De ‘naqba’ was gerechtvaardigd en noodzakelijk maar niet afdoende

Toen de naqba plaatsvond, en als we er vandaag naar terugkijken, is het duidelijk dat die gerechtvaardigd en noodzakelijk was, maar niet voldoende.

Vanaf de vroegste dagen van de zionistische beweging protesteerden de Arabieren als groep in Eretz Yisra’el, waarbij ze gevoelens van afkeer, jaloezie, walging, vijandigheid en hun toevlucht tot geweld uitten. 

Ze vermoordden Joden, verminkten lichamen, verbrandden velden en bossen, stalen auto’s en vernielden eigendommen, verzonnen lasterlijke beschuldigingen, keerden de wereld tegen ons, staken, stenigden, vergiftigden, verkrachtten, vielen jonge vrouwen lastig, bliezen restaurants en bussen op, spioneerden en verraden, verafschuwde onze vlag en haatte onze soldaten, logen, bedrogen, plunderden, beledigden en maakten misbruik.

Hun terroristen vielen joden aan in hun huizen en onderweg, prezen ze degenen die joden vermoordden, joodse jongeren ontvoerden, wapens verzamelden, hun werkgevers vermoordden, de nachtelijke uren verstoorden met oorverdovende muezzin-oproepen tot gebed – wat ligt er nog meer voor moslims die geloven in de barmhartige Allah?

De Arabieren verwerpen minachtend de staat Israël – als crimineel, racistisch, koloniaal, stelend, veroverend.

En de Arabieren zijn nog steeds hier, bij ons.

De strijd met hen zou tot een einde zijn gekomen als alle Arabieren die in Israël woonden zich tot het jodendom hadden bekeerd, waren getrouwd of geëmigreerd. Dat zou rust en veiligheid hebben gebracht. De Arabieren als groep zullen nooit echt het bestaansrecht van de staat Israël erkennen als de natiestaat van het Joodse volk.

De loyaliteit van de Arabische stammen, samen met het gevoel dat het Joodse volk hen onrecht heeft aangedaan, staat acceptatie en vrede in de weg. Ze kwamen er niet toe in 1948, niet na de Zesdaagse Oorlog van 1967, niet na het Oslo-akkoord van 1993, en dat zullen ze de komende 300 jaar niet doen. 

Ze zullen niet toegeven, compromissen sluiten, hun standpunt verzachten, spijt hebben, vergeven, vergeten. Nooit. Omdat ze vurig geloven dat het land Israël hun geboorteplaats is, Palestina, en dat de Joden het moeten verlaten. Arabieren willen geen vrede, zij willen Israël en bij voorkeur Judenrein.

Er is geen enkele manier waarop de Arabieren in het algemeen een millimeter zullen wijken voor het accepteren van de legitimiteit van de Joodse staat. Noch werkgelegenheid, noch opleiding, rechten of privileges, functies of budgetten, gezamenlijke sportclubs of vriendschapsverenigingen, en zelfs niet Arabisch leren spreken.

Geen van deze zaken slaat een deuk in de Arabische onverzettelijkheid. In feite bereiken ze het tegenovergestelde, intensiveren en verslechteren die onverzettelijkheid. De Arabieren zijn serieuze mensen, ze geloven in de Koran en de islamitische traditie dat het hele land van hen is en Allah aan hun kant staat.

De Joods-Israëlische Mars der Dwaasheid is al generaties lang aan de gang. Ondanks oorlogen en terreur, verbroken overeenkomsten en holle beloften, modderige leugens zoals “Al Aksa is in gevaar” of “Israël is een apartheidsstaat”, weigeren de Joden de permanentie van het Arabisch-Israëlische geschil toe te geven. Leugens op overschot maar de waarheid is nergens te vinden. We zijn getuige van een bijzonder fenomeen van vals bewustzijn, zelfverloochening en escapisme.

Als een Arabier een Jood vermoordt luidt het verdict dat ‘niet alle Arabieren zo zijn’. Juist. Als een Joods meisje wordt verkracht door Arabieren mag je dat ‘niet generaliseren’. Wanneer een huis in brand wordt gestoken noem dat dan een ‘geïsoleerd incident’.

Als wegen worden geblokkeerd en Joden worden bedreigd. Maar gisteren kocht ik een kilo appels van een aardige Arabier. Als Arabieren aan het rellen slaan, zeg dan dat het een marginale groep is. Als Arabieren amok maken in het park of het zwembad ‘zijn ze niet allemaal zo’. Er zijn ook artsen, apothekers, docenten, journalisten onder de Arabieren die hier wonen.

Maar genoeg gehallucineerd, genoeg utopische dromen, genoeg de vijand omhelzen, genoeg achterover buigen, genoeg ophopende vriendelijkheid op freeloaders. Genoeg mensen die onder ons leven met haat die in hun hart borrelt. Als ze konden, zouden de Arabieren het Bloedbad van Hebron in 1929 – toen 69 Joden werden vermoord – mag zich niet in Tel Aviv herhalen. 

Houd jezelf niet voor de gek, mijn mede-Joden.

Beste Jood: Ga naar de velden en bossen, ga door de valleien en heuvels, loop over de wegen – en de dreiging kan op de loer liggen om je in een hinderlaag te lokken. Zoals bij de Danny Spring, bij Migdal, Ein Yael, Arad, en de weg bij Tal Menashe.

En ik wil benadrukken: toen de Naqba (1948 Arabisch catastrofaal verlies) plaatsvond, en als ik er vandaag op terugkijk, is het duidelijk dat het gerechtvaardigd en noodzakelijk was, maar niet voldoende.

Er zijn momenten waarop een persoon vrijheid van meningsuiting heeft en zich zonder angst kan uiten, of op een feit kan wijzen zonder te proberen het te verzachten. Moshe Smilansky van Rehovot, pionier en zionistische leider van de Eerste Aliyah, die geloofde in Arabisch-Joodse coëxistentie maar niet bang was om te schrijven wat hij werkelijk voelde, schreef in 1914 een soort ongecensureerd epigram:

We hebben te maken met [een volk van] half-wilde mensen … en dit is hun aard: als ze geloven dat je sterk bent, zullen ze toegeven en hun haat in hun hart opsluiten. Als ze voelen dat je verzwakt, zullen ze over je heersen.

Er is meer dan een eeuw verstreken sinds die woorden werden gezegd. Er kunnen nog duizend jaar voorbijgaan en een nauwkeuriger sociologische, psychologische en nationalistische zin die licht werpt op de chaotische relatie tussen Joden en Arabieren in Eretz Yisra’el zal niet worden gehoord.

Bronnen:

  • naar een artikel van Dr. Mordechai Nisan “The Naqba was justified” van 23 augustus 2021 op de site van Arutz Sheva

Een gedachte over “De ‘naqba’ was gerechtvaardigd en noodzakelijk maar niet afdoende

  1. Als je al wil spreken over de ‘nakba’ dan is het iets wat self inflicted is geweest.
    Het is blijkbaar een zaak van zo’n grote eer tot op het punt dat je jezelf, je vrouw, je kinderen en alles wat je hebt kwijt wilt raken omdat je G’d verhoedde je niet wilt samenwerken met de Joden/Israeli’s. Het is beter dood te gaan en je valse opblazen eergevoel niet te verliezen dan levend mee te gaan in de vaart der volkeren en een zinnige bijdrage te leveren aan de mensheid.
    Dat de echte ‘nakba’/ catastrofe.

    Het enige wat we kunnen leren is van deze onzinnige vastberadenheid is de vastberadenheid zelf om nog sterker uit te dragen waar het Westen voor staat en dit niet kapot te laten maken door onze eigen Westerse onzekerheid.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.