Durban IV: Het is hoog tijd voor wat harde diplomatie

Een anti-Israël manifestatie van de antisemitische organisatie Students for Justice in Palestina (SJP) in november 2017 in New York City [beeldbron: The Jewish Standard]

De vierde Durban-conferentie, die op 22 september in Zuid-Afrika bijeenkomt, zal waarschijnlijk een weerspiegeling zijn van de eerste Durban-conferentie, die 20 jaar geleden werd gehouden.

De top van 2001 was bedoeld om mensenrechtenschendingen en de strijd tegen racisme te bespreken, maar werd overgenomen door moslimlanden die vijandig stonden tegenover Israël en die een diplomatieke lynchpartij van de Joodse staat pleegden. Toen, net als nu, was de Israëlische diplomatie verrast, geslagen en reageerde niet.

Onder de resoluties die in 2001 in stemming werden gebracht, waren er die Israël bestempelden als een apartheidsstaat, waarbij werd geëist dat het en zijn bondgenoten werden geboycot; haar te beschuldigen van genocide en misdaden tegen de menselijkheid, en een “gewapende strijd” ertegen te rechtvaardigen; en het gelijkstellen van de zionistische beweging met racisme.

De eerste Durban-conferentie bracht de BDS-beweging en al haar bekende activiteiten voort. Na Durban begonnen Europese landen Israël te veroordelen voor elke actie die het ondernam om zichzelf te beschermen tegen de dodelijke golf van terrorisme. Durban leidde tot de oprichting van de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties, waar 50 procent van de resoluties tegen Israël is. Durban inspireerde het Internationaal Gerechtshof in Den Haag om Israël te vervolgen voor oorlogsmisdaden.

Durban was ook de katalysator die de Verenigde Naties ertoe aanzette zich obsessief bezig te houden met het Israëlisch-Palestijnse conflict. Alleen al in 2018 nam de Algemene Vergadering van de VN 21 resoluties aan waarin Israël werd veroordeeld, vergeleken met zes die alle andere landen samen bekritiseerden.

Tussen 2001 en 2018 hebben de Verenigde Staten, gebruikmakend van hun vetorecht in de VN-Veiligheidsraad, 12 resoluties verijdeld waarin Israël werd gecensureerd. Gezien de huidige samenstelling van de regering-Biden zal het een grote uitdaging zijn om een ​​Amerikaans veto uit te spreken over anti-Israëlische resoluties.

Vandaag heeft de Palestijnse Autoriteit, onder auspiciën van het Internationaal Strafhof en de verschillende VN-raden, krachtig gewerkt om Durban IV ten volle uit te buiten voor weer een nieuwe brute aanval. De tactiek van Israël is echter ongewijzigd gebleven: smeek de landen die deelnemen aan de conferentie om zich van stemming te onthouden. Terugkaatsen naar onze tegenstanders is niet eens een optie, om niet de toorn van de rest van de wereld op de hals te halen.

De veronderstelling dat we in elke oorlog tegen radicale mensenrechtenorganisaties te maken zullen krijgen met een nieuwe golf van anti-Israëlische haat, moet worden doorbroken.

In het licht van meedogenloze leugens moet men beslissende stappen nemen en stoppen met stotteren. We moeten voorkomen dat BDS-activisten het land binnenkomen, net zoals Frankrijk, de Verenigde Staten, Groot-Brittannië en Canada de toegang tot hun grondgebied blokkeren voor degenen die hen dreigen te vervolgen.

We moeten ook een prijs eisen van VN-gezanten die valse rapporten schrijven over de operaties van de Israel Defense Forces.

Maar hoe kunnen we klagen over stappen van andere landen als de Israëlische autoriteiten zelf actieve partners worden in de boycot van Israël en de strijd tegen antisemitisme de rug toekeren?

De procureur-generaal van Israël verhindert momenteel Joodse ondernemers in Judea en Samaria om de VN-Mensenrechtenraad aan te klagen voor zijn “zwarte lijst“, ook al is deze discriminerend en racistisch.

De rechtbank van Jeruzalem heeft procureur-generaal Avichai Mandelblit sinds augustus 2020 zes keer gevraagd om uitspraak te doen over de zaak, maar hij weigert uit angst de Verenigde Naties van streek te maken en beweert dat zijn vertegenwoordigers onderhandelen om de beslissingen te verzachten.

Dus voordat we met de beschuldigende vinger naar landen over de hele wereld wijzen, zou het beter zijn voor de topfunctionarissen van het land om te stoppen met zich te gedragen als verbannen Joden die niet geloven in ons recht op de staat.

Bronnen:

  • naar een artikel van Nitsana Darshan-Leitner “Durban IV: Time for some tough diplomacy” van 19 september 2021 op de site van The Jewish News Syndicate (JNS)