Islamisten tonen opnieuw hun ware aard en wrede gezicht aan de wereld

Milities van Daesh Khorasan (ISIS-K) staan klaar voor de finale strijd tegen het Westen

In het hele Midden-Oosten verheugen extremistische regimes en terroristische groeperingen zich in het feit dat de aanwezigheid en reputatie van de VS in hun regio een schim is van wat het slechts 10 jaar geleden was.

Elk idee dat de ergste dagen van islamistisch terrorisme lang achter ons liggen, werd donderdag op brutale wijze verbrijzeld op de luchthaven van Kabul, toen tweelingbommen lukraak door Afghaanse burgers en Amerikaanse en andere buitenlandse militairen scheurden die probeerden de wanhopige evacuatie te voltooien van duizenden mensen voor wie de heerschappij van de Taliban het meest verschrikkelijke lot vertegenwoordigt.

Generaal HR McMaster, een voormalige Amerikaanse nationale veiligheidsadviseur die dienst deed als plaatsvervangend commandant van de internationale troepenmacht in Afghanistan, verwoordde het kort en bondig in de uren die volgden op het bloedvergieten in Kabul. 

In een BBC-interview merkte McMaster, een diepgewortelde criticus van de Amerikaanse terugtrekkingsstrategie van zowel de Trump- als de Biden-regering het volgende op: 

Misschien is dit moment het moment waarop we ons zelfbedrog kunnen stoppen dat deze groepen van elkaar gescheiden zijn en erkennen dat ze volkomen met elkaar verweven en onderling verbonden zijn, en wat we zien is de oprichting van een terroristische, jihadistische staat in Afghanistan. En als gevolg daarvan lopen we allemaal een veel groter risico.

Zijn onderliggende argument is dat het bespreken van verdeeldheid tussen de Taliban en mede-islamitische fanatici – zoals Daesh Khorasan (aka ISIS-K), de Afghaanse tak van de terroristische organisatie Da’esh in Irak en Syrië die de bomaanslag op de luchthaven van Kabul uitvoerde – het punt ontgaat dat deze groepen zijn verenigd in hun fundamentele wereldbeeld. 

Op ideologisch vlak houdt de belofte van wijlen Al-Qaida-leider Osama bin Laden van een oorlog tegen ‘kruisvaarders en joden’ nog steeds stand, wat betekent terrorisme tegen westerse belangen en westerse doelen, van wie de meesten weerloze burgers zullen zijn. 

Het verschil tussen de gematigde en de radicale islam …

Het betekent ook dat, voor degenen die ongelukkig genoeg zijn om onder de directe heerschappij van de islamisten te leven, gewone moslims hun voornaamste en meest talrijke slachtoffers zullen blijven.

De door McMaster beschreven “verweven” verbindingen in Afghanistan kunnen in de regio breder worden gezien. Op hetzelfde moment dat de Taliban Afghanistan hebben veroverd, heeft Iran een nieuw kabinet aangesteld, bestaande uit mannen met een directe, persoonlijke rol bij terrorisme, marteling en andere systematische schendingen van de mensenrechten, die allemaal uitgebreide banden hebben met de regionale volmachten van Iran, zoals Hezbollah in Libanon.

In het verleden hebben veel analisten de bewering geminacht dat er een strategisch verband zou kunnen zijn tussen de sobere soennitische islam die wordt aangehangen door de Taliban en de sjiitische millenarische islam die het regime van Teheran definieert. Het is ook waar dat de Taliban en de Iraniërs in het verre verleden op de vuist zijn gegaan, zoals blijkt uit de Afghaanse stad Mazar-e-Sharif in 1998 na de ontvoering van een groep Iraanse diplomaten door Taliban-strijders.

Toch is wat hen verenigt uiteindelijk belangrijker dan wat hen scheidt. Taliban-delegaties hebben dit jaar minstens twee keer een bezoek gebracht aan Iran, in januari en in juli, waarbij de vertrekkende minister van Buitenlandse Zaken Javad Zarif onlangs hun “nobele … jihad tegen de buitenlandse bezetters” prees. 

Voor een deel wedden de Iraniërs gewoon op het juiste paard, en concluderen ze terecht dat verder conflict met de Taliban niet nodig is, aangezien de Taliban opnieuw de meesters van Afghanistan zijn. Maar belangrijker is dat ze het gemeenschappelijke doel delen om de Verenigde Staten en hun bondgenoten uit de regio te verbannen, inclusief de staat Israël en, naar men aanneemt, die conservatieve Arabische Golfstaten die vrede hebben gesloten met de Joodse staat.

Dat brengt me terug bij het nieuwe kabinet van Iran. Het is niet verwonderlijk dat de nieuwe president van de Islamitische Republiek, Ebrahim Raisi – een sadist die als aanklager van het regime in de jaren tachtig toezicht hield op afranselingen, verkrachtingen en massa-executies van gevangenen – een stel schurken in zijn kabinet zou benoemen. 

Maar wat alarmerend is, is het stilzwijgen van westerse staten over de onmiskenbare boodschap die dit kabinet afgeeft. Dit is namelijk geen gelegenheid om af te wijken van het principe om geen commentaar te geven op politieke benoemingen in andere landen.

De nieuwe minister van Defensie van Iran is Ahmad Vahidi, die voor de tweede keer in zijn carrière terugkeert naar de post, nadat hij deze eerder had bezet tijdens de ambtstermijn van de Holocaust-ontkennende voormalige Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad. 

Voor de Turkse president Erdogan bestaat er geen verschil tussen gematigde en radicale islam. “Het is allemaal Islam”, zei hij.

De vice-president voor economische ontwikkeling is Mohsen Rezaei, een fervent aanhanger van de oprichter van de Islamitische Republiek, Ayatollah Khomeini, en al 17 jaar lang de commandant van de Iraanse Islamitische Revolutionaire Garde (IRGC). 

Zowel Vahidi als Rezaei zijn voortvluchtig voor justitie, met name vanwege hun rol in de door Iran gesponsorde bomaanslag op het AMIA Joods Centrum in de Argentijnse hoofdstad Buenos Aires in juli 1994, de bloedigste daad van antisemitisch terrorisme in meer dan een halve eeuw, in waarbij 85 mensen omkwamen en meer dan 300 gewond raakten.

De internationale gemeenschap in het oog stoten door twee terroristen in het kabinet te plaatsen is hier echter niet het uiteindelijke doel. Zoals alle autoritaire staten geniet het Iraanse regime van politiek theater, bloeddorstige retoriek en de grootsheid die daarmee gepaard gaat, maar dit is een middel om een ​​doel te bereiken. Vahidi en Rezaei zitten in het kabinet omdat er werk te doen is, en Raisi – en achter hem, opperste leider ayatollah Ali Khamenei – heeft geoordeeld dat zij de juiste mannen zijn om het te doen.

In het Midden-Oosten en de islamitische wereld verheugen extremistische regimes en terroristische groeperingen zich in het feit dat de aanwezigheid en reputatie van de VS in hun regio een schim is van wat het slechts 10 jaar geleden was. Ze zijn niet verkeerd; de opties van Amerika zijn grotendeels beperkt tot diplomatie en sancties. 

In dat licht is er geen reden voor de regering-Biden om haar besprekingen met de Iraniërs in Wenen over hun nucleaire programma voort te zetten, tenzij ze nog meer goedgelovig wil lijken in de ogen van de islamitische tegenstanders van Amerika. Het moet ook de bestaande sancties tegen Iran herzien en waar nodig uitbreiden. 

Mochten Vahidi of Rezaei opduiken als officiële gasten van een Amerikaanse bondgenoot – Turkije is het voor de hand liggende voorbeeld – dan zouden de Verenigde Staten hun ongenoegen kenbaar moeten maken.

Van geen van deze bewegingen kan worden gezegd dat ze game-changers zijn. Maar ze spreken over het gebrek aan een bredere visie op het Midden-Oosten van de opeenvolgende Amerikaanse regeringen, afgezien van de ambitie om zo snel mogelijk uit de regio te vertrekken. Zoals McMaster ons in herinnering bracht te midden van het bloedbad van Kabul Airport, zal de regio ons niet zo gemakkelijk laten gaan.

Afghaanse vluchtelingen stappen op het vliegtuig richting het Westen, en ze hebben niet allemaal de beste intenties. Frankrijk meldt dat een 100-tal van de Afghaanse vluchtelingen banden hebben met de Taliban.

Bronnen:

  • naar een artikel van Ben Cohen “Islamism’s brutal face is back on display” op de site van The Jewish News Syndicate (JNS)