Media negeren het feit dat Gaza ook een grens met Egypte deelt

Rafah, aan de grensovergang van Gaza naar Egypte, 20 november 2017. Palestijnse jonge mannen protesteren aan de poort tegen de tijdelijke sluiting van de grens door Egypte. Van zodra de grens weer open is, ontvluchten ze massaal de Strook richting de 27 lidstaten van de Europese Unie [beeldbron: Ali Jadallah/Anadolu Agency/Getty Images]

HonestReporting heeft regelmatig nieuwsorganisaties opgeroepen die Israël berispen voor zijn antiterreur maatregelen aan de grens met de Gazastrook, terwijl ze tegelijkertijd de Egyptische blokkade van het grondgebied negeren (zie bijvoorbeeld hier, hier en hier).

Veel veel gelezen persagentschappen zoals bijvoorbeeld de Associated Press, verwijzen nu nauwkeuriger naar dit als een “Israëlisch-Egyptische blokkade”. Helaas kiezen sommigen er nog steeds voor om slechts één kant van het verhaal te benadrukken.

Voorbeeld: Agence France-Presse (AFP). In het meest recente rapport van het Franse persbureau over de visserijbeperkingen in Gaza werd geen enkele keer melding gemaakt van de maatregelen van Egypte tegen de kustenclave. 

Volgens het artikel van 24 oktober, dat vervolgens werd gepubliceerd door de publieke omroep France 24 en andere nieuwswebsites, wordt Gaza “van drie kanten omheind door Israël”. AFP-correspondenten Mai Yaghi en Guillaume Lavallee laten schaamteloos weg dat Gaza een 12 kilometer lange grens met Egypte deelt.

Het stuk verdoezelt ook de dreiging die uitgaat van terreurgroepen in Gaza voor de Israëlische burgerbevolking, voorbijgaand aan het feit dat een commissie van de Verenigde Naties de bezorgdheid van de Joodse staat over de wapensmokkel van Hamas als “legitiem” heeft beschreven.

De antiterreurtactieken van Israël werden 14 jaar geleden ingevoerd in een poging het terrorisme dat uit de Gazastrook kwam te onderdrukken. In de maanden voorafgaand aan de gewelddadige overname van Hamas in 2007 lanceerde de door de VS aangewezen terreurgroep honderden raketten en mortiergranaten op Israëlisch grondgebied. In totaal vuurden Palestijnse facties dat jaar alleen al meer dan 1.200 raketten af op de Joodse staat, waarbij ten minste twee burgers werden gedood en meer dan 300 gewond raakten.

Als reactie op de intensivering van de aanvallen door de nieuwe islamitische heersers van Gaza, kondigde de Israëlische regering in september 2007 haar voornemen aan om een ​​reeks verreikende sancties in te voeren tegen wat zij ‘vijandig gebied’ noemde – dat spoedig bekend zou worden als de blokkade van Gaza. Het unanieme besluit van het veiligheidskabinet benadrukte dat het eerst de juridische en humanitaire aspecten zou afwegen voordat dergelijke maatregelen worden genomen.

De huidige Egyptische muur met Gaza op 10 maart 2020 die in 2015 werd opgetrokken. De veiligheidszone werd uitgebreid naar 1000 meter, wachtposten, uitkijktorens, camera’s, loopgraven en wegen gebouwd om dezelfde redenen als Israël: de terreur die dreigt vanuit de Gazastrook buiten de deur houden [beeldbron: A-A] 

De zuidelijke buur van Gaza, Egypte, volgde al snel zijn voorbeeld en verstevigde begin 2008 zijn greep op de grens, en nam maatregelen die soms werden bekritiseerd door mensenrechtenactivisten. Uit angst dat het terrorisme van Hamas zou overslaan naar het Sinaï-schiereiland, sloot Caïro de grens af met kilometers prikkeldraad. “Iedereen die de grenzen van Egypte schendt worden zijn benen gebroken,” zoals de toenmalige Egyptische minister van Buitenlandse Zaken Ahmed Aboul Gheit werd geciteerd.

Ondanks het soms meedogenloze karakter van de Egyptische sancties, richten journalisten zich toch op de maatregelen van Israël, die in overeenstemming zijn met de internationale mensenrechtennormen.

Nu, na bijna 15 jaar, vier grote conflicten en vele burgerdoden, is de noodzaak om Hamas en andere in Gaza gebaseerde terreurgroepen te stoppen hun enorme wapenarsenalen verder uit te breiden, nog relevanter. In toenemende mate zijn de terroristen van Gaza overgestapt van rudimentaire, in eigen land geproduceerde raketten – soms gebouwd met zogenaamde goederen voor ‘dubbel gebruik‘ die via Israëlische grensovergangen worden geïmporteerd – naar geavanceerde wapentechnologie die uit het buitenland wordt geïmporteerd.

Tijdens de oorlog van 2012 lanceerde de Palestijnse Islamitische Jihad voor het eerst  Iraanse langeafstandsraketten op Tel Aviv en Jeruzalem. In mei 2021 trof Hamas steden tot aan Haifa, ongeveer 150 kilometer (90 mijl) van Gaza. De heersende factie bezit ook een verscheidenheid aan door Rusland geproduceerde raketten en antitankraketten, en Egyptische troepen hebben  ladingen Amerikaanse raketten in beslag genomen die op  weg waren naar de Strip.

Volgens de  Israëlische veiligheidsdienst : “De belangrijkste smokkelroute is van Iran naar Soedan, verder naar Egypte en het Sinaï-schiereiland, en van daaruit naar de Gazastrook, met directe betrokkenheid van Iran bij het leveren van de wapens en het overbrengen ervan naar de Gazastrook. ” Naast terreurtunnels hebben Israëlische troepen vele smokkelpogingen door de Middellandse Zee verijdeld (zie bijvoorbeeld  hierhier en hier).

Deze onbetwistbare feiten over Palestijnse wapensmokkel worden nergens genoemd in het AFP-artikel van 24 oktober, getiteld ” Onder Israëls blokkade, Gaza-vissers strijden om een ​​vangst “, dat zich richt op de moeilijkheden waarmee de visserij-industrie van Gaza wordt geconfronteerd. In plaats daarvan presenteert het artikel de bewezen veiligheidsbehoeften van de Joodse staat als louter een claim, terwijl Jeruzalem wordt beschuldigd van het belemmeren van vissers bij het verkrijgen van voorraden:

Israël beperkt dergelijke artikelen onder vermelding van hun ‘duel [sic] gebruik’, en zegt dat ze de wapenproductie van Hamas kunnen helpen, of dat de krachtige motoren door smokkelaars kunnen worden gebruikt. Het zegt dat de blokkade noodzakelijk is om Israëlische burgers te beschermen die het doelwit zijn van duizenden raketten die zijn afgevuurd door militanten in de enclave sinds de overname door Hamas.

In feite, terwijl het stuk Israël in een negatief daglicht probeert te stellen voor het plaatsen van beperkingen op de visserijzone van Gaza, oordeelde een panel van de Verenigde Naties in 2011 dat “de zeeblokkade [van Gaza] werd opgelegd als een legitieme veiligheidsmaatregel om te voorkomen dat wapens Gaza over zee binnenkomen en [dat] de uitvoering ervan in overeenstemming was met de vereisten van het internationaal recht.

Het VN-rapport deed de aanbeveling dat “alle humanitaire missies die de bevolking van Gaza willen helpen, dit moeten doen door middel van vastgestelde procedures en de aangewezen landovergangen in overleg met de regering van Israël en de Palestijnse Autoriteit.

Visserijzones voor de Gazaanse kust

Het AFP-artikel van 24 oktober beschuldigt Israël – en alleen Israël – bovendien van het schieten op schepen die proberen de zeeblokkade te doorbreken, mogelijk met de bedoeling om wapens naar Gaza te brengen. Nogmaals, de rol van Egypte is volledig weggesneden uit de vergelijking. Dit, hoewel Caïro herhaaldelijk dodelijk geweld heeft gebruikt tegen Palestijnse schepen die zijn wateren naderen.

Nog op 4 oktober  berichtten lokale media over een incident waarbij het Egyptische leger het vuur opende op een Palestijns vissersvaartuig. Een soortgelijk geval in 2020 kostte het leven aan twee Gazanen, terwijl een derde gewond raakte, wat de Palestijnse visserijunie ertoe bracht op te roepen tot een driedaagse staking. Het gilde verklaarde destijds  dat het Egyptische leger in 14 jaar zes vissers had gedood.

In een ander veelbetekenend teken van de selectieve verontwaardiging van de AFP, vermeldt het persbureau geen duidelijke misdaden van Hamas tegen Palestijnse vissers. In maart 2021 werden drie Gazanen op zee gedood in wat leek op een mislukte raket die door de terreurgroep was gelanceerd. De marine-commando-eenheid van Hamas is er ook van beschuldigd zich voor te doen als vissers en daarmee het werk van burgers in gevaar te brengen.

Schijnbaar is de AFP alleen geïnteresseerd in de benarde situatie van vissers in Gaza wanneer de Joodse staat, handelend uit zelfverdediging, de schuld kan krijgen – zij het onterecht. Ondertussen worden de maatregelen van de Arabische regeringen en de criminele acties van Palestijnse terreurgroepen niet aan hetzelfde onderzoek onderworpen.

Egyptische bezetting van Gaza (1948-1967). Arabische vluchtelingen opgesloten in een kamp in Gaza. Martha Gellhorn schreef over die Egyptische bezetting in Atlantic Monthly in oktober 1961: “De Gazastrook is geen afschuwelijk oord, noch een zichtbare ramp. Het is erger. Het is een gevangenis.” [orig.: “The Gaza Strip is not a hell-hole, not a visible disaster. It is worse. It is a jail.“] Bron foto: Crethi Plethi Arab Refugees

Bronnen:

  • naar een artikel van Akiva Van Koningsveld “Media Erases Fact That Gaza Shares Border with Egypt” van 26 oktober 2021 op de site van The Algemeiner