Palestijnse staat in opgang, gefinancierd met 3 miljard euro van de Europese Unie

“Wat gebeurt er in gebied C?”, was de vraag die we stelden aan Gilad Ach, directeur van de non-profitorganisatie Ad Kan, en het antwoord dat we kregen was inderdaad schokkend.

Volgens Ach, terwijl de Joodse bouw in Area C de afgelopen jaren ernstig is ingeperkt, zo niet volledig bevroren, gaat de Palestijnse bouw onder auspiciën van de Palestijnse Autoriteit gewoon door, gefinancierd door lidstaten van de Europese Unie.

Area C staat onder effectieve Israëlische controle en in het geval van een toekomstig vredesakkoord zal het waarschijnlijk worden opgenomen binnen de soevereine grenzen van Israël. Dit heeft landen als Duitsland en Groot-Brittannië er niet van weerhouden enorme sommen geld over te maken naar de PA om te worden gebruikt voor Palestijnse bouw in Area C. De laatste tranche van honderd miljoen euro komt uit Duitsland, en aan Israëlische kant heeft niemand doet er ook maar iets aan.

Dit is een oud verhaal, ook al hoor je het nu voor het eerst, zegt Ach tegen Arutz Sheva. Het gaat terug tot 2012, toen een aantal EU-landen (voornamelijk Groot-Brittannië en Duitsland) besloten om de humanitaire hulp die ze aan de PA overdroegen om te zetten in praktische hulp bij de oprichting van een de facto Palestijnse staat, “zonder rekening te houden met de standpunten van de staat Israël hierover” – in feite, zonder ons zelfs maar te informeren over wat ze van plan waren te doen.

Bouw in Area C, gefinancierd door het Duits departement voor Ontwikkelingszaken en Caritas Duitsland (logo rechtsboven)

Tot op heden hebben EU-lidstaten ongeveer 120 miljoen euro overgemaakt voor het bouwen in Area C“, vervolgt Ach. “Vanuit hun perspectief is de strijd al gestreden in de gebieden A en B, en nu zijn ze verder gegaan met het overnemen van de gebieden die door de Oslo-akkoorden als door Israël gecontroleerd werden aangemerkt. Dat kan ze niet schelen – ze gaan gewoon door en bouwen feitelijk een Palestijnse staat midden in Area C.

Ach legt uit dat de laatste tranche van 100 miljoen euro deel uitmaakt van een breder investeringsplan van in totaal drie miljard euro, begroot tot 2030 om de opbouw van een Palestijnse staat te bevorderen.

De organisatie Ad Kan heeft een uitgebreid rapport opgesteld over de EU-subsidies en andere gerelateerde afspraken die tussen de landen zijn gemaakt op het gebied van bouwplannen, financiering en andere zaken. Frankrijk heeft bijvoorbeeld het gebied tussen Efrat en Tekoa toegewezen gekregen; België kreeg Oost-Gush Etzion; enzovoorts. Ach merkt op dat Oost-Jeruzalem tot de onder de EU-landen verdeelde gebieden behoort.

Zodra het zijn invloedssfeer heeft toegewezen, ontwikkelt elk land zijn eigen plan dat de Palestijnse Autoriteit moet uitvoeren en machtigt het vervolgens een budget om te gebruiken voor de bouw. Wat ze daadwerkelijk met hun gebieden doen, hangt af van de aard van het land in kwestie. Soms wordt de grond als vrijwel waardeloos en ongeschikt voor ontwikkeling beschouwd; andere keren kunnen daar al nederzettingen bestaan.

De Europese landen sturen hun experts die lokale ingenieurs en architecten inhuren om te helpen bij de planning. Dan sturen ze het geld op. Nergens maakt Israël deel uit van het plaatje, ook al is het burgerlijk bestuur eigenlijk de soevereine entiteit in Area C. “Ze geven niet om zulke aardigheden“, zegt Ach. “Ze doen wat ze willen, hoe dan ook.

De fondsen worden doorgesluisd door PA-ingenieur Jihad Rabia, die aan het hoofd staat van een lokaal kantoor onder de jurisdictie van de PA. Rabia ontvangt de plannen en voert ze vervolgens uit. “Hij is degene die het geld overmaakt naar lokale aannemers, en dan begint de bouw“, beschrijft Ach.

Er is al veel geld overgemaakt“, merkt hij op. “Wat in 2021 anders is, is dat ze de beslissing hebben genomen om van het proefplan naar de uitvoering te gaan en vervolgens te wachten op de Israëlische reactie op de daadwerkelijke bouw. Dit gebeurt nu voor onze ogen.

Plakaat die de afkondiging toont van bouwplannen van de Europese Unie, het Britse UKAid en de Palestijnse Autoriteit (PA) om Area C te ontwikkelen hoewel dat gebied volgens de Oslo Akkoorden volledig onder Israëlische controle staat [beeldbron: JNS]

En wat is de Israëlische reactie?

Informatie over wat er in Area C gebeurt, wordt overgedragen aan alle relevante veiligheidsorganisaties – de Shabak, de Nationale Veiligheidsraad, het Centrale Commando en anderen – “en dan, ziedaar, gebeurt er niets“, vertelt Ach. 

Shabak is bezig met het verijdelen van terroristische complotten en andere dingen; de NSA heeft zijn eigen andere zorgen; zelfs het Centrale Commando is blijkbaar niet verantwoordelijk voor Area C, dus hoewel stukjes en beetjes van het beeld bekend zijn en waarover gerapporteerd wordt, heeft niemand het volledige beeld en zeker niemand heeft te maken met het volledige beeld. Alles glipt gewoon onder de radar door.

Ach herinnert zich dat een rapport over de bouw in Area C in opdracht en voltooid werd door het Ministerie van Inlichtingen tijdens de vorige regering, onder minister Eli Cohen, maar hij voegt eraan toe dat hij geen idee heeft of er ooit iets aan is gedaan. Op de vraag of Israël daadwerkelijk iets kan doen om op zijn minst te protesteren, zo niet de EU-initiatieven te blokkeren, benadrukt hij dat vastberaden actie mogelijk is.

“Israël heeft diplomatieke betrekkingen met deze Europese naties, en Israël kan hen eenvoudig herinneren aan wederzijdse handelsovereenkomsten waar beide partijen voordeel van hebben, en constateren dat we die overeenkomsten niet kunnen blijven respecteren als EU-landen onze soevereiniteit schaden en honderden miljoenen euros over de balk gooien in Area C zonder rekening te houden met onze belangen, zonder enige vorm van autorisatie. Dit is niet hoe handelspartners zich gedragen.

“Buiten dat,” voegt hij eraan toe, “is dit illegale constructie waar we het over hebben. Geen ervan is langs de reguliere kanalen gegaan om bouwvergunningen en dergelijke te verkrijgen van de civiele administratie. Ze eigenen territorium toe, wijzen het aan voor welke doeleinden ze ook besluiten, en bouwen huis na huis, hele buurten zelfs.”

“En we zien geen Israëlische handhaving van de wet vanwege de druk van de kant van de Europeanen om een ​​oogje dicht te knijpen voor wat er gaande is. De Palestijnen hebben ons dit expliciet verteld – ze weten dat zelfs als het burgerlijk bestuur probeert om erbij betrokken te raken, het enige wat ze hoeven te doen is een beroep te doen op de EU, die diplomatieke druk zal uitoefenen en het einde van het verhaal. De overheid is gewoon bang om mee te doen, zelfs in Area C.”

Wat het overtreden van de Israëlische wet betreft, doet de EU dit duidelijk zonder wroeging; hun acties zijn echter ook in strijd met de Oslo-akkoorden – dus hoe rechtvaardigen ze dat?

“Ik stel me voor dat als ze gevraagd zouden worden, ze zouden uitleggen dat Oslo bedoeld was als een tussentijdse overeenkomst op weg naar een definitieve statusovereenkomst, en dat aangezien er al jaren geen vooruitgang is geboekt in de richting van die definitieve statusovereenkomst, ze het wachten beu en besloten het heft in eigen handen te nemen.”

En hoe zit het met de huidige Israëlische regering? Zal de “government of change” hier veranderingen doorvoeren? “Iedereen in de huidige regering weet heel goed wat er aan de hand is”, benadrukt Ach. “Maar van iets weten naar er iets aan doen is een lange, lange weg.”

Bronnen:

  • naar een artikel van Shimo Cohen “Palestinian State in process, funded by 3b Euros from the European Union” van 19 september 2021 op de site van Arutz Sheva
  • h/t “Tiki S.