Waarom de Palestijnen liever in Israël werken dan in hun eigen semi-autonome gebieden?

Dagelijkse staan tienduizenden Arabische ‘Palestijnen’ aan te schuiven om te werken in Israël. Vele duizenden werken dan weer in de Israëlische gemeenschappen in Judea & Samaria [beeldbron: A7]

Palestijnen in de door Hamas geregeerde Gazastrook zijn opgewonden. De Israëlische autoriteiten hebben besloten duizenden van hen in Israël te laten werken. 

Het nieuws over het Israëlische besluit verspreidde zich als een lopend vuurtje, waardoor tienduizenden Palestijnen samenkwamen in de kantoren van de kamers van koophandel in de Gazastrook in de hoop een vergunning te krijgen om in Israël te werken.

De scènes van de Palestijnse stormloop op het ontvangen van vergunningen om in Israël te kunnen werken maken veel Palestijnen en Arabieren boos en beschaamd, van wie velen geloven dat de Palestijnse leiders niet genoeg om het lijden van de Palestijnen een einde aan het doen zijn.

Het feit dat een groot aantal Palestijnen wanhopig worden om in Israël te werken, is een teken van het falen van Hamas en de Palestijnse Autoriteit om de levensomstandigheden van hun volk te verbeteren, ondanks de enorme sommen geld die ze ontvangen van verschillende bronnen, waaronder de Verenigde, Europese Unie en Verenigde Naties.

In plaats van banen te bieden aan jongeren en universitair afgestudeerden, is Hamas, een uitloper van de terreurorganisatie van de Moslimbroederschap, bezig met het vergaren en vervaardigen van wapens en het graven van tunnels die zouden worden gebruikt om Israël aan te vallen.

In plaats van scholen, ziekenhuizen en industriële zones te bouwen, heeft Hamas miljoenen dollars geïnvesteerd in het bewapenen en trainen van zijn militaire groep, Izaddin al-Qassam. Hamas geeft liever geld uit aan elke Palestijn die bereid is zich aan te sluiten bij de jihad (heilige oorlog) tegen Israël dan aan een werkloze universitair afgestudeerde in de Gazastrook.

Hamas heeft er geen probleem mee om Palestijnen toe te staan ​​om in de “zionistische entiteit” te werken zolang haar leiders een luxueus leven genieten in Qatar.

Het enige probleem dat Hamas en zijn aanhangers hebben, is wanneer foto’s en video’s van de wanhopige werkzoekenden op verschillende sociale mediaplatforms verschijnen. Hamas en zijn aanhangers zijn zo beschaamd dat ze nu beginnen rond te zwerven met complottheorieën over degenen achter de documentatie van de Palestijnen die zich haastten om werkvergunningen in Israël aan te vragen.

Het hoofd van de Algemene Federatie van Palestijnse Vakbonden, Sami al-Amsi, zei dat “er bepaalde partijen niet onschuldig zijn” achter de linies van duizenden arbeiders voor de kamers van koophandel in de Gazastrook. Hij probeert blijkbaar de indruk te wekken dat anti-Palestijnse partijen duizenden arbeiders stuurden om te solliciteren om de Palestijnen in verlegenheid te brengen.

De erbarmelijke economische situatie in de Gazastrook – 65% werkloosheid en 80% armoede – was de belangrijkste reden, zei al-Amsi, voor de “dorst” van de Palestijnen om in Israël te werken. In plaats van Hamas verantwoordelijk te houden voor de werkloosheid en armoede, kiezen al-Amsi en andere Palestijnen ervoor om Israël de schuld te geven.

Deze visie past bij de al lang bestaande gewoonte van de Palestijnse leiders om hun verantwoordelijkheid voor diefstal en niet-bestuur te ontlopen door Israël de schuld te geven van alles. Veel Palestijnen en Arabieren pikken deze onzin echter niet meer en weten precies wie probeert te helpen en wie niets heeft gedaan om een ​​eind aan hun lijden te maken. 

Een Saoedische activist, Ibn al-Arab, reageerde op Twitter:

“De mensen van de Moslimbroederschap [Hamas] in de Gazastrook vervloekten Saoedi-Arabië altijd, ook al schonk het koninkrijk een miljard dollar voor de wederopbouw van de Gazastrook. Tegenwoordig willen ze arbeiders worden voor de bezetting. De [Palestijnen] zijn een volk zonder waardigheid. Ik betreur het ten zeerste dat ik de Palestijnen in het verleden heb gesteund.”

De Palestijnse schrijver Lina Ibrahim schreef dat de scènes van de Palestijnen die werkvergunningen aanvragen in Israël “de schaamte blootleggen” die Hamas naar de Gazastrook heeft gebracht. Naast de hoge werkloosheid en mensenrechtenschendingen, zei ze, “kunnen jongeren niet trouwen vanwege de schending door Hamas van hun basisrecht om in de Gazastrook te werken.

De Syrische journalist en politiek analist Hoda Jannat plaatste een foto van de Palestijnen bij een van de registratiekantoren samen met het volgende commentaar :

“Dit is de Kamer van Koophandel in Gaza. Duizenden Palestijnen, inclusief degenen met een [academische] diploma’s, vechten voor een baan in Israël. Ik garandeer u dat als Israël zou aankondigen dat het arbeiders uit Algerije wil, ze de Sahara [woestijn] zouden oversteken ] te voet naar het werk in Israël om te ontsnappen aan de hel waarin ze thuis leven.”

Palestijnse mannen in de noordelijke Gazastrook komen op 6 oktober 2021 samen om werkvergunningen aan te vragen in Israël. (Foto door Mahmud Hams/AFP via Getty Images)

Een andere Saoedische activist, Al-Hamoedi4, merkte op :

“De Gazastrook moet worden bevrijd van de Hamas-bende. De waarheid wordt aan de wereld onthuld. Werknemers uit de Gazastrook spreken hun vreugde uit over de afgifte van werkvergunningen in Israël. Het werkloosheidspercentage heeft 50% bereikt, de meeste van die jonge mensen. Een van hen zei dat nadat hij het nieuws had gehoord [dat Israël arbeiders aannam], hij de hele nacht niet kon slapen.”

Yaseen Izeddeen, een Palestijnse activist uit de Gazastrook, schreef echter dat de scènes van duizenden Palestijnen die solliciteren naar een baan in Israël “onaanvaardbaar” waren.

“Hoe zullen we ons land bevrijden terwijl we de straten van de kolonisten gaan vegen, hun ondergoed wassen en hun nederzettingen bouwen? Ik verwachtte dat Hamas de [Palestijnse] arbeiders op de Westelijke Jordaanoever zou vragen om te stoppen met werken in Israël, en niet vergunningen toestaan ​​voor de mensen in de Gazastrook!”

Interviews met enkele arme werkzoekenden onthulden de trieste realiteit van het leven onder Hamas. “De afgelopen 15 jaar hebben we niet gewerkt, geen inkomen“, zei een arbeider. “In de Gazastrook is geen werk, geen leven, ik heb kinderen die groter zijn dan ik en ik kan ze niet laten trouwen“, merkte een andere werknemer op.

Een functionaris van de Kamer van Koophandel in Gaza-Stad, die liever niet met naam wordt genoemd, zei dat op de eerste dag van registratie meer dan 10.000 mensen een vergunning aanvroegen om in Israël te mogen werken. Hij verwachtte dat het aantal de komende dagen zou verdubbelen. Duizenden anderen hebben zich aangemeld in andere registratiecentra in verschillende delen van de Gazastrook.

De Palestijnse Autoriteit, onder leiding van Mahmoud Abbas, draagt ​​ook de verantwoordelijkheid voor wat velen omschrijven als de economische en humanitaire crisis in de Gazastrook. Vier jaar geleden legde Abbas een reeks sancties op aan de Gazastrook in de hoop dat de Palestijnen daar in opstand zouden komen tegen Hamas. Hij sneed de salarissen van duizenden ambtenaren af ​​en stopte de financiële hulp aan veel verarmde gezinnen. Hij droeg ook bij aan de stijging van de werkloosheid door veel ambtenaren te ontslaan.

Herhaalde oproepen van Hamas en andere Palestijnen om de sancties op te heffen, zijn door Abbas en anderen in de internationale gemeenschap genegeerd. Wat betreft veel internationale partijen, waarom zou u Abbas en de Palestijnse Autoriteit verantwoordelijk houden voor hun misdaden als u gemakkelijk de schuld op Israël kunt schuiven?

De wanhopige Palestijnen die nu in de rij staan ​​om in Israël te werken, zijn het slachtoffer van mislukte Palestijnse leiders. Zij zijn het slachtoffer van de corruptie en incompetentie van de Palestijnse Autoriteit en Hamas.

Deze Palestijnen zijn ook de slachtoffers van het voortdurende conflict tussen de twee rivaliserende partijen, een conflict dat de Palestijnen heeft achtergelaten met twee afzonderlijke ministaten op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook. Palestijnse leiders die dagelijks aanzetten tot geweld tegen Israël hebben er geen probleem mee om Israël te smeken om Palestijnen in Israël te laten werken.

Een laatste vraag: waar is de verantwoordelijkheid van de Arabische landen jegens hun Palestijnse broeders? Waarom opent bijvoorbeeld Egypte niet zijn gedeelde grens met de Gazastrook zodat Palestijnen in Egypte kunnen komen werken? Waarom laten de Arabische regeringen de Palestijnen , die bij Israël aankloppen voor hulp , niet gaan werken in Arabische landen?

Er is helaas maar één antwoord: de Arabieren willen dat de Palestijnen het probleem van Israël blijven. Als Palestijnse leiders zich niets aantrekken van hun eigen volk, waarom zou een Arabische heerser dan opstaan?

Zoals nu voor iedereen duidelijk is geworden, is Israël de enige hoop geworden voor de hongerige arbeiders in de Gazastrook – die niet alleen in de steek zijn gelaten door hun leiders, maar ook door de rest van hun Arabische broeders.

Hamasleider Ismail Haniyeh heeft het geld maar op te scheppen dat rijkelijk binnenvloeit vanuit de Verenigde Naties, De Verenigde Staten, de Europese Unie en de honderden anti-Israëlische NGO’s van de wereld

Bronnen:

  • naar een artikel van Khaled Abu Toameh “Why Palestinians Prefer To Work In Israel” van 13 oktober 2021 op de site van The Gatestone Institute
  • naar een artikel van Itamar Marcus “Why Palestinians prefer to work for Israelis” van 13 augustus 2020 en een artikel van Itamar Marcus en Nan Jacques Zilberdik “Why Palestinians prefer to work for Israeli employers” van 25 juli 2016 op de site van Palestinian Media Watch (PMW)