Het haatfeest van Durban steekt weer zijn lelijke kop op

Volgende week gaan de Verenigde Naties de schande versterken. In de coulissen van de bijeenkomst van de Algemene Vergadering van de VN in New York, zal het een 20-jarig jubileumtop houden van zijn zogenaamde Wereldconferentie tegen racisme die plaatsvond in Durban, Zuid-Afrika, vier dagen voor de terreuraanslagen van 11 september 2001.

Het evenement in New York is schandalig. Want Durban was een angstaanjagend circus van psychotische anti-joodse haat waarvan het enige doel was om Israël te demoniseren en te delegitimeren onder de Orwelliaanse vlag van ‘mensenrechten’.

De laatste top, genaamd Durban IV, wordt geboycot door 17 naties waaronder 11 lidstaten van de Europese Unie:

Maar het is misselijkmakend dat het nog steeds doorgaat. Het doel ervan is om het programma te ratificeren dat in 2001 is besloten, een bijeenkomst die synoniem is geworden voor haat, intimidatie en onverdraagzaamheid tegen de Joden.

Onder de camouflage van pogingen om racisme te bestrijden, degradeerde de oorspronkelijke documentatie van Durban de Holocaust, verwees op belachelijke wijze naar “zionistische racistische praktijken tegen het Semitisme” en beschuldigde Israël van “etnische zuivering van de Arabische bevolking in het historische Palestina”.

Hoewel deze schadelijke en demonische leugens werden weerlegd,  vermeldde de slotverklaring van de conferentie  niettemin specifiek alleen de Palestijnen als “slachtoffers van racisme, rassendiscriminatie, vreemdelingenhaat en aanverwante onverdraagzaamheid”.

Het uitkiezen van Israël als de vermeende dader van deze verschrikkingen – een aanklacht die kwaadaardige leugens verspreidde en er niet in slaagde om een ​​van de talloze staten of groepen te identificeren die inderdaad schuldig zijn aan dergelijk gedrag, inclusief de Palestijnen zelf – was zelf een daad van antisemitisme.

Toch werd dit regeringsgedeelte van de bijeenkomst voorafgegaan door iets veel ergers. Dit was een conferentie van NGO’s die het proces domineerden door te veranderen in een joods lokkende lynch-menigte.

Joodse afgevaardigden werden gedwongen antisemitisch misbruik en bedreigingen de kop in te drukken. Er waren schreeuwerige beweringen dat ze moordenaars waren, flyers waarin stond dat “Hitler de klus had moeten klaren” en pamfletten met monsterlijke karikaturen van Joden met een haakneus, afgebeeld als nazi’s die Palestijnse kinderen spietsen en bloed van hun tanden druppelden.

Gewaarschuwd dat ze in fysiek gevaar waren, werden deze afgevaardigden gedwongen om voor hun veiligheid onderdak te zoeken bij de Joodse gemeenschap in Durban.

De laatste NGO-verklaring noemde Israël een “racistische natie” en beschuldigde het van genocide. Het was allemaal zo gemeen dat zelfs Mary Robinson, de VN-mensenrechtencommissaris die geen vriend van Israël was, terugdeinsde voor de taal en ongekend weigerde om de verklaring formeel aan de regeringsvertegenwoordigers te overhandigen toen hun deel van de conferentie begon.

Zoals het Jerusalem Center for Public Affairs heeft opgemerkt, zijn de verklaring en het actieprogramma van de NGO weliswaar niet officieel goedgekeurd door de regeringsconferentie, maar is de inhoud ervan bewaard gebleven. “De documenten“, merkt de JCPA op, “zijn de geschiedenis ingegaan als een van de belangrijkste resultaten van de conferentie in Durban. Ze zijn in feite de ‘routekaart’ geworden die de BDS-beweging [Boycot, Desinvestering en Sancties] begeleidt.

Dit schokkende haatfeest was zeker niet het begin van de wereldwijde pogrom tegen Israël en de Joden.

Tegen de tijd van Durban woedde de Tweede Intifada van de Palestijnse Arabieren al een jaar, waarbij Israëli’s naar het koninkrijk werden geblazen in bussen en pizzeria’s. En het was in 1975 dat de Verenigde Naties hun beruchte resolutie aannamen waarin ze verklaarden dat het zionisme “een vorm van racisme” was.

Hoewel die resolutie in 1991 werd ingetrokken, verspreidde het giftige geloof in de kern – dat de joden alleen geen recht hadden op zelfbeschikking in hun eigen historische thuisland, dat altijd alleen van hen was en waarvan ze zelf etnisch waren gezuiverd – zich door westerse progressieve kringen.

In Durban brak het gewelddadig uit in het zieke lichaam van de ‘mensenrechten’-cultuur als een wereldwijde kanker. Onder het imprimatur van de Verenigde Naties heeft Durban de demonisering van Israël en de Jodenvervolging ingebed en genormaliseerd – de apartheidssmaad, de krankzinnige bewering dat Israël genocide pleegde en de groteske vergelijking van Israëli’s met de nazi’s, die nu een groot deel van de Westerse “progressieve” geest.

In 2009 en 2011 probeerden de Verenigde Naties het Durban-programma en de delegitimering van Israël opnieuw te bevestigen. De evaluatieconferentie in Durban in 2009 ontaardde al snel in een nieuw haatfeest, met de formele openingstoespraak van de toenmalige president van Iran, Mahmoud Ahmadinejad, waarin werd opgeroepen tot de uitroeiing van het zionisme en alle kwalen van de wereld aan het zionisme en Israël werden toegeschreven.

Na de beruchte antisemitische speech op de openingsdag 20 april 2009 van de Durban Review Conference door de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad, verlaat de president de vergadering van de Verenigde Naties. Aan de uitgang van de VN-vergaderzaal wordt de president en zijn entourage opgewacht door een aantal protesters – waaronder ook Nobelprijswinnaar Elie Wiesel – die luidkeels hun ongenoegen laten blijken.

Bekijk op deze schokkende video (die overigens nagenoeg nergens wordt vertoond!) hoe Elie Wiesel door de entourage van Mahmoud Ahmadinejad wordt uitgescholden voor ‘zionazi‘:

Verschrikkelijk genoeg is de bijeenkomst van volgende week bedoeld om Durban opnieuw te bevestigen. De surrealistische voorgestelde resolutie waarin wordt opgeroepen tot de bevordering van “tolerantie, inclusie en respect voor diversiteit” en waarin wordt geklaagd over de “wereldwijde toename van haatzaaiende uitlatingen, die aanzetten tot rassendiscriminatie, vijandigheid en geweld”, beschrijft de Verklaring van Durban en het actieprogramma van 2001 als de “solide basis en het enige leerzame resultaat van de wereldconferentie die alomvattende maatregelen voorschrijft voor de bestrijding van alle plagen van racisme en adequate remedies voor slachtoffers.”

Misschien wel de meest verbijsterende les van de Durban-conferentie is dat de antisemitische excessen niet alleen werden genegeerd, maar ook werden gezuiverd en gepromoot als de kenmerkende motieven van fatsoen. De oorzaken van “mensenrechten” en “antiracisme” zijn in feite bewapend tegen Israël en de Joden in het hele Westen.

Bovendien zijn deze wapens, als onderdeel van het marxistische arsenaal om de intellectuele elites van het Westen te onderdrukken, ook tegen het Westen zelf ingezet. Zoals het oude gezegde luidt, “Wat met de Joden begint eindigt nooit bij de Joden”.

Het resultaat is een Kafka-achtige nachtmerrie van intersectionaliteit, gericht op het demoniseren en vernietigen van de westerse cultuur en samenleving, en waarin de Joden, die in de verbeelding van de antisemitische figuren voorkomen, links als een cabal die het kapitalisme heimelijk controleert en de wereld in hun eigen belang manipuleren , worden beschouwd als “blanke supremacisten” en kunnen dus nooit het slachtoffer zijn.

Deze stijlfiguren vormen nu het discours in de meeste westerse intellectuele kringen. En ondanks het standpunt dat verschillende landen innemen tegen de schande van New York volgende week op 22 september 2021, blijven westerse regeringen toegeven aan deze onverdraagzaamheid.

Zo blijven Amerika, Groot-Brittannië en de Europese Unie de Palestijnse Autoriteit financieren, die precies dezelfde soort psychotische, anti-joodse beelden, leugens en ophitsing produceert die in Durban zijn geproduceerd.

De NGO’s die hebben bijgedragen aan de autodafe in Durban produceren nog steeds wrede en aanhoudende anti-Israëlische leugens en ophitsing. Maar geen enkele regering veroordeelt ze of houdt ze ter verantwoording.

De Verenigde Naties zelf blijven optreden als de smeltkroes van de campagne om Israël te delegitimeren en te vernietigen. Vorig jaar nam de Algemene Vergadering van de VN bijvoorbeeld 17 eenzijdige resoluties aan tegen Israël en slechts zes tegen een van de andere 192 lidstaten wegens mensenrechtenschendingen.

Afgelopen september veroordeelde de Economische en Sociale Raad van de VN alléén Israël voor het zogenaamd schenden van vrouwenrechten, ook al is Israël de enige verdediger van vrouwenrechten in het Midden-Oosten.

Afgelopen mei beschuldigde de Wereldgezondheidsorganisatie van de VN Israël van het schenden van de gezondheidsrechten van de Palestijnen vanwege COVID-19 – een goddeloos valse bewering, en met Israël opnieuw het enige land dat tijdens de hele vergadering werd uitgekozen.

Het VN-handvest zegt dat het zijn rol is “het bevorderen en aanmoedigen van respect voor de mensenrechten en voor de fundamentele vrijheden voor iedereen zonder onderscheid naar ras, geslacht, taal of religie.”

Het wereldlichaam verraadt deze toewijding bijna elke dag. Het is er opvallend niet in geslaagd om het racisme en de grove schending van de mensenrechten over de hele wereld aan te pakken, maar kiest er in plaats daarvan voor om Israël te vervolgen, een land dat de mensenrechten garandeert voor al zijn burgers.

De conferentie in Durban toonde het morele bankroet van de Verenigde Naties voor iedereen zichtbaar. Toch blijft het Westen het behandelen als de legitieme scheidsrechter van wereldvrede en gerechtigheid. Steun voor de Verenigde Naties is de spil voor het verlies van moreel kompas van het Westen.

De boycot van de bijeenkomst in New York is dus een loos gebaar. Het zijn de Verenigde Naties zelf die het kwaad laten zegevieren – en waarin het tweezijdige, laffe en genotzuchtige Westen maar al te medeplichtig is.

Bronnen:

  • naar een artikel van Melanie Phillips “The hate-fest that is Durban rears its ugly head again” van 15 september 2021 op de site van van The Jewish News Syndicate (JNS)
  • h/t “Tiki S.