Sheikh Jarrah: het gaat niet om onroerend goed maar om het islamiseren van Jeruzalem

De vier Arabische families die in Joodse huizen in Sheikh Jarrah/Shimon HaTzadik wonen, maken deel uit van een politiek spel dat voor een beslissing naar de rechtbank is verplaatst. Maar het ‘eigendom’-geschil is eigenlijk een oorlog tussen twee verschillende verhalen over Jeruzalem. 

Als de Palestijnen die in de Joodse huizen in de wijk Shimon HaTzadik/Sheikh Jarrah in Jeruzalem wonen niet onder politieke druk zouden staan, dan zouden in ieder geval sommigen van hen bereid zijn om het genereuze compensatiepakket te accepteren dat rechters van het Hooggerechtshof hen het laatst hebben voorgelegd week. 

Nadat twee eerdere juridische procedures waren geëindigd in uitspraken dat ze de huizen moesten verlaten, stelde het Hooggerechtshof vorige week voor dat de families Ja’uni, al-Kurd, Skafi en Abu Hasna (die in beroep gingen tegen de eerdere uitspraken) erkennen dat de compound toebehoorde aan Joden, in ruil voor het verkrijgen van een beschermde verblijfsstatus in het Joodse gebied van Shimon HaTzadik die van toepassing zou zijn op henzelf, hun kinderen en hun kleinkinderen. Bovendien zouden ze slechts een symbolische “huur” van 1.500 sjekel ($465) per jaar moeten betalen. 

De drie rechters die voorzitter waren, Yitzhak Amit, Dafna Erez-Barak en Noam Solberg, deden er alles aan om de landmijn die op hun schoot was gevallen veilig te ontmantelen. De bespreking van de zaak vond plaats tijdens rellen en aanvallen op Joodse huizen in Shimon HaTzadik, en de gebeurtenissen die daarop volgden – raketaanvallen op Israël, Operatie Guardian of the Walls en rellen in gemengde Joods-Arabische steden – en het leek alsof de rechters deden hun uiterste best om te voorkomen dat ze een beslissing zouden nemen die Arabische families zou kunnen dwingen om uit de accommodaties te worden gezet waar ze al tientallen jaren wonen, zelfs als ze niet de eigenaren waren. 

Maar de vier families die een verzoekschrift bij het Hooggerechtshof hebben ingediend, handelen al geruime tijd niet alleen voor eigen rekening. Ze zijn een leidend symbool geworden van het Palestijnse verhaal over de strijd om Jeruzalem, culturele helden in het verhaal dat beide partijen terugbrengt waar ze waren in 1948.

Vanuit dit perspectief is Sheikh Jarrah, net als Palestina als geheel, voor altijd eigendom van de moslim Waqf en moet worden “bevrijd”. Maar vanuit Joods perspectief is dit de plek waar het graf van Hogepriester Simeon de Rechtvaardige – dat 145 jaar geleden legaal van Arabische eigenaren werd gekocht – ligt, en de plaats van waaruit Joden werden verdreven door bloedige rellen voordat de staat werd opgericht. 

De rechters probeerden vorige week tevergeefs dit aspect van het geschil te verdoezelen, maar vonden dat moeilijk. De Palestijnse zijde verwierp herhaaldelijk hun voorgestelde compromis. 

Achter de schermen van de bemiddelingsshow van het Hooggerechtshof oefenen Hamas, de Palestijnse Autoriteit en de noordelijke tak van de Islamitische Beweging druk uit op de Arabische bewoners van de compound om geen enkel compromis te aanvaarden dat de erkenning van het Joodse eigendom van de 17 dunams inhoudt (4.2 acres) rond het graf van Shimon HaTzadik. 

Van Joodse kant is het bedrijf Nahalat Shimon International, dat in 2007 het land kocht van het Sefardische Gemeenschapscomité en het Knesset Israel Committee (dat het in 1876 kocht), geneigd positief te staan ​​tegenover het compromis en zou daar goede redenen voor hebben dus. Volgens het voorstel van de rechters zou de status van “beschermd verblijf” van de families drie generaties duren, maar als en wanneer de joodse eigenaren een bouwvergunning krijgen, 

Om de Palestijnen een uitweg te bieden uit de hoek waarin ze zich verschansten, en om de families nog minstens een paar jaar op de compound te laten wonen, hebben Israëlische diplomaten in Washington vorige week hun Amerikaanse tegenhangers ingeschakeld om de Palestijnen ertoe aan te zetten het compromis van de rechters van het Hooggerechtshof zouden accepteren. 

Het ministerie van Buitenlandse Zaken nam deze stap nadat het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken aan Israël duidelijk had gemaakt dat de VS tegen de uitzetting van de Arabische families van de betwiste compound waren, ook al is het eigendom van Joden en hebben rechtbanken daartoe geoordeeld, omdat de bewoners families zijn die woon er al tientallen jaren. Israël liet de VS eerst weten dat de zaak uitsluitend in handen van de rechtbank was, maar de Amerikanen bleven aandringen. 

Als reactie presenteerde Israël het voorstel van de rechters van het Hooggerechtshof voor een compromis als het minste kwaad en een eerlijk aanbod dat de buurt zou kunnen kalmeren. Israël liet ook doorschemeren dat er een goede kans was dat de Joodse kant in dit zogenaamde “onroerend goed”-geschil de deal zou accepteren, en daarom moet er druk worden uitgeoefend op de Palestijnen door de dreiging van de PA en Hamas weg te nemen, zodat ze vrij een beslissing nemen. 

Er is niet veel kans dat deze gezamenlijke Israëlisch-Amerikaanse zet zal slagen, maar voorlopig is het de enige wedstrijd in de stad, of beter gezegd, deze kleine en onstabiele hoek van Jeruzalem die op de weg ligt naar de berg Scopus. 

Jordanië

Jordanië is ook betrokken. Het Hasjemitisch Koninkrijk stuurde de Palestijnen in Jeruzalem documenten die zogenaamd aantonen dat er vóór de Zesdaagse Oorlog van 1967 een proces was begonnen om het eigendom over te dragen aan de Arabische inwoners, dat de bewoners waren gehuisvest in de Joodse huizen die eigendom waren van Jordanië en de UNRWA na de Joden vluchtten voor hen in de Onafhankelijkheidsoorlog van 1948. 

De Jordaanse documenten zijn ingediend bij het Hooggerechtshof en het is niet duidelijk of ze de uiteindelijke beslissing van de rechters zullen beïnvloeden. De mensen van Nahalat Shimon International zeggen dat de claim van de Jordaniërs fictief is en dat er geen document is dat de indieners in verband brengt met het pand. 

Hoe dan ook, Israël en de VS proberen Jordanië bij de zaak te betrekken, in de hoop dat Amman de Palestijnen onder druk zal zetten om het compromis te accepteren. Ondertussen lijkt de hele zaak in een impasse te verkeren, maar de regering-Biden geeft niet op. Washington is zeer actief in het Sjeik Jarrah-geschil en probeert de Joodse nederzetting daar te stoppen, net zoals het probeert andere Joodse nederzettingenactiviteiten in Jeruzalem te stoppen. 

De Amerikaanse regering heeft premier Naftali Bennett, minister van Buitenlandse Zaken en kandidaat-premier Yair Lapid, en minister van Defensie Benny Gantz laten weten dat ze niet alleen tegen de uitzetting van de Arabische families die in Shimon HaTzadik wonen, maar ook tegen de bouw van een andere wijk in Har Homa, bouw in E1 tussen Maaleh Adumim en Jeruzalem, bouw in Atarot, en de uitvoering van een reeds goedgekeurd plan om een ​​nieuwe Joodse wijk op Givat Hamatos te bouwen. 

President Joe Biden sprak met Bennett over Har Homa en noemde het bezwaar van de VS tegen soortgelijke initiatieven, die hij zei te zien als “feiten ter plaatse vaststellen die een toekomstig vredesakkoord zouden kunnen torpederen”. 

We weten niet hoe Bennett reageerde, maar één ding is duidelijk: net als onder voormalig premier Benjamin Netanyahu bouwt Israël nog steeds niet aan de laatste fase van de wijk Har Homa, of in Atarot, of in E1 of Givat Hamatos, en geen Arabische families meer evacueert uit Shimon HaTzadik, waar al 22 Joodse families wonen. 

Maar nu is het diplomatieke geschil verplaatst naar de rechtszaal. In een recente discussie smeekte Erez-Barak bijna de vertegenwoordigers van de Arabische families om van de juridische discussie geen ‘geschiedenisles’ te maken. 

Justitie Amit stelde voor dat de families een benadering van ‘constructieve diplomatie’ zouden aannemen. 

“We zullen schrijven,” zei hij, “dat de indieners verklaren dat zij de beschermde bewoners zijn en dat de beklaagde [Nahalat Shimon] de geregistreerde eigenaar is, en zo zullen we het probleem oplossen. Dat zal ons nog een paar goede jaren geven. Tegen die tijd zal ofwel de vrede uitbreken, of er zal een overeenkomst worden bereikt over het land,’ bood hij aan. “Mensen moeten er blijven wonen. Vergeet aangiften. We zoeken naar een praktische oplossing”, vervolgde hij. 

Maar tot nu toe weigeren de Palestijnen. Vorige week zouden ze bij de rechtbank een lijst indienen met de namen van de bewoners van de compound en hun juridische status. Ze kunnen vragen om nog een hoorzitting over het compromis en proberen het te verbeteren. 

De Palestijnen zien de strijd om de Sheikh Jarrah-compound niet alleen over de specifieke eigenschappen, maar ook tegen de continuïteit die Israël wil creëren tussen West-Jeruzalem en de berg Scopus, die 19 jaar lang van Israël was afgesneden totdat het in 1967 werd bevrijd. was toen het Hadassah-ziekenhuis en de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem op de berg Scopus hun activiteiten hervatten. 

Deze continuïteit, evenals het nabijgelegen graf van Shimon HaTzadik waarrond een kleine Joodse wijk werd gesticht die bestond tot de Onafhankelijkheidsoorlog – en de aangrenzende Arabische wijk Sheikh Jarrah – liggen nauwelijks aan de uiterste rand van Oost-Jeruzalem. Dit is een bevolkt gebied dat zich uitstrekt over de naadlijn in de stad, en zich bevindt in de buurt van het nationale hoofdkwartier van de Israëlische politie, verschillende hotels, een grote gemeenschapskliniek Clalit Health Services en 3.345 dunams (826 acres) land dat de regering in beslag heeft genomen van lokale Joden en Arabieren na de Zesdaagse Oorlog. 

Jarenlang zagen Israëlische stadsplanners en stadsambtenaren van Jeruzalem dit gebied als een vitaal onderdeel van de stedelijke continuïteit die de westelijke helft van de stad verbond met de berg Scopus. Deze strook omvat Ramat Eshkol, Sanhedria, French Hill en Maalot Dafna. Er wonen momenteel tienduizenden Israëli’s. 

De Palestijnen daarentegen, die altijd maar praten over de oostelijke helft van de stad als hun toekomstige hoofdstad, willen die continuïteit een slag toebrengen. De Palestijnen in Sheikh Jarrah zijn onderdeel geworden van deze ‘oorlogsspelletjes’ en net zoals de Joden beloven dat ‘Shimon HaTzadik niet allemaal meer zal vallen’, zweren ze dat ‘Sheikh Jarrah niet meer zal vallen’. 

Tot 1929 hadden de Joden en Arabieren die in het gebied woonden redelijk goede betrekkingen. Toen braken de rellen van 1929 uit en moslims stormden de Damascuspoort uit en vielen de huizen aan in de kleine joodse buurten aan de overkant, niet ver van Shimon HaTzadik – in het bijzonder het huis van Nissan Beck. Ze vermoordden 19 Joden, waaronder de moeder van de toen nog een baby Shmuel Tzefania, die naast het lichaam van zijn moeder werd gevonden. Jaren later zou Tzefania de hernieuwde nederzetting in Shimon HaTzadik leiden. Hij stierf een paar jaar geleden. 

De Arabieren probeerden de Joden uit Shimon HaTzadik zelf te verdrijven, eerst in 1929 en opnieuw in de rellen van 1936. Vlak voordat de staat werd opgericht, slaagden ze daarin. De Britten dwongen de Joden om Shimon HaTzadik te verlaten nadat Arabische relschoppers drie inwoners hadden vermoord. 

Een maand na die uitzetting slachtte een Arabische bende een groep van 78 artsen en verpleegsters af die op weg waren naar het belegerde Mount Scopus-ziekenhuis. Het bloedbad in het Hadassah-konvooi vond plaats in de buurt van de verlaten Joodse wijk, niet ver van het huis van grootmoefti Haj Amin al-Husseini, die Hitlers partner zou worden bij de poging tot vernietiging van het Joodse volk. 

Helaas voor de rechters van het Hooggerechtshof zijn de discussies in hun geklimatiseerde rechtszaal niet alleen legaal. Zelfs als de twee historische verhalen, een Joodse en een Palestijnse, dienen als decor, ze maken deze kwestie zo vluchtig. 

Hamas heeft overigens al opnieuw gedreigd met het lanceren van een nieuwe golf van geweld aan de zuidgrens van Israël en in Sheikh Jarrah als de rechters niet in het voordeel van de Palestijnen beslissen. Tegelijkertijd gaat de JNF-KKL door met de registratie van tientallen eigendommen die momenteel worden beheerd door de Israëlische bewaarder-generaal als eigendom van joden. Net als de eigendommen in Shimon HaTzadik werden ze door de Jordaanse bewaarder van vijandelijk eigendom overgedragen aan de bewaarder-generaal. Het zal hier zeker niet saai zijn de komende maanden. 

Bronnen:

  • naar een artikel van Nadav Shragai “It’s not about real estate” van 17 augustus 2021 op de site van Israel Hayom

Een gedachte over “Sheikh Jarrah: het gaat niet om onroerend goed maar om het islamiseren van Jeruzalem

  1. Het gaat niet om onroerend goed…….maar om het islamiseren van Jerusalem.

    Het gaat ook niet om de feiten………..maar om de Joden te verdrijven uit Jerusalem.

    Het héle gezever over deze wijk gaat helemaal nergens over en is alléén van belang omdat het in de de Joodse hoofdstad plaatsvind.

    In iedere andere hoofdstad/stad/dorp/gehucht word deze BS niet eens vermeld en word dit door de plaatselijke instanties wettelijk geregeld.

    Illegale bouw word afgebroken en bij jarenlange niet betalen van huur vliegen de bewoners eruit.

    Maar wanneer er ‘zielige palestijnen’ bij betrokken zijn met Israeli’s die gewoon het recht uitvoeren, dán word het opééns wereldnieuws.

    Israel zal een beetje meer op zijn strepen moeten staan en ophouden zijn héle history te verkwanselen.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.