Het Fake-Holocaust verhaal ‘Misha and the Wolves’ op zondag op de Vlaamse televisie

“Soms is een verhaal zo verbazingwekkend dat het niet te geloven is.” Dat zei een radiopresentator uit Massachusetts in de jaren 90, die Misha Defonseca voorstelde, een lokale Joodse vrouw die oorspronkelijk uit België komt

Op zondagavond om 21u40 op 7 november 2021 zend Canvas TV de veel besproken documentaire Misha and the Wolves uit, het dramatische verhaal van een vrouw wiens holocaust-memoires de wereld stormenderhand veroverden, maar na een ruzie met haar uitgever – die detective werd – een gedurfd bedrog onthulde dat werd gecreëerd om een ​​duistere waarheid te verbergen.

Deze documentaire assembleert het verhaal als een thriller, interviewt de hoofdrolspelers en laat het publiek tot het einde gissen over bepaalde belangrijke details. Het is voortstuwend te bekijken als een tikkeltje licht bij reflectie. En misschien voel je je misleid door een late onthulling.

Als kind in de oorlog liep Misha Defonseca, geboren in 1937 in Etterbeek (Brussel) als Monique De Wael, honderden kilometers door het door de nazi’s bezette Duitsland om haar ouders te vinden. Ze was een van de ‘verborgen kinderen’ van België, opgevangen door een katholiek gezin en haar identiteit gewist.

In haar memoires “Misha: A Mémoire of the Holocaust Years” (1997), die een internationale bestseller werd, beschreef Defonseca een levendig verhaal over haar jeugd, waaronder dat ze op zesjarige leeftijd door Europa had gezworven.

Haar ouders waren in 1941 gedeporteerd, ze werd beschermd door vriendelijke roedels wolven, ze had een Duitse soldaat vermoord uit zelfverdediging, sloop in en uit het Getto van Warschau en vond aan het einde van de oorlog haar weg terug naar huis. Eind goed, al goed.

De wereld lustte wel pap van dit verhaal. Disney wilde er een film van maken. De boekenclub van Oprah Winfrey was geïnteresseerd. Echter het punt was: Defonseca was nep. Laat staan ​​een roedel wolven, bleken haar hele memoires een roedel leugens; een hoax Holocaust-verhaal.

Het was Defonseca’s uitgever, Jane Daniel, die voor het eerst bewijs zag in juridische documenten die erop wezen dat de memoires nep zouden kunnen zijn. “We hebben een waarheidsbom afgevuurd en die ontplofte”, herinnert ze zich, terwijl Defonseca zichzelf voordeed als een heldin tijdens de Kruistochten – bleek de waarheid minder vleiend.

Evelyne Haendel, een krachtige stem in de film en zelf een overlevende van de Holocaust, deed het detectivewerk in België en bladerde door het geboorteregister en lijsten van deportaties in oorlogstijd. Ze voelt zowel medelijden als walging voor Defonseca: “Ze is zowel een slachtoffer als een schurk.

Er was slechts één detail in Defonseca’s verhaal dat waar was: haar ouders, Robert De Wael en Joséphine Donvil – katholieken, geen joden – die actief waren in het verzet, werden op 23 september 1941 opgepakt en gedeporteerd naar Sonnenburg in Polen. Haar vader werd op 3 of 4 mei 1944 gefusilleerd door de nazi’s en haar moeder op 31 januari 1945.

De thans 84-jarige Defonseca, aka Monique De Wael (plaatje hierboven), stond in haar buurt bekend als de ‘dochter van de verrader‘, omdat haar vader tijdens zijn gevangenschap werd beschuldigd van het onthullen van geheimen aan de nazi’s. Robert De Wael zou met name door de mand zijn gevallen en ‘geklikt’ hebben.

Op 29 februari 2008 gaven zowel de auteur als haar advocaten toe dat het bestsellerboek frauduleus was, ondanks dat het als autobiografisch was gepresenteerd. In 2014 beval een rechtbank Defonseca om haar uitgever $ 22 miljoen terug te betalen die ze had gekregen in een eerdere rechtszaak tegen de uitgever.

Als haar jeugd wordt onthuld, is het verleidelijk om mee te voelen met Defonseca. En kwam ze in zekere zin niet tot een emotionele waarheid, door het trauma van haar jeugd om te zetten in dit duistere sprookje van een kind dat alleen in het bos is, opgevoed door wolven?

“Onzin,” zegt Holocausthistoricus Debórah Dwork, stellig en moreel helder. “Er is geen bevrijdend doel in dit verhaal. De ongestelde vraag hier gaat over het potentieel voor schade die wordt aangericht door hoaxen in een tijd waarin Holocaust-ontkenning nog steeds wijdverbreid is.

Trailer: Misha and the Wolves

Bronnen:

  • naar een artikel van Cath Clarke “Misha and the Wolves review – Holocaust hoax doc plays like thriller” van 2 september 2021 op de site van The Guardian
  • naar een artikel van Sheila O’Malley “Misha and the Wolves” van 11 augustus 2021 op de site van Roger Ebert.com

Een gedachte over “Het Fake-Holocaust verhaal ‘Misha and the Wolves’ op zondag op de Vlaamse televisie

  1. Zij zal niet de eerste of de laatste zijn die via het Jodendom of Israel haar ’15 minutes of fame’ zoekt……..en er natuurlijk ook wat $$$$ mee verdient.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.