‘The Squad’ blijft aanzetten tot Jodenhaat gedekt door hun Democratische partij

De ‘Squad’ met van links naar rechts Rashida Tlaib, Ilhan Omar, Alexandria Ocasio-Cortez en Ayanna Pressley tijdens een persconferentie in het Capitool in Washington op 15 juli 2019 [beeldbron: AP/J. Scott Applewhite]

Joden tot zondebok maken voor de problemen in een samenleving is altijd een centraal kenmerk van Jodenhaat geweest.

Sinds lang voordat de Duitse agitator Wilhelm Marr aan het eind van de 19e eeuw voor het eerst de uitdrukking “antisemitisme” gebruikte (om jodenhaat op ras gebaseerd, wetenschappelijk en academisch te laten klinken), was de formule voor het rechtvaardigen van antisemitisme en het aanzetten tot jodenhaat het vinden van waar mensen een hekel aan hebben, waar ze bang voor zijn of waar ze het meest van streek over zijn, en hecht het aan het Joodse volk. Noem het de ‘ophitsingsformule tot jodenhaat’.

In de Middeleeuwen kregen de Joden de schuld van de verspreiding van de builenpest. Ze werden beschuldigd van het vergiftigen van putten en het kweken van spinnen en ongedierte om de ziekte onder niet-joden te verspreiden. Dit leidde tot etnische zuiveringen en wijdverbreide aanvallen op joden.

In het tsaristische Rusland kregen Joden regelmatig de schuld van ontbering en economische tegenspoed, vaak met dodelijke gevolgen. Het tot zondebok maken van Joden was zo gewoon dat tussen 1880 en 1920 pogroms (rellen gericht op het afslachten van Joden) keer op keer explodeerden. En hoewel harde gegevens over het aantal slachtoffers moeilijk te verkrijgen zijn door conservatieve schattingen, zijn er in deze periode meer dan 100.000 Joden vermoord, met minstens drie keer zoveel gewonden.

Hitler en de nazi’s profiteerden ten volle van de geschiedenis van antisemitisme in Europa, evenals van de formule voor het aanzetten tot jodenhaat, door de joden de schuld te geven van de Grote Depressie, het verlies van Duitsland in de Eerste Wereldoorlog, de tekortkomingen van het kapitalisme en, zonder bezorgdheid over de schijnbare tegenstelling, de verspreiding van het communisme.

Formule voor Jodenhaat

Nu, in de 21e eeuw, is de Holocaust voor veel mensen verre geschiedenis geworden, en de formule voor het aanzetten tot jodenhaat wordt opnieuw gebruikt als politiek instrument door jodenhaters, waaronder, helaas, veel leden van het Amerikaanse Congres.

Gezien ook de historische obsessie om haat te richten op Israël, het enige Joodse land, zou het niemand moeten verbazen dat sommige van deze vertegenwoordigers deze formule zouden gebruiken om aan te zetten tot haat tegen Israël. Wat verrassend zou moeten zijn, is dat zoveel van hun mede-democraten een oogje dichtknijpen voor het antisemitisme van leden van hun eigen partij.

Op 13 mei vergeleek vertegenwoordiger Ayanna Pressley in een toespraak voor het Congres het Israëlische leger met ‘gewelddadige blanke supremacisten’.

Niet het Chinese leger, dat Oeigoerse moslims in het donker van de nacht oppakt en meeneemt naar ‘heropvoedingskampen’ voor slavenarbeid. Niet de Iraanse veiligheidspolitie, die homoseksuelen letterlijk ophangt. Niet het Pakistaanse leger, dat het Baloch-volk regelmatig verslaat en onderdrukt. Er werd door Pressley naar geen enkel ander land verwezen als een parallel met de afschuw en de smet van het racisme van Jim Crow – alleen de ene Joodse staat wordt in die leugenachtige vergelijking gegoten.

Misschien werd Pressley geïnspireerd door Rashida Tlaib, mede-lid van de “Squad”, die slechts twee dagen eerder, in een toespraak voor het ministerie van Buitenlandse Zaken waarin de reactie van Israël op het raketvuur van Hamas werd afgewezen, beweerde: “Wat ze de Palestijnen aandoen, is wat ze doen met onze zwarte broeders en zusters hier.”

Wie zijn “zij” in deze verklaring? En hoe komt het dat Tlaib kan beweren dat de Israëlische reactie op het afvuren van raketten door Hamas op Israël verband houdt met de strijd van zwarte mensen in de Verenigde Staten?

Het antwoord is dat niemand in de Democratische leiding haar poging om de enige Joodse staat te binden aan de meer dan 400 jaar racisme in Amerika, in twijfel trok.

Later, op 1 augustus, bracht Tlaib in een toespraak op de Nationale Conventie van de Democratische Socialist van Amerika 2021 haar gebruik van de formule voor het aanzetten tot jodenhaat naar een hoger niveau toen ze zei:

We moeten ook erkennen, als ik denk aan mijn familie en Palestina die nog steeds onder militaire bezetting leven en hoe dat echt interageert met deze prachtige zwarte stad waarin ik ben opgegroeid. Je weet wel, ik zeg altijd tegen mensen die mensen afsnijden van het water af is geweld, van Gaza tot Detroit. En het is een manier om mensen te controleren, om mensen te onderdrukken. En het zijn die structuren waar we tegen blijven vechten.

Het was niet genoeg dat Tlaib legitieme zorgen over water in Michigan verbond met frauduleuze beweringen over Israël dat Palestijnse Arabieren water ontzegde – ze ging met haar toespraak tot de Democratische Socialisten nog een stap verder:

Ik weet dat jullie allemaal begrijpen dat de structuur waaronder we nu hebben geleefd, is ontworpen door degenen die de rest van ons uitbuiten voor hun eigen winst. Het kan me niet schelen of het de kwestie is van wereldwijde mensenrechten en onze strijd om Palestina te bevrijden of terug te dringen tegen degenen die niet geloven in het minimumloon of degenen die geloven dat mensen recht hebben op gezondheidszorg en nog veel meer. En ik vertel mensen, diezelfde mensen, dat als je het gordijn opent en kijkt achter het gordijn zijn het dezelfde mensen die geld verdienen en, ja, dat doen ze, aan racisme, aan dit gebroken beleid. Er is daar iemand die geld verdient, en je hebt het gezien!

Terecht hield Tlaib deze met tropen beladen toespraak in Detroit, waar Henry Ford de basis legde met zijn beruchte pamfletten over ‘Internationale Jood’, Joden tot zondebok maakte en klassieke antisemitische stijlfiguren gebruikte.

Drie dagen later, op 4 augustus, nam een ​​ander Squad-lid, Cori Bush, het antisemitische stokje over van Tlaib, en in een toespraak voor het Congres deed hij een beroep op de formule voor het aanzetten tot jodenhaat om de Amerikaanse hulp aan Israël de schuld te geven van de misdaad, dakloosheid en armoede in haar geboorteplaats St. Louis. 

Niet de $ 2 biljoen die de Verenigde Staten de afgelopen 20 jaar in Afghanistan hebben uitgegeven, inclusief meer dan $ 90 miljard voor het inmiddels ter ziele gegane Afghaanse leger. Niet de gemiddeld $ 3 miljard per jaar die de Verenigde Staten sinds 1979 aan Egypte en Jordanië hebben verstrekt.

Niet de bijna $ 35 miljard die de Verenigde Staten tussen 2016 en 2019 hebben uitgegeven aan het behoud van hun militaire aanwezigheid in Japan en Zuid-Korea. Evenmin iets anders in de jaarlijkse federale uitgaven van meer dan $ 5 biljoen.

Volgens Bush is van de meer dan $ 5 biljoen per jaar die de Amerikaanse federale regering uitgeeft, het enige deel dat verantwoordelijk is voor de misdaad, dakloosheid en armoede in haar congresdistrict het deel dat naar Amerika’s militaire hulppakket voor Israël gaat.

De ironie is dat, in tegenstelling tot onze hulppakketten aan andere landen, bijna elk dubbeltje van het Amerikaanse hulppakket met Israël in de VS wordt besteed aan producten van Amerikaanse makelij en de Verenigde Staten op tal van andere manieren ten goede komt, waaronder gedeelde technologische innovaties. Het beschuldigen van minder dan een tiende van 1% van het jaarlijkse budget dat in verband met de ene Joodse staat wordt gebruikt voor binnenlandse problemen zoals dakloosheid, misdaad en armoede is een flagrant gebruik van de formule voor het aanzetten tot jodenhaat.

Net als bij het gebruik van de formule door Pressley en Tlaib, trad geen enkele Democratische leider naar voren om Bush te berispen, laat staan ​​voorheen te censureren of te bestraffen, voor haar openlijke antisemitisme. In plaats daarvan zwijgt het grootste deel van het leiderschap van de Democratische Partij over deze aansporing tot Jodenhaat.

Toen een ander Squad-lid, vertegenwoordiger Ilhan Omar, welverdiende kritiek kreeg voor haar gebruik van antisemitische tropen – haar “alles over de Benjamins” of meerdere “dubbele loyaliteit”-claims, en haar recente vergelijking van Israël met de Taliban (hoewel ze de laatste tijd opmerkelijk stil blijft over de Taliban) – de Democratische leiding in het Congres trok zich snel terug van elke poging om Omar te berispen voor haatzaaiende uitlatingen (in tegenstelling tot hoe de Republikeinse leiding reageerde op Marjorie Taylor Green’s gebruik van antisemitische samenzweringstheorieën).

Erger nog, Democratische leiders zoals Nancy Pelosi steunden in feite de gevaarlijke kromming die werd gepromoot door andere Squad-leden zoals vertegenwoordiger Alexandria Ocasio-Cortez en Bush, dat mensen Omar bekritiseerden vanwege haar geslacht, geloof en etniciteit in plaats van haar opruiende woorden.

De wiskunde is duidelijk. Er is niet alleen een formule voor het aanzetten tot jodenhaat, maar er is ook een andere formule voor hoe jodenhaters worden behandeld, afhankelijk van of hun haatzaaiende uitlatingen van links of rechts komen.

Terwijl David Duke universeel en terecht wordt belasterd vanwege zijn jodenhaat, krijgen de anti-joodse opmerkingen en complottheorieën van Louis Farrakhan de goedkeuring van veel leden van het Congres en andere zogenaamde progressieven, die weigeren hem te bekritiseren of zich van hem te distantiëren. 

Een Republikeinse congresvrouw die gevaarlijke samenzweringstheorieën over de Rothschilds promoot, wordt vrijwel onmiddellijk gesanctioneerd, terwijl Squad-leden een pas blijven krijgen voor het regelmatig gebruiken van antisemitische tropen en het gebruik van de eeuwenoude formule voor het aanzetten tot jodenhaat om Israël en de Joden de schuld te geven van problemen, waaronder onrein water, dakloosheid, racisme in Amerika, politiegeweld en armoede.

Het probleem is dat of de ophitsing nu van links of van rechts komt, het altijd leidt tot geweld tegen joden. De politieke ideologie van de persoon die zich bezighoudt met antisemitisme mag geen invloed hebben op onze reactie erop. 

Zolang mensen blijven geloven dat de joden de oorzaak van hun problemen zijn, zal geweld tegen joden volgen.

We horen vaak van veel van dezelfde progressieven die de ploeg verdedigen dat ‘zwijgen geweld is’ of ‘zwijgen medeplichtigheid is’. Ze hebben gelijk. Als ze hun eigen woorden maar ter harte zouden nemen als het gaat om hun eigen stilzwijgen in het licht van het consequente gebruik van de formule voor het aanzetten tot jodenhaat. Hopelijk zullen ze dat doen voordat de kanker van deze ophitsing zich verder verspreidt.

Bronnen:

  • naar een artikel van Micha Danzig “‘The Squad’ keeps inciting Jew-hatred, and their party keeps accepting it” van augustus op de ste van The Jewish News Syndicate (JNS)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.