Wie heeft de Abraham-akkoorden gestolen?

Op 15 september 2020 ondertekenden de voormalige Israëlische premier Benjamin Netanyahu, de voormalige Amerikaanse president Donald Trump, de minister van Buitenlandse Zaken van de Verenigde Arabische Emiraten, Abdullah bin Zayed al-Nahyan en de minister van Buitenlandse Zaken van Bahrein, Abdullatif bin Rashid Al Zayani, de Abraham Akkoorden op het gazon van het Witte Huis, in Washington. (AP Foto/Alex Brandon, Bestand)

Waarom staan ​​de Abraham-akkoorden in de kou? Het lijkt erop dat de regering- Biden zich klaarmaakt om een ​​Amerikaans consulaat in Jeruzalem te heropenen als middel om de Palestijnse Arabieren weer in het grote geheel te krijgen. Dit is geen goed nieuws. Omdat het oud nieuws is.

In het verleden, voordat Trump de Akkoorden sloot, 2019, werd het Amerikaanse consulaat-generaal (niet te verwarren met de huidige Amerikaanse ambassade) op de een of andere manier het feitelijke Palestijnse hoofdkwartier. Bedoeld om de Arabische sector en Joden te dienen, keek Amerikaans personeel opzij toen de Palestijnse Autoriteit de plaats begon te bemannen met Palestijnse Arabieren die het als een aparte hoofdstad runden.

Israël haalde zijn schouders op. Het is beter om ze papieren te laten schudden dan met molotovcocktails te smijten. Zowel voor Joden als Arabieren hadden ze de middelen om gemeentelijke zaken te doen… zelfs om paspoorten uit te geven… en soms kwamen via de voor- of achterdeur, hoogwaardigheidsbekleders van de wereld om respect te betuigen.

Dus daar was het… tot op zekere hoogte een verdeeld Jeruzalem, een gruwel, en in tegenstelling tot het feit dat Jeruzalem, alles, absoluut de verenigde hoofdstad van Israël is. Terug naar de toekomst…zijn wij dat? Of is het dat sommige mensen nooit warm voor Israël zullen worden totdat de Palestijnse Arabieren met blije kampeerders dartelen?

Hoewel zelfs de Palestijnse Arabieren zelf geen haast hebben met al te veel gunsten, zelfs niet van Biden. Ze vinden het oké dat ze zich ellendig voelen. Miserabel zijn is waar ze op rekenen om hen een voorsprong te geven op de Israëli’s. Grijpen is hun standaardpositie. “Je bent hier per ongeluk”, om Knesset-lid Bezalel Smotrich te citeren die de situatie opsomt.

Maar Biden wil dat hij aan de beurt is om meesterdiplomaat te spelen. Hij wil repareren wat niet kapot is. Het is zijn specialiteit. We weten dat hij bereid is tot het uiterste te gaan om alles ongedaan te maken wat Trump heeft gedaan

Trump zorgde ervoor dat de Palestijnse Arabieren rustig in de hoek op hun duimen zaten te zuigen. Vier jaar lang nauwelijks iets van hen gehoord, en ook niet veel over een tweestatenoplossing. Toen sloot hij het PLO-kantoor in DC, en toen draaide hij de geldkraan naar de PA dicht. Bewijs trouwens dat de macht van het Amerikaanse presidentschap immens is. Daarna deed hij, met Netanyahu als partner, het onmogelijke.

Jaren, decennia, eeuwen was het een historische noodzaak dat er nooit vrede kan zijn tussen Arabieren en Joden. Sinds de oprichting van het moderne Israël werd de wijsheid aangenomen dat de Arabische wereld altijd in oorlog zou zijn met Israël… zelfs met Egypte dat eraan kwam, en halverwege Jordanië.

“Dan zal ik het je vertellen”, zegt Ibrahim Hassan tegen Joshua Kane in dit meesterwerk. “Op het eerste gezicht, ter wille van de Arabische eenheid, is mijn land in een voortdurende staat van oorlog met Israël… Maar.”

Khartoem, Soedan, 1 september 1967. Na de Zesdaagse Oorlog kondigen de leiders van de Arabische Liga de ‘Drie x Neen‘ af: “Geen vrede met Israël, geen erkenning van Israël, geen onderhandelingen ermee” Centraal staat de Egyptische president Gamal Abdel Nasser [beeldbron: Memo]

Er veranderen echter dingen. De Drie Nee’s van Khartoum van de Arabische Liga uit 1967 liepen als volgt, geen vrede met Israël, geen erkenning van Israël, geen onderhandelingen met Israël. Twee jaar geleden kreeg Trump alle drie gedaan als ja tegen vrede, ja tegen erkenning en ja tegen onderhandelingen met vier Arabische landen … de VAE, Soedan, Bahrein, Marokko.

Ze zeiden dat het niet kon. Maar het werd gedaan, tegen alle verwachtingen in, en zonder inmenging of goedkeuring van de Palestijnse Arabieren. Ze waren onnodig. Ze hadden niets te zeggen. Dit kennen we als The Abraham Accords, een diplomatieke doorbraak die verbazingwekkend is. Je zou denken dat er nog steeds gedanst wordt op deze prestatie… vuurwerk, parades… verheven toespraken van leiders over de hele wereld. Integendeel, het lijkt te zijn verdwenen.

Waar is de Nobelprijs voor de Vrede? Arafat en Rabin deelden het in 1994 terwijl de Arabieren van Arafat nog steeds de Joden van Rabin vermoordden. (“Opofferingen voor de vrede”, aldus Rabin/Peres.) Er zijn geen schoten gelost toen Trump in 2020 samen met Netanyahu het onmogelijke deed. In plaats daarvan varieert de reactie van ho-hum, tot gefluister, tot niets bijzonders.

Wat is er niet leuk aan de Abraham-akkoorden? Wat is er niet leuk aan vrede? De Europeanen houden er niet van omdat het uit Amerika komt. Het Amerika van Biden vindt het niet leuk omdat het van Trump kwam. De regerende coalitie van Israël doet alsof ze het niet merkt, omdat het van Netanyahu kwam.

Om Trump verder te pesten en zichzelf in de gunst te brengen bij Abbas, Mahmoud of Monsour, kan Biden het niet ongedaan maken – toch?

Bronnen:

  • naar een artikel van Jack Engelhard “Who stole the Abraham Accords?” van 19 oktober 2021 op de site van Arutz Sheva
  • h/t “Tiki S.