Antisemitisme en de Joodse staat: het gebruik van macht is de beste remedie tegen Jodenhaat

Joden zijn altijd in de minderheid geweest in hun tijdelijke diaspora-huizen, en dus zijn ze meestal overgeleverd aan de genade van antisemieten.

Als ze op een gegeven moment en plaats niet actief worden vervolgd, blijft de mogelijkheid van vervolging altijd bestaan, zoals Europese en zelfs Amerikaanse joden vandaag herontdekken. Het gebod om je koffer ingepakt te houden is vandaag niet minder toepasselijk dan in voorgaande eeuwen.

Ondanks het hartverwarmende (maar illusoire) gevoel van wereldwijde solidariteit van goede mensen, veroorzaakt door de recente opmerkingen van Yair Lapid dat antisemitisme slechts een bijzondere vorm is van een veel algemenere verzameling religieuze, etnische, raciale (enz.) zal afkeuren, blijkt uit de alomtegenwoordigheid van antisemitisme gedurende de millennia en de vormveranderende aard ervan dat het inderdaad sui generis, uniek is. En we leerden van de Holocaust dat het Joodse volk er uiteindelijk alleen voorstaat.

Vroege zionisten zoals Moses Hess, Leo Pinsker, AD Gordon en natuurlijk Theodor Herzl dachten dat de wedergeboorte van de Joodse soevereiniteit veel van de basis voor antisemitisme zou wegnemen, door het parasitaire economische leven van diaspora-joden te beëindigen en hun zelfrespect te herstellen als productieve wezens. De wereld was vergeten dat de Joden een thuisland hadden en zag ze alleen als een volk dat nergens thuishoorde en dat permanent buitenaards was, ongeacht hoe lang ze op een bepaalde plaats woonden. Natuurlijk vergaten de Joden zelf nooit, maar dat maakte hun buitenlandse en exotische karakter in de ogen van hun gastheren alleen maar groter.

Gordon dacht dat door de arbeid die nodig was om een ​​zelfvoorzienende staat te creëren, het Joodse volk fundamenteel kon worden veranderd. Met de opheffing van de beperkingen van de diaspora konden joden nu echt productief werk doen, vooral landbouw, wat een ‘nieuwe jood’ zou creëren, een sterke, zelfredzame, anders dan de sluipende doelen van diasporische pogroms. Een Jood die zich voor een keer wist te verdedigen!

De socialistische kibboetsbewegingen die Gordons programma actualiseerden, creëerden in feite zo’n Jood (hoewel het verlies van de Joodse traditie en spirituele motivatie die daarop volgde de staat niet goed gediend. Maar dat is een ander verhaal). Toen de joden eenmaal een ‘gewoon’ volk werden, met een gewoon thuisland met joodse politie en joodse prostituees, werd verwacht dat antisemitisme zou uitsterven.

Tegenwoordig heeft Israël veel politie en prostituees. Maar het antisemitisme stierf niet met het herstel van een soevereine Joodse staat. Het muteerde gewoon, en vandaag is de virulente “Delta-variant” de extreme, irrationele, obsessieve haat tegen de Joodse staat die ik misoziony heb genoemd. Hand in hand met traditioneel religieus, raciaal en politiek antisemitisme, werd misoziony een nuttig instrument voor islamitische dictaturen en andere antiwesterse krachten. In het bijzonder heeft de Sovjet-Unie veel vindingrijkheid geïnvesteerd om het te gebruiken als een instrument om een ​​anti-Amerikaans (en natuurlijk anti-Israël) blok in de VN te ontwikkelen. Tegenwoordig doordringen verschillende vormen van antisemitisme de wereld.

Stel je voor dat het mogelijk zou zijn om Bogdan Chmielnicki, Adolf Hitler, Josef Stalin, Louis Farrakhan, Ismail Haniyeh, Jeremy Corbyn, Rashida Tlaib, Lara Friedman en Gideon Levy in één kamer te verzamelen. Antisemieten allemaal, zij het van meer of minder belang. Ze waren het over heel weinig eens, behalve over de verachtelijkheid van het Joodse volk. Hun volgelingen en hun ideeën zijn overal; de eerste impuls van de KGB in de jaren zestig en zeventig zette de latente Jodenhaat in brand waarvan de openlijke manifestatie vandaag zo schokkend is voor degenen die de geschiedenis van het Joodse volk niet kennen.

De meeste initiatieven om ‘antisemitisme te bestrijden’ zijn gebaseerd op een of andere vorm van onderwijsondernemingen. Deze zijn gedoemd te mislukken, vooral ‘Holocaust-educatie’, die bedoeld is om mensen zich beter te laten gedragen tegenover Joden door ze medelijden met hen te geven. Psychologisch heeft dit het tegenovergestelde effect, waardoor proefpersonen afstand nemen van joden. 

Antisemieten antwoorden dat de Holocaust ofwel een Joodse leugen is, of dat het, als het gebeurde, was omdat Joods gedrag het bespoedigde, en ze worden aangemoedigd door het gedeeltelijke succes van Hitler en willen de klus afmaken. Ze voegen eraan toe dat Joden net nazi’s zijn. Misozionisten beweren absurd dat hun “kritiek op Israël” verschilt van antisemitisme in plaats van een gemuteerde vorm ervan. Ook zij voegen eraan toe dat Israëli’s net nazi’s zijn.

Misozionisten zullen ook zeggen dat het bestaan ​​van de staat het hele probleem is. Als Israël niet zou bestaan, zou er geen conflict zijn, geen terrorisme, geen haat. Als tegenvoorbeeld wijs ik op de hele geschiedenis van het Joodse volk vóór 1948.

Een ding dat we hebben geleerd, is dat joden het antisemitisme niet kunnen beëindigen door zichzelf te verbeteren, hetzij door deel te nemen aan activiteiten van “sociale rechtvaardigheid” om andere onderdrukte groepen te helpen (waarvan velen sowieso al niet zo van joden houden), of door “nieuwe joden” te worden ”die tractoren rijden en koeien melken in plaats van geld uit te lenen.”

Bari Weiss schreef een boek met de titel “Hoe antisemitisme te bestrijden“. Ik vond het boek leuk, maar de titel is slecht. De vijand is niet ‘antisemitisme’; het zijn antisemieten. Er is maar één manier om “antisemitisme te bestrijden” en dat is om antisemieten voldoende respect voor – en angst voor – de Joodse macht bij te brengen om hen af ​​te schrikken van hun anti-joodse activiteiten. De ideologie kan vanzelf uitsterven (of niet, dat maakt ons niet uit). De echte vijand is geen abstracte ideologie, maar concreet en specifiek: wij en zij weten wie ze zijn.

En dat is de reden waarom een ​​Joodse staat, ook al verhindert het bestaan ​​ervan op zich geen antisemitisme, van onschatbare waarde is om er een einde aan te maken. Een staatloos volk is een machteloos volk, en het gebruik van macht is de beste remedie tegen Jodenhaat. De Joodse staat heeft kernreactoren in vijandige landen gebombardeerd en de geheime diensten van Israël hebben terroristen over de hele wereld gearresteerd of gedood. Joodse politie beschermt Joden in Israël tegen terrorisme, en Joodse diplomatie, ondersteund door militaire en economische macht, kan hen verdedigen in de diaspora. Uiteindelijk kunnen vervolgde joden naar de joodse staat; inderdaad, Israël heeft preventief Joodse bevolkingsgroepen gered die in gevaar waren in plaatsen als Ethiopië en Jemen.

Als er een probleem is, is het dat te veel Israëli’s de Joodse geschiedenis en zelfs de geschiedenis van hun staat zijn vergeten. Ze denken dat we nu een “normaal” volk zijn in een “normale” staat, en dat we dus kunnen ontspannen en een normaal leven kunnen leiden. Dat zijn we niet en dat kunnen we niet. Onze staat heeft een unieke verantwoordelijkheid: onze mensen beschermen en koesteren in een vijandige wereld.

Bronnen:

  • naar een artikel van Victor Rosenthal “Antisemitism and the Jewish State” van 12 augustus 2021 op de site van Abu Yehuda

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.