Marxistische, extremistische ondersteuning voor Palestijns terrorisme leidt tot Jodenhaat in het hele Westen

Londen, 23 mei 2021. Een organisatie genaamd “The Palestinian Solidarity Campaign” organiseerde een demonstratie tegen Israël. Er verschenen meer dan 180.000 mensen.

Op affiches werden Israëli´s met nazi´s vergeleken, en behalve Palestijnse vlaggen wapperden er ook zwarte vlaggen van jihadistische bewegingen, begeleid door geroep zoals “Allahu Akbar!”. “Israël, de nieuwe nazistaat”, stond op enkelen te lezen; en “Nazi´s bestaan nog steeds, nu noemen ze zichzelf Zionisten”.

Dit soort vergelijkingen is nu gebruikelijk onder velen in Europa, die ook met het Marxisme schijnen te sympathiseren, waarbij er altijd een “onderdrukker” en een “onderdrukte” moet zijn, nooit een “win-win” of “de taart groter maken”. Weten deze nieuwe marxisten die Israël, de enige democratie in het Midden-Oosten, met het Derde Rijk en de Zionisten met de nazi´s vergelijken werkelijk niet wat de nazi´s 6 miljoen joden hebben aangedaan, of wat communisten en marxisten nu, in China, Rusland, Cuba of Venezuela, hun eigen burgers nog steeds aandoen?

De demonstranten in Londen riepen openlijk antisemitische leuzen. Een van de demonstranten, Tariq Ali, een lid van de redactiecommissie van de “New Left Review”, richtte zich tot de menigte en duidde aan dat de joden een tweede Holocaust verdiend zouden hebben. “Ze hebben niets geleerd van hetgeen hen in Europa overkomen is. Niets.” Een andere man liet een afbeelding van Chritus, die het kruis draag, zien samen met de woorden: “Sta niet toe dat ze hetzelfde nogmaals doen”. Een paar dagen eerder, toen een met Palestijnse vlaggen versierd konvooi door een joodse wijk in het noorden van Londen reed, klonken er uit luidsprekers kreten zoals “Free Palestine”, “Fuck the Jews”, “Fuck your daugheters”, “Fuck your mothers” en “Rape your daughters”.

In Parijs riepen demonstranten dezelfde dag gelijksoortige kreten. Omdat de Franse regering de demonstratie verboden en de politie opgeroepen had om alle groepen met Palestijnse vlaggen uit elkaar te halen, waren er “slechts” een paar duizend demonstranten. Het Franse ministerie van Binnenlandse Zaken zei dat het verbod noodzakelijk zou zijn om “onaangename voorvallen” te vermijden, zoals in 2014, toen in het hart van de joodse wijk van Parijs koosjere restaurants en een synagoge werden aangevallen.

Gelijksoortige protesten – in StockholmBrusselRomeMadridWarschauLos Angeles en New York – laten zien dat overal in de westelijke wereld diegenen die van Jodenhaat vervuld zijn, niet meer aarzelen om valse en krankzinnige beschuldigingen tegen Israël en joden te verheffen – helaas een lange traditie in Europa. Ze doen geen moeite meer om het te verbergen. De Jodenhaat laat zich heel openlijk zien, samen met de bereidheid om joden lichamelijk aan te vallen.

Hoewel de organisatoren van deze protesten zichzelf “pro-Palestijns” noemen, werden ze weldra eerder pro-terroristisch. Toen op 11 mei en de 10 dagen daarna Hamas – op de lijst van terreurorganisaties van de Europese Unie, de Verenigde Staten en andere naties – begon meer dan 4000 raketten op Israël af te vuren, een land ter grootte van Vancouver Island, en Israël zich verdedigde, gingen de meeste demonstranten aan de kant van Hamas staan.

Voor diegenen die het wellicht niet weten: de charta van Hamas zegt in haar preambule: “Israël bestaat en zal verder bestaan, totdat de islam het uitwist.” In artikel 7 staat verder:

“De dag des oordeels zal niet komen, totdat de joden zich achter rotsen en bomen verstoppen, die zullen zeggen: ‘O moslims, o Abdullah, achter mij zit een jood, kom hier en dood hem’.”

De demonstranten ondersteunden en verbonden zich met een antisemitische islamitische terreurorganisatie, die een genocidaal doel volgt.

Journalisten van de grote Euiropese en Amerikaanse media zouden op deze vergelijkingen hebben kunnen wijzen, net zoals op de ophitsing tot de haat tegen Israël en joden; velen deden het niet.

Bijna alle artikelen die in Europa en de VS gepubliceerd worden, beschreven nonchalant de protesten en de haat, die de demonstranten riepen, zonder enig verband te leggen tussen de protesten en de daaropvolgende aanvallen.

Decennia lang hebben de meeste bijdragen over het Midden-Oosten Israël in een negatief licht neergezet, niet als een democratie, die constant bedreigd wordt. Of dit nu opzettelijk is of niet, ze stimuleren de Jodenhaat. Hamas wordt vaak omschreven als “Palestijnse militante groepering”, bijna nooit als terroristische organisatie. In plaats daarvan wordt de Palestijnse propaganda herhaald: de Gazastrook wordt omschreven als “openluchtgevangenis” – wat hij ook is – maar opgelegd door zijn eigen leiding, niet door Israël. Israël heeft zich in 2005 volledig uit de Gazastrook teruggetrokken. Desondanks wordt Israël ervan beschuldigd een “blokkade” aan de kuststrook opgelegd te hebben – zonder te noemen dat alles wat noodzakelijk is voor de bewoners van de Gazastrook is toegestaan, of dat hetgeen geblokkeerd wordt dodelijke wapens zijn. Eveneens nooit genoemd wordt de extreme meedogenloosheid van de Hamas-medewerkers tegenover hun eigen bewoners van de Gazastrook, die allemaal Arabier zijn, of dat de Palestijnse Autoriteit nog steeds het terrorisme ondersteunt en financiert. De beloningen en prikkels van de Palestijnse Autoriteit voor het vermoorden van joden worden eveneens altijd weggelaten.

Judea en Samaria worden in de regel “Westelijke Jordaanoever” genoemd, maar sinds kort gebruiken de VS in plaats daarvan weer het afkeurende begrip “bezette gebieden”. Hoewel joden het gebied al bijna 4000 jaar bewonen – Judea is genoemd naar de joden – wordt Israël als bezetter van territorium neergezet dat niet van haar zou zijn. In april 2018 publiceerde het grote Franse tijdschrift “Paris Match” op de voorpagina een portret van de Hamas-leider Ismail Haniyeh, die glimlachend voor een grote foto van de Al-Aqsa moskee in Jeruzalem staat. Het onderschrift beschreef hem niet als hoofd van een terroristische organisatie, maar als “politieke leider” – quasi als Churchill. In het tijdschrift beschuldigde Haniyeh in een interview Israël ten onrechte van “oorlogsmisdaden”. “De Palestijnen”, voegde hij er aan toe, “willen het land terugwinnen dat de joden van hen gestolen hebben”. Voor het protocol: Palestijnen, d.w.z. Arabieren, die aanspraak maken op het land, dat nu van Israël is, bestonden tot de 20e eeuw helemaal niet. Desondanks corrigeerde geen enkele bijdrage de leugen van Haniyeh.

Bovendien publiceerde “Newsweek” op 21 mei een artikel, waarin de meest bedrieglijke elementen van de anti-Israël propaganda bijeengebracht werden en Israël ten onrechte “de initiator van het geweld” werd genoemd. Op 28 mei publiceerde de “New York Times” op haar voorpagina foto´s van Palestijns-Arabische kinderen, die in Gaza werden gedood. “Het waren nog kinderen… ze wilden doktoren, kunstenaars, leiders zijn”, benadrukte de krant. Het begeleidende artikel vermeldde niet dat het de machthebbers van deze kinderen waren die het bombardement begonnen. Het artikel ging niet eens in op Hamas – of dat Israël in 2005 de hele Gazastrook aan de Arabieren overdroeg en die van hem gemakkelijk een “Singapore aan de Middellandse Zee” zouden hebben kunnen maken. In plaats daarvan beweerde het artikel ten onrechte dat de Arabieren in Gaza het slachtoffer zouden zijn van Israëlisch geweld. De voormalige nationale directeur van de Anti Defamation League, Abraham Foxman, schreef in een tweet: “Ik zeg mijn abonnement op de New York Times op… De huidige belastering van Israël en van het joodse volk op de voorpagina is genoeg.” Je vraagt je af waarom hij daar zo lang voor nodig heeft gehad.

Op 24 juni publiceerde de “New York Times” nog een vooringenomen bericht: “De dodelijke nacht van Gaza: Hoe Israëlische luchtaanvallen 44 mensen doodden”. De krant verklaarde dat “op 16 mei Israëlische luchtaanvallen drie woonhuizen vernietigden en meerdere gezinnen decimeerden”. Daarbij werd niet vermeld dat Hamas Israël heeft aangevallen, dat Hamas burgers als menselijke schilden gebruikt, of dat Israël de bewoners altijd van tevoren waarschuwt welke gebouwen vernietigd zullen worden (bijv. hier en hier) om de bewoners de tijd te geven het huis te verlaten in plaats van verwond of gedood te worden.

Europa´s toppolitici zouden de protesten en de ophitsing tot haat aan de kaak hebben kunnen stellen; in plaats daarvan spraken ze in één ademtocht over Israël en de Palestijnse terreurorganisatie alsof er geen verschil zou bestaan tussen de brandweerman en de brandstichter. Europa´s leiders spraken zelden van Palestijns – in plaats daarvan beschuldigden velen Israël van “geweld tegen de Palestijnse bevolking”.

Josep Borrell, de Hoge vertegenwoordiger van de Unie voor Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid, sprak onlangs van de “oorlogszuchtige arrogantie” van Israëlische politici, van “de ontmenselijking van de Palestijnen door een groot deel van de Israëlische politieke klasse en samenleving”. Zijn duidelijk ongeïnformeerde – maar kwaadaardige – standpunten zijn die van de grote meerderheid van de leiders van Europese landen. De Franse minister van Buitenlandse Zaken, Jean Yves Le Drian, ging zelfs nog verder. Op 23 mei noemde hij Israël een “Apartheid”-land en ignoreerde daarmee wat hij moet weten: dat Israël een bevolking van 1,8 miljoen Arabieren huisvest, die dezelfde rechten bezitten als joden. De Israëlische regering antwoordde dat Le Drian niet de waarheid gezegd en antisemitische haat aangewakkerd heeft.

Een paar dagen daarvoor, op 18 mei, toen Israël had te lijden onder de beschieting van de 4000 raketten van Hamas, beschuldigde de Franse minister-president Jean Castex het land er eerst van “Jeruzalem te koloniseren” en verkondigde daarna dat hij “bezorgd zou zijn over het lot van de burgerbevolking in Gaza”. Hij ging er niet eens op in wat Hamas en Iran met Israël´s bevolking van plan zijn.

In tegenstelling tot vele Europese politici tonen Amerikaanse politici over het algemeen respect voor de grondrechten van democratische samenlevingen en de westelijke civilisatie. Inmiddels echter, wanneer enkele Amerikaanse politici openlijk antisemitische uitlatingen herhalen, weigert hun politieke partij hen te berispen of zelfs uit commissies te verwijderen, die zij tot meer verkeerde voorstellingen zouden kunnen verleiden. Nadat de Amerikaanse Congresafgevaardigde Ilhan Omar beweringen had gedaan dat joden met geld invloed kopen (“It´s all about the Benjamins”), nam het Congres een resolutie aan, waarin het antisemitisme vaag en algemeen veroordeeld werd. Op 7 juni plaatste Omar een tweet, waarin ze zei:

“We moeten dezelfde mate aan rekenschapsplicht en gerechtigheid voor alle slachtoffers van misdaden tegen de menselijkheid hebben. We hebben onvoorstelbare gruweldaden gezien, die door d eVS, Hamas, Israël, Afghanistan en de Taliban werden gepleegd.”

De tweet was voor 12 joodse Democraten in het Congres aanleiding om een brief te schrijven, waarin ze beweerden dat er “geen morele gelijkwaardigheid tussen de VS en Israël en Hamas en de Taliban bestaat” en Omar opriepen haar standpunt “te verduidelijken”. Haar antwoord was een ontkenning van de bewijzen, samen met een twijfelachtig: “Ik heb op geen enkele wijze terroristische organisaties met democratische landen gelijkgesteld.”

De leiders van het Congres gaven daarop een gezamenlijke verklaring af, waarin ze zeiden dat ze “de verduidelijking” van Omar verwelkomen en het incident afgehandeld zou zijn.

“Het vereist aanzienlijk handigheid”, becommentarieerde de advocaat Stephen M. Flatow, “om woorden te bedenken die net verontschuldigend genoeg klinken om de critici van je hals te halen, maar zonder je daadwerkelijk te verontschuldigen.”

Daarna, op 29 juni, verklaarde Omar dat haar joodse collega´s van de Democraten, die beweerden dat zij antisemitisch zou zijn, “geen partner wat betreft gerechtigheid” geweest zouden zijn en “zich niet in gelijke mate voor gerechtigheid in de wereld ingezet hebben”.

Een andere politica, het Amerikaanse Congreslid Rashida Tlaib, heeft eveneens ten onrechte beweerd dat Israël een “racistische staat” zou zijn. Op 15 juni publiceerde ze een tweet, waarin ze beweerde: “Israël´s regering waardeert Palestijns leven niet. Ze heeft een decennia lang project van de etnische zuivering bedreven, dat door de VS werd gefinancierd.” Op 30 juni publiceerde ze nog een tweet over Israël: “Dat is geen democratie, dat is Apartheid.” Tot op dit moment was er nog geen reactie van de verantwoordelijken van haar partij.

In Europa hebben de meeste vooraanstaande politici al jaren geleden besloten de “Palestijnse zaak” te ondersteunen, terwijl ze tegenover de kwaadaardigheid van het Palestijnse terrorisme, het vermoorden van Israëlische joden en de herhaaldelijke wens van de Palestijnse leiders naar joods bloed blind blijven. Deze Europese politici financieren NGO´s, die – opnieuw oneerlijk – Israël van “oorlogsmisdaden” en andere gruweldaden beschuldigen. De president van de Palestijnse Autoriteit, Mahmoud Abbas, die zich nu in het 16e jaar van zijn 4-jarige ambtsperiode bevindt, wordt in Parijs en Berlijn met alle respect ontvangen dat een rechtmatig staatshoofd toekomt. Bij al hun bezoeken verzekerden de Duitse bondskanselier Angela Merkel en de Franse president Emmanuel Macron dat zij het creëren van een Palestijnse staat ondersteunen – zonder ooit de dodelijke uitlatingen van Abbas aan te spreken of de ondersteuning en aanmoediging die de Palestijnse Autoriteit voor moord, terrorisme en andere mensenrechtenschendingen geeft. Wanneer Israël wordt aangevallen, voegen zij, mits zij de aanvallen überhaupt aan de kaak stellen, er direct aan toe dat het antwoord van Israël niet “buitenproportioneel” mag zijn en dat de “gevechten moeten stoppen”, zoals van de kant van de VN wordt gezegd. Ze spreken nooit over de relatie tussen de haat op Israël – waaraan zij bijdragen –, die in Europa toeneemt, of de Jodenhaat, die de Israël-haat volgt.

De VS waren onder het presidentschap van Donald J. Trump een onomstreden vriend van Israël. Trump stelde ondubbelzinnig de verbindingen van de Palestijnse Autoriteit tot het terrorisme aan de kaak en stopte er snel mee om Abbas als legitieme gesprekspartner te beschouwen. Trump benadrukte dat Israël een democratie is, die aangevallen wordt en die het verdient in vrede te leven.

De Biden-regering bewandelt een andere weg; zij heeft de Palestijnse Autoriteit gesteund en gefinancierd, zonder ook maar een woord te verliezen aan haar voortdurende ondersteuning van het terrorisme. Biden lijkt veelmeer te beloven het terrorisme te belonen. Zijn regering heeft Abbas, die er niet mee is opgehouden de vernietiging van Israël te eisen, al $ 75 miljoen laten toekomen en nog eens $ 100 miljoen voor hulp beschikbaar gesteld, blijkbaar zonder garanties dat deze daar aankomen waar ze bedoeld zijn. De VS hebben extra toegezegd dat zij de Gazastrook, die altijd nog geregeerd wordt door de volkeren moordende Hamas, weer opbouwen en een consulaat voor Palestijnen in Jeruzalem zullen openen.

Toen antisemieten enkele weken geleden joden in New York en Los Angeles aanvielen, zei Biden niets. Op 21 mei, nadat zijn zwijgen waarschijnlijk als onacceptabel werd ingezien, stuurden meerde joodse groepen hem een brief met het verzoek om een antwoord. Drie dagen later postte hij een simpele tweet: “De jongste aanvallen op de joodse gemeente zijn verfoeilijk, en ze moeten stoppen.” Aaron Keyak, die “Jewish Engagement Director” van de presidentschap campagne 2020 van Biden was, bood een advies aan – maar voor joden. Zijn “oplossing”? “Het doet me pijn om het te zeggen, maar wanneer u vreest voor uw leven en lichamelijke veiligheid, doet u dan uw keppeltje af en verstopt u uw Davidster…”

Met uitzondering van enkele Centraal-Europese landen is Europa een anti-Israël continent geworden. Het is nu onveilig voor joden – vooral voor diegenen, die Israël ondersteunen of niet zien waarom ze zouden moeten verbergen dat ze joden zijn. Uit een peiling uit het jaar 2018, die werd uitgevoerd in de zeven belangrijkste Europese landen, bleek dat slechts 22,6% van de mensen in West-Europa een positieve mening over Israël hebben. Het bleek dat oudere mensen welwillender tegenover Israël zijn dan jongere mensen. Uit een onderzoek uit het jaar 2019, dat werd uitgevoerd door het Agentschap van de Europese Unie voor Grondrechten, bleek dat 44% van de Europese joden tussen 16 en 34 jaar antisemitische intimidaties heeft meegemaakt; 85% berichtten “dat mensen in hun landen hen voor alles wat de Israëlische regering gedaan heeft, beschuldigen of verantwoordelijk maken”, en 41% gaf aan emigratie te overwegen. Sinds 2019 is de situatie niet verbeterd.

De meeste mensen in de VS zijn nog steeds pro-Israël. Uit een actuele peiling blijkt dat 75% van de Amerikanen een positieve instelling over Israël heeft. Hoewel de VS tegenwoordig ook een veel veiliger land voor joden is dan Europa, duiden de jongste anti-Israël-demonstraties en de lichamelijke aanvallen op joden in New York, Los Angeles en elders, en vooral de aanwezigheid van onverbloemde antisemieten in het Congres, erop dat hier gemakkelijk verandering in zou kunnen komen. Men kan alleen maar hopen dat de Amerikanen, die zich verplicht voelen aan de joods-christelijke waarden van de vrije wereld, zullen reageren, voordat het te laat is.

Het Amerikaanse Congreslid Dean Phillips, een joodse Democratische Congresafgevaardigde uit Minnesota, twitterde in mei:

“Ik zeg het luid en duidelijk: het wordt tijd dat ´progressieven/linksen´ ermee beginnen om antisemitisme en gewelddadige aanvallen op joodse mensen met dezelfde intensiteit en kracht veroordelen die zij op andere terreinen van het activisme laten zien. Het zwijgen was tot nu toe oorverdovend.”

Op 25 mei hebben de Republikeinen in de Senaat en in het Congres gezamenlijk de “Preventing Anti-Semitic Hate Crimes Act” ingediend. Senator Ted Crus verklaarde:

“Antisemitisme is een uniek vooroordeel met een unieke historie, dat in de loop van de geschiedenis tot unieke wreedheden geleid heeft… Deze golf van afschuwelijk geweld richt zich tegen joden, omdat zij joods zijn, net zoals Hamas raketten op Israël afvuurt, omdat ze joden vermoorden en de joodse staat uit de weg wil ruimen.”

Op 15 juni nam de Amerikaanse Senaat een resolutie aan, waarin wordt gezegd: “Antisemitisme blijft een ernstig en toenemend gevaar voor joden in de VS en in de hele wereld.” Het gaat echter alleen maar om een resolutie. Deze wijst niet op de oorzaken van het gevaar – vermoedelijk 2.500 jaar Jodenhaat gecombineerd met de nieuw geïmporteerde islamitische soort – en biedt ook geen instrument om het te bestrijden.

Bronnen:

  • naar een artikel van Guy Millière “Marxist, Extremist Support for Palestinian Terrorism Leads to Jew-Hate Throughout West” van 11 juli 2021 op de site van The Gatestone Institute in een vertaling door E.J. Bron van 12 augustus 2021 op de site van de auteur

Een gedachte over “Marxistische, extremistische ondersteuning voor Palestijns terrorisme leidt tot Jodenhaat in het hele Westen

  1. Ondersteuning van het palestinisme leid niet tot Jodenhaat in het Westen!

    Jodenhaat in het westen was nooit weg, het was alléén niet politiek correct om het openlijk te uiten na de Holocaust, waar de ouders & grootouders van de huidige humanitaire palestijnen supporters hun Jodenhaat konden botvieren op Joden in o.a. Auschwitz & aanverwante locaties……..zonder een enkele palestijn & nederzetting in de buurt!

    Ophouden met de excuses.

    Jodenhaat heeft NIETS met palestijnen te maken, maar met de ziekelijke haat voor Joden van humanitaire BSS’rs.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.