Slachtoffers van incest en misbruik in de Palestijnse gebieden genegeerd in het Westen

Ramallah, 1 februari 2019. Palestijnse vrouwen betogen in Judea & Samaria tegen het tolereren van ere-moorden [beeldbron: DW]

Voor wie wil weten hoe ver het staat met de mate van beschaving in een bepaald land of gebied, doet er altijd goed aan om eerst te praten met de vrouwen van dat land en hoe het gesteld is met hun mensenrechten.

De situatie van de vrouwen in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever, het gebied dat door de Arabische wereld ‘Palestina’ wordt genoemd, is ronduit een schande voor de mensenrechten. Voortdurend wordt er door de meute anti-Israël haters gezwaaid met rapporten van Amnesty International en Human Rights Watch, wanneer het er omgaat de Israëlische staat te demoniseren en te veroordelen.

Een rapport van Human Rights Watch, dat snel door elke Israëlbasher onder de mat werd geveegd is namelijk het HRW rapport van november 2006 A Question of Security Violence against Palestinian Women and Girls.

Ik nodig iedereen uit om dat rapport eens grondig door te nemen, en na te denken over het feit wat de vrouwen in de Israëlische staat ooit te wachten zou staan, indien de Arabieren ooit hun één-staat-wens waarin het gebied en de bevolking van Israël, Gaza en de Westelijke Jordaanoever zouden samengevoegd worden en hun droom van een Palestijnse Islamitische Republiek ooit in vervulling zou raken.

Wat een verademing wanneer je naar de vrouwen in Israël kijkt, ongeacht of ze nu Joods, moslim, christen, druus of bedoeïenen zijn, zij hebben tenminste nog de keuze om zelf te beslissen in welke mate ze over de rechten en vrijheden willen beschikken die hun door de democratische Joodse staat worden aangereikt.

De Israëlische democratie bevat naar Westerse maatstaven inderdaad nog een aantal onvolkomenheden, maar wie zijn huiswerk goed wil doen moet Israël in de eerste plaats vergelijken met de landen van de Arabische wereld in dat werelddeel waar het zich bevind, met name in het Midden-Oosten.

Het recht op terugkeer van 4 miljoen Arabische nazaten van vluchtelingen zoals dat door Palestijnen en Arabieren al meer dan zestig jaar wordt geëist, zou niet enkel het einde van de Joodse staat betekenen, doordat de Israëlische Joden wellicht hun numerieke meerderheid zouden verliezen, maar zou tegelijk ook het doodvonnis zijn van de enige democratie in dat deel van de wereld.

De volgende tekst is niet dat beruchte HRW-rapport (dat is voor een volgende keer), maar een recente situatiebeschrijving van de mensenrechten van vrouwen en kinderen in de Palestijnse semi-autonome gebieden Gaza en in Judea & Samaria, aka de Westelijke Jordaanoever.

Hierin klaagt Salam Kawther de zogenaamde ‘eermoorden’ aan waarvan Palestijnse meisjes en vrouwen regelmatig het slachtoffer van worden in de Palestijnse gebieden. Over hoe Palestijnse Arabieren omgaan met hun vrouwen, welke rechten ze hen ‘op papier’ toekennen en hoe het er in de praktijk aan toegaat. Een bijzonder verslag van een schrijnende situatie en elke democratie onwaardig.

Salam Kawther is een Palestijnse anti-Israëlische journaliste uit Hebron. Zij heeft gewerkt voor verscheidene Palestijnse kranten, Al-Ittihadal-Hayat al-Jadida en Al-Quds Al-Arabi. De Israëlische organisatie Gush Shalom, publiceert wekelijks op haar website uit haar dagboek over haar ervaringen in Hebron. Zij heeft ook meegewerkt aan drie films voor enkele Israëlische TV-stations.

Haar verslag is des te merkwaardiger omdat journaliste Kawther Salam door haar artikels nationaal en internationaal staat aangeschreven als één van de bekendste Israëlhaters in de Palestijnse media en graag geciteerd wordt door zowat elke Israëlbasher in de wereld.

Zo vermoed zij in dit verslag een complot achter de ‘eermoorden’ door de Amerikaanse CIA, terwijl het er nochtans vingerdik op ligt dat zij de schuld van deze ellende beter kan zoeken en vinden bij de radicalisering van de Islam in haar geliefde Palestina,  radicalisering die in het Midden-Oosten nog steeds toeneemt.

Hamas en de vrouwenbeweging, gekneld tussen islamisme en feminisme [beeldbron: EIR]

Lees bijvoorbeeld van Salam Kawther haar verslag over het recente tweede huwelijk van Hamasleider Ismail Haniyeh (Abu Al-Abed), de leider van de zo door haar genoemde ‘Islamitische Verzetsbeweging’ (=Hamas). In de Islam mag een man 1 tot 4 vrouwen huwen, wat duidelijk niet naar de zin is van Salam Kawther:

“Een vrouw zoals Amal moet geschokt zijn nadat haar man met een tweede vrouw is getrouwd. Deze Ismail Haniyeh is het normale gevoel van een vrouw die het grootste deel van haar leven kinderen heeft gegeven aan haar man, die offers had gebracht in haar studie, schoonheid, jeugd en alles om hem, Ismail Haniyeh, de kans te geven om naar de universiteit te gaan en aan zijn carrière te werken. Ik denk dat een vrouw als Amal zal sterven van pijn na het tweede huwelijk van haar man. Dit gevoel wordt nooit begrepen door moslimmannen, die gewoon denken en begrijpen dat ze ‘het recht hebben’ om met 1 tot 4 vrouwen in de islam te trouwen. Mannen die in deze cultuur opgroeien, zien vrouwen als schoenen: hij kan ze dragen en uittrekken wanneer het hen uitkomt.

Slachtoffers van incest en misbruik in Palestina

Op 11 juni 2009 werd een Palestijnse vrouw van 32 jaar en moeder van twee kinderen, vermoord door haar familie in het zuidelijke district van Hebron. Haar lichaam werd gevonden, terwijl de moordenaars hun misdaad wilden verbergen. Volgens welingelichte bronnen was de achtergrond voor de moord het zogenaamd doden “ter bescherming van de eer van haar familie.” In de Gazastrook werd in juni 2009 een meijse van 10 jaar oud uit Deir el-Balah vermoord door haar vader. De achtergrond voor deze moord was het zogenaamd doden “ter bescherming van de eer van haar familie.”

De zogenaamde “eerwraakmoorden” zijn een misdaad die in Palestina nog steeds toeneemt onder de bestudeerde onwetendheid van de Palestijnse Autoriteit, die bezig is met de uitvoering van de criminele plannen van de CIA en de echte regering van de crimineel Keith Dayton dewelke gebaseerd is op de opsluiting van Palestijnse politieke activisten en hun huizen vernietigen om het Vichy-regime te beschermen van met name de Palestijnse Autoriteit. Ook zijn de eermoorden in de Gazastrook gestegen sinds dat het gebied onder de controle staat van de religieuze radicale Hamas, die de eermoorden rechtvaardigt vanuit religieuze motieven.

Op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook zijn er geen wetten die verbieden vrouwen te vervolgen en te vermoorden. De Egyptische wetten die in de Gazastrook worden gevolgd [Gaza was een protectoraat van Egypte tussen 1948 en 1967] en de Jordaanse wetten die werden geïmplementeerd op de Westelijke Jordaanoever, maken een onderscheid tussen mannen en vrouwen en beschermen de moordenaars van vrouwen. ‘Eer’ is uitgegroeid tot de rechtvaardiging van het vermoorden van vrouwen en het beschermen van de moordenaars en geeft tegelijk ook aan de mannen het middel om de samenleving te leiden en de vrouwen beletten om de macht te bereiken. Dit is een duidelijke bedreiging voor alle vrouwen die op zoek zijn naar gelijke rechten met de mannen.

In veel gevallen worden vrouwen gedood als dekmantel voor incest binnen hun gezinnen, die seksueel misbruik en verkrachting moet verbergen gepleegd door hun broers, vaders, ooms … of gewoon omdat ze met een collega van de universiteit een kopje koffie gingen drinken, of omdat een bezoek aan de dokter niet gedaan werd in het gezelschap van haar echtgenoot of moeder, of wanneer ze ging winkelen zonder toestemming van haar echtgenoot, of omdat ze familieleden van haar man had geërgerd, omdat ze haar hoofddoek had afgenomen tegen de wil van de familie in, omdat ze een e-mail naar een vriend hadden geschreven, omdat ze foto’s had uitgewisseld, om eender welke vorm van verdenking, omdat ze haar familie had gevraagd naar haar erfenis, omdat ze verliefd was geworden op iemand, omdat ze het raam had geopend en naar de straat had gekeken, omdat ze een huwelijk had geweigerd… ontelbare kleine en verschrikkelijke redenen zijn de oorzaak waarom vrouwen het leven laten in Palestina. Zelden werden deze vrouwen gedood omdat ze schuldig waren of een echte seksuele relatie hadden.

Alleen een leugenaar durft te zeggen dat in Palestina nog nooit een vrouw fysiek werd lastig gevallen, verbaal beledigd of seksueel misbruikt werd binnen het gezin. Het is een leugenaar die zegt dat in de kantoren van de Palestijnse Autoriteit.de vrouwen niet seksueel geïntimideerd worden. Seksueel misbruik komt vaak voor op het werk, en beledigingen, pesterijen, vernederingen en spot, komen vaak voor binnen het gezin. Deze kwesties worden goed verborgen gehouden en geen enkele vrouw die erover durft te praten.

In veel gevallen zijn het de vader en de broer die hun dochter en zuster seksueel misbruiken en dan het slachtoffer vermoorden onder het mom van een zogenaamde “eremoord”, omdat ze dan niet gestraft worden en het helpt om de onverdiende ‘eer’ van de moordenaars te handhaven”. Meer dan 50 procent van de slachtoffers die werden onderzocht en waarvan werd vastgesteld dat ze geen maagd meer waren, konden hun maagdelijkheid alleen hebben verloren wegens seksueel misbruik door hun eigen familieleden, die hen vervolgens vermoorden om hun schandelijke misdaden te verbergen.

De lokale media heeft deze misdaden nooit geopenbaard en verzwijgt de problemen die veroorzaakt worden door de verborgen incest epidemie. Dit onderwerp is nog altijd taboe en wordt gecensureerd door criminelen, die meestal mannen zijn die aan het hoofd staan van invloedrijke organisaties. Zelfs aan de politie, in de weinige zaken die hen bereiken, vertellen de moordenaars dat zij ‘een grote daad, iets eervols’ hebben gedaan.

Sinds mijn jeugd herinner ik me de moord op de meisjes. Ik zal nooit de moord vergeten op Haifa’a uit mijn klas, die amper 9 jaar oud was toen zij door haar ouders werd vermoord. Een andere vriendin, Wafa, werd gedwongen om te trouwen toen ze 12 jaar was en werd vermoord door haar man omdat ze met hem weigerde naar bed te gaan. Een ander meisje van mijn school, Najah, werd vermoord door haar broer, terwijl ik in de derde klas van de middelbare school zat. In onze buurt werden twee tweelingzusjes van 13 jaar vermoord door hun vader en moeder.

Een ander meisje werd in 2002 vermoord door haar vader, slechts enkele maanden voordat ik een vluchteling werd. En er zijn nog veel meer moorden bekend die ik nooit zal kunnen vergeten. Eenmaal werd in Jeruzalem voor mijn ogen een vrouw door haar broer vermoord. Later kwam ik erachter waarom ze vermoord werd. Zij had ruzie gehad met haar echtgenoot en was naar haar broer gegaan om er te wachten tot de zaken wat gekalmeerd waren; haar echtgenoot kwam langs om de omheining te herstellen en ze ging opnieuw naar huis met hem, maar omdat ze vergeten was om haar broer toestemming vragen om te mogen vertrekken, volgde hij haar en doodde haar op straat.

De Palestijnse Autoriteit onderhoudt zwakke wetten in haar wetboeken, wetten die criminelen beschermen die vrouwen lastigvallen en vermoorden. Ze handhaven deze wetten die discrimineren tussen mannen en vrouwen omdat alle mannen, of althans de meesten onder hen, zelf betrokken zijn bij deze misdaden en ze zichzelf aldus beschermen tegen vervolging en straf.

Zelfs Hanan Ashrawi, die zichzelf uitgeeft als een soort vrouwelijke hoop in de Palestijnse politiek, blijft angstvallig zwijgzaam en vermijd de kwestie van incest en eerwraak in Palestina te berde te brengen, omdat ze veel te goed wordt betaald door de kliek die deze misdaden door de vingers ziet. Als christen met een Israëlisch paspoort zou ze teveel kunnen verliezen als ze dit onderwerp ter sprake zou brengen en ik weet van een geval waarin zij weigerde om zich uit te spreken over een zaak waarin een christelijke vrouw door haar familieleden werd vermoord. [letterlijk dus: ‘Spreken is zilver, zwijgen is goud’]

Bronnen:

  • naar een artikel van Kawther Salam “Victims of Incest and Abuse in Palestine” van 11 juni 2009 op de site van Europa & Middle East News
  • naar een artikel van EoZ ““Palestine is a feminist issue.” Well, it is, but not the way that Israel haters pretend” van 15 maart 2021 op de site van Elder of Ziyon
  • naar een artikelQuestion of Security: Violence against Palestinian Women and Girls” een Human Rights Watch Report – November 2006 Volume 18, No. 7
  • naar een artikel van Daniels Pipes “Strange Sex Stories from the Muslim World” van 29 december 2004 op de site van Daniel Pipes.org
  • naar een artikelPalestinian ‘honor killing’ sparks outrage, calls for women’s protection” van 2 september 2019 op de site van Deutsche Welle (DW)