Joden medeplichtig aan Jodenhaat

The Squad: Van links naar rechts de Democratische Volksvertegenwoordigers Ayanna Pressley, Ilhan Omar, Alexandria Ocasio-Cortez en Rashida Tlaib

Ja, en dan vooral van dit soort woke-types moeten er meer, meer, meer komen. Dit stelletje staat bekend als “the Squad” en is de Democratische Partij van binnenuit aan het islamiseren, BLM-en en antisemiteren. Vlnr. Rashida Tlaib , Ayanna Pressley, Ilhan Omar en Alexandria Ocasio-Cortez

Dit is een vertaling door mij, Martien Pennings, van een artikel van Seth Mandel in het juli/augustus-nummer 2021 van Commentary. Het gaat over domme linkse Joden in Amerika. De links die erin staan heb ik nagenoeg allemaal toegevoegd en de illustraties al helemáál allemaal. Ik heb de titel expres dubbelzinniger vertaald dan het origineel  eigenlijk toestaat, want een goeie aandacht-trekker is nooit weg als het om de goede zaak gaat. Die domme medeplichtige Joden zijn uiteraard links-regressieve Joden en in Amerika zijn dat al even vanzelfsprekend Democrats. Het links regressieve virus, dat tegenwoordig goeddeels samenvalt met de woke-gekte, heeft trouwens ook in Israël zelf toegeslagen, en in een mate die ik niet voor mogelijk had gehouden in een land dat elke dag met de realiteit van de islamitische wereld wordt geconfronteerd. Caroline Glick bericht hierover en ik zal daar in de zeer nabije toekomst óók aandacht aan besteden. Glick die, by the way, ook haar pijlen richt op diezelfde waanzin onder Joden die Democratic angehaucht zijn en die door ondervertaalde Seth Mandel aan de kaak worden gesteld. Ook In Nederland is er het een en ander aan de hand. Je hebt natuurlijk allang de meegaande Joden van “Een Ander Joods Geluid” en gekke Arnon Grunberg. En je hebt bij het NIW Esther Voet en haar adjudant Bart Schut die wel proberen uit het links-regressieve vaarwater te geraken, maar ik weet niet zeker of dat helemaal gaat lukken. Persoonlijk heb ik in het verleden erge moordneigingen gekregen van bepaalde . . . . eh . . . . Israël-irrationalisten bij de PvdA. (Ja, dat stuk vind ik achteraf toch ook wel heftig, maar ja: het leven!) Dus met dat PvdA-lid dat sinds 2015 directeur is van het CIDI, Hanna Luden, was ik helemaal niet blij. En ik was niet de enige. Enfin: so much for context van onderstaande vertaling van het stuk van Seth Mandel , die nu volgt.

****************************************************

Toen de New York Times uiteindelijk berichtte over de plaag van landelijk straatgeweld tegen Joden in het voorjaar van 2021 — het was meer dan een week nadat Israëls  aanvallen begonnen als antwoord op de raketten die hamas op Israël afvuurde —  was de toon die de krant aansloeg er eerder een van verontwaardiging dan van verbijstering. “Tot aan de laatste piek”, aldus een verhaal van 26 mei, “werd in de afgelopen jaren antisemitisch geweld grotendeels beschouwd als een rechts fenomeen, aangedreven door een blanke suprematistische beweging die werd aangemoedigd door de retoriek van voormalig president Donald J. Trump, die vaak grossierde  in stereotypen”.

Dit was onzin: het meest voorkomende straatgeweld tegen Joden vond plaats in New York en New Jersey en had helemaal niets te maken met Trump of “rechtse” politiek. Normaal misschien voor de retoriek gebruikelijk bij de Gray Lady, maar veel zorgwekkender was waarvandaan de verslaggevers de verkeerde informatie schenen te krijgen. “Dit is de reden waarom Joden zich op dit moment zo doodsbang voelen”, vertelde Jonathan Greenblatt, CEO van de Anti-Defamation League, aan de krant. “Vier jaar lang leek het gestimuleerd te worden vanuit politiek rechts, met verwoestende gevolgen.” Naar aanleiding van de van de Jodenjacht-tonelen die in mei begonnen, dus tijdens de oorlog tussen Israël en Hamas, klaagde Greenblatt: “Niemand draagt ​​MAGA-petten.”

Als er één organisatie verantwoordelijk  is om niet alleen de Joodse gemeenschap, maar ook het bredere Amerikaanse publiek en de regering voor te bereiden op opkomende antisemitische dreigingen, dan is het wel de ADL. In plaats daarvan heeft het hoofd van de ADL een cynische linkse mythe over antisemitisme verspreid, terwijl de echte bedreigingen voor de Joodse gemeenschap onderhuids broeien. En het is nog erger dan het lijkt, want hoewel er al lang een opzettelijke blindheid bestaat voor antisemitisme van links, zijn de ADL en andere verwante Joodse groepen niet degenen die deze blindheid ervaren. Zij zijn zelf de blindmakers, de oogkleppen.

Wanneer Israël in oorlog is, volgt de ADL de sporen van verschillende soorten anti-Israël extremisme. Tijdens de laatste opflakkering met Hamas op 20 mei bracht het ADL een lijst uit met de titel “Prominente stemmen demoniseren Israël in verband met het conflict”. Demoniserende retoriek, waarschuwde de ADL, kan “een omgeving scheppen waarin haatdragende acties tegen joden en aanhangers van Israël vrijer worden geaccepteerd en waar anti-joodse slogans kunnen worden genormaliseerd”. Een slogan die op de lijst stond, was die van “Israël beschuldigen van het aanvallen van al-Aqsa”, een oude laster die ten onrechte beweert dat joden de centrale moskee in Jeruzalem willen vernietigen. Het wordt al een eeuw gebruikt om anti-joodse rellen aan te wakkeren. Wat hier opviel, was dat er één naam ontbrak in de lijst, van misschien wel de ergste overtreder.

Op 12 mei hekelde congreslid Alexandria Ocasio-Cortez president Joe Biden op Twitter omdat hij zei dat Israël het recht heeft om zichzelf te verdedigen, terwijl zij tegelijk opmerkte wat zogenaamd de oorzaak was van het geweld: “de verdrijving van Palestijnen en de aanvallen op Al Aqsa”. Haar naam en haar verklaring ontbraken op de lijst van lasterlijkheden en lasteraars van de ADL. Lahav Harkov van de Jerusalem Post vroeg Greenblatt naar het waarom. Hij antwoordde: “We hebben ons vrij regelmatig uitgesproken, individuen en voorbeelden genoemd van deze idiote . . . . . van de dingen waar ik het nu over heb.”

 “De laatste tijd nog leden van het Congres?” reageerde Harkov.
“Ik zal terug moeten gaan om te kijken”, zei Greenblatt.

Hij hoefde niet terug te gaan om te kijken. Het is waarschijnlijk dat de weglating op zijn expliciete aanwijzing was. Greenblatt kwam naar de ADL nadat hij in de regering-Obama had gediend. Zijn collega-ex-Obama-functionaris, Halie Soifer — die als nationale veiligheidsadviseur van Kamala Harris diende voordat ze vice-president werd — kreeg de leiding van de belangrijkste Democratische Joodse organisatie, het Jewish Democratic Council of America. Het uitvoerend comité van het JDCA zit vol met huidige of voormalige voorzitters en leidinggevenden van mainstream Joodse groepen als AIPAC, de Jewish Federations en het Amerikaans-Joodse Joint Distribution Committee. Nadat er druk was opgebouwd om te reageren op de tweet van AOC en de anderen die deze tweet leuk vonden, schreef Soifer: “Trots om een ​​Democraat te zijn op dit moment waarop leiders erkennen dat er geen binaire keuze kan worden gemaakt tussen Israëls veiligheid en recht op zelfverdediging en anderzijds Palestijnse rechten en veiligheid. We kunnen beide tegelijkertijd doen, terwijl we de gedwongen valse dichotomie en het verhaal van verdeeldheid verwerpen.” Zo gaf Soifer haar goedkeuring aan de poging om hatelijk antizionisme te vermommen als louter legitieme kritiek op de Israëlische regering.

Zoals Harkov opmerkte, “is de stem van de ADL niet gehoord door sommige van deze leden van het Congres die Israël een apartheidsstaat hebben genoemd, die beweerden dat Israël de Al-Aqsa heeft overvallen, die ook hebben gezegd dat Israël te veel kinderen doodt, wat impliceert dat het opzettelijk is”. De tweet van Ocasio-Cortez bleek slechts het openingssalvo. Een dag later, op 13 mei, kwam er een huiveringwekkende zitting van het Huis van Afgevaardigden, met donkere echo’s uit de Joodse geschiedenis.

Verschillende Democratische leden van het Huis stonden om de beurt naast opgeblazen foto’s van bebloede Palestijnse kinderen en hielden vurige toespraken waarin ze het zionistische verraad aan de kaak stelden — het soort woorden en beschuldigingen dat sinds het tijdperk van de tsaren is gevolgd door het verspillen van Joods bloed. Deze keer was het niet anders, behalve dat het niet op het Russisch platteland of in een bierhal in München was. Het was op de vloer van het Congres van de Verenigde Staten.

Een voor een probeerden deze leden van het Congres, allemaal democraten, de Joodse staat tot de belichaming te maken van “systemen van onderdrukking hier in de Verenigde Staten en wereldwijd”, zoals vertegenwoordiger Ayanna Pressley van Massachusetts het uitdrukte. Iedereen in de wereld had volgens deze tirades iets te vrezen van Jeruzalem. Ocasio-Cortez, wiens familie uit Puerto Rico komt, vertelde over de Amerikaanse marine-oefeningen die tientallen jaren op het Puerto Ricaanse eiland Vieques werden gehouden tot de marine in 2003 vertrok. De marine wordt beschuldigd van het testen van bommen en andere wapens met napalm, verarmd uranium, en Agent Orange, die de lokale bevolking ziek maakt. Ocasio-Cortez deed een bizarre samenzwerings-beschuldiging: “Toen ik die [Israëlische] luchtaanvallen zag die met Amerikaanse fondsen worden ondersteund, vroeg ik me af of onze gemeenschappen dienden als oefenterrein.” Pressley stelde het uiteendrijven van menigten door de Israëlische politie bij een rel op de Tempelberg gelijk aan “studenten die protesteren om een einde te maken aan armoede en onderdrukking in de straten van Bogota [worden] doodgeschoten”, aan blanke supremacisten die het Amerikaanse Capitool bestormen, en aan”politie- en staatsgesancioneerd geweld” tegen zwarte Amerikanen. Cori Bush, vertegenwoordiger van Missouri, maakte er een punt van om aan de heilige stad te refereren als “Jeruzalem, Palestina” en suggereerde dat de VS een Israëlisch draaiboek volgden toen het zwarte demonstranten “molesteerde”. De vertegenwoordiger van Minnesota, Ilhan Omar, die in het verleden Amerikaanse joden van onbetrouwbaarheid heeft beschuldigd en antisemitische inhoud op sociale media heeft gedeeld, hield vol dat de oorzaak van het conflict was de ontworteling van Palestijnse Arabieren door joodse kolonisten, die  bijna al hun land innamen  — in 1948, in de “Nakba.”

Rashida Tlaib, de in Michigan geboren congres vrouw van Palestijnse afkomst, die eveneens haar pijlen onophoudelijk op Joden richtte tijdens die paar jaar dat ze in het Huis zit, sprak ook op die dag. Maar de basis voor die toespraak had ze gelegd tijdens een anti-Israël protest twee dagen eerder. “Wat ze de Palestijnen aandoen, is wat ze onze zwarte broeders en zusters hier aandoen”, vertelde Tlaib de menigte op 11 mei. Toen ze het podium verliet, scandeerde de menigte: “Lang leve Palestina, weg met Israël.”

In de dagen en weken die volgden — en zelfs nadat een staakt-het-vuren van Israël en Hamas van kracht geworden was — werden Joden in Amerika hevig fysiek aangevallen:  Joden aan het diner  in restaurants in Los Angeles en Manhattan, Joden in de straten van New York, gezinnen die in Florida synagogediensten bijwoonden. De ADL zag een stijging van 75 procent in gemelde incidenten. Bij een typerende aanval reed een groep mannen naar verluidt door Brooklyn en vielen openlijk Joden aan terwijl ze schreeuwden: “Bevrijd Palestina!

Toen ze op hun stilzwijgen werden aangesproken, veroordeelden progressieve democratische congresleden “antisemitisme en islamofobie” als één geheel, wetende dat hun publiek elke specifieke veroordeling vanalleen  antisemitisme zou interpreteren als een verklaring pro- Israël. Dat is wat er ook gebeurde op de Rutgers Universiteit, de school met de grootste joodse studentenpopulatie in het land. De provoost en kanselier legden een verklaring af waarin ze antisemitisme afkeurden en werden vervolgens geprest om zich daarvoor te verontschuldigen door een pro-Palestijnse groep op de campus die beweerde dat de verklaring kwetsend was voor Palestijnen.

Gedurende deze hele affaire zou geen enkele congres-democraat zijn collega’s met name bekritiseren. Dat geldt ook voor Chuck Schumer, nu de meerderheidsleider van de Senaat (wiens voormalige topassistent tevens in het uitvoerend comité van de National Jewish Democratic Council zit) endie niet uit zijn laffe verdoving kon worden gewekt, zelfs niet toen er explosieven naar de Joden werden gegooid in zijn eigen  stad.

Het dichtst bij kwam  afgevaardigde  Josh Gottheimer van New Jersey. Hij en drie andere Joodse Democraten schreven een openbare brief aan hun leiders waarin ze refereerden aan het soort hatelijke opmerkingen van hun progressieve collega’s  — zonder ze bij name te noemen — in een poging steun te krijgen van diezelfde leiders van de Democratische Partij. Het poging mislukte. Huisvoorzitter Nancy Pelosi bleef trouw aanj de Democratic leveranciers van antisemitisme en gooide de Joodse Democraten onder de bus. Noch de Anti-Defamation League [Jonathan Greenblatt], noch de Jewish Democratic Council of America [Halie Soifer] lieten een piepje horen.

Zoals gewoonlijk was die ene uitzonderlijke stem in dit alles die van het AJC (American Jewish Committee), waarvan de jonge directeur, Seffi Kogen, in Newsweek opmerkte dat “terwijl anti-zionistische bendes Joden in haar stad in elkaar sloegen, bezorgde afgevaardigde Alexandria Ocasio-Cortez hen een quasi-intellectuele basis voor hun acties”. Maar voor een groot deel van de georganiseerde joodse gemeenschap werd de uitbarsting van geweld begroet met onvergeeflijke verbazing.

Zoals ik in maart 2020 op deze pagina’s schreef, nadat ik had gezien hoe reguliere Joodse organisaties en politieke figuren het vredesvoorstel van president Donald Trump bashte omdat ze het te partijdig vonden ten gunste van Israëls veiligheid: “Wat hier gebeurt is meer dan een schermutseling over een vredesplan, of een verontrustende blik in de manier waarop de leiders van het Amerikaanse jodendom hun partijdige neigingen stellen boven het feit dat hun leidende rol in de Amerikaanse samenleving te danken is aan hun jodendom en niet aan hun lidmaatschap van de Democratische Partij. Wat we zien is de manier waarop Amerikaans-Joodse leiders de opkomende golf van antisemitisme dat zich voordoet als ‘anti-zionisme’ niet serieus nemen — en de manier waarop progressieve groepen dit zelfs in de hand werken.”

Ocasio-Cortez en Tlaib, zo legde ik uit, verhieven linkse Joodse groepen zoals IfNotNow naar nieuwe bekendheid door ze te gebruiken om henzelf, the Squad dus, te beschermen tegen beschuldigingen van antisemitisme. Met instemming van the Squad lanceerden IfNotNow en het New Israel Fund op hun beurt een frontale aanval op de de Jewish Federations, omdat deze laatste een donatie speciaal bestemd voor IfNotNow niet wensten te accepteren. Het Joodse main steam-establishment, zoals de Jewish Federations,  probeerde de steun voor de Joodse staat vast te houden, zelfs toen progressieve politici beig waren een opstand tegen deze zeer basale Joodse waarden aan te wakkeren. De Squad ging een soortgelijke alliantie aan met Jewish Voice for Peace, die een van de anti-zionistische samenzwerings-theorieën had gepusht die, naar verluidt, de daders van de schietpartij in 2019 in een joodse winkel in Jersey City hadden gemotiveerd.

Er is niets veranderd. In mei 2021 maakte IfNotNow van de uitbraak van anti-joods straatgeweld gebruik om een uitnodiging te lanceren voor een seminar over ‘Zionisme en Apartheid‘. Joodse democraten in het Congres die algemene verklaringen aflegden tegen antisemitisme werden door Jewish Voice for Peace beschuldigd van “het gebruik van antisemitisme als politiek wapen om de Israëlische regering te beschermen tegen aansprakelijkheid”.

Vorig jaar onthulde Sean Cooper van Tablet hoe de Joodse organisatie Bend the Arc het werk van de groep opzettelijk afwendde van de Joodse gemeenschap en zich ging richten op verschillende progressieve en Democratische partij zaken, en zo ook het activisme van de aangesloten synagogen naar hun hand hebben gezet. Rabbi David Saperstein, die jarenlang de politieke arm van de hervormingsbeweging leidde, werd vermeld als bestuurslid van Bend the Arc en diende als ambassadeur voor religieuze vrijheid van president Obama. Tijdens de recente golf van geweld nam de politieke arm van Bend the Arc de tijd om zich op racistische gronden tegen politiebescherming van synagogen te verzetten, onderwijl de “blanke nationalisten” de schuld gevend van de toename van antisemitisme tijdens het conflict.

In zijn gevolgen de belangrijkste alliantie van Joods progressief links was die met [“trotse Jood”] Bernie Sanders, de senator uit Vermont en voormalig presidentskandidaat die aantoonbaar meer politiek succes en zichtbaarheid heeft behaald dan welke Amerikaans-joodse politicus dan ook, behalve dan de bijna- vice-presidentskandidaat Joseph Lieberman. Sanders is een mentor en wegwijzer voor jonge progressieven in het Congres, en hij maakte er een punt van om the Squad en andere anti-Israëlische activisten een zichtbare rol te geven in zijn presidentiële campagne van 2020. Zijn bewegingen hebben de reactie van de Joodse gemeenschap op de politiek van Sanders en die van zijn protégés door elkaar gehusseld. Voor zover Sanders en de Squad het zien is deze alliantie opzettelijk en gewild en niet een opportunistische toevalligheid.

“Hoe ziet het eruit als een nationale Joodse gemeenschap begrijpt wat er op het spel staat?” Ik heb hier vorig jaar die vraag gesteld. Mijn antwoord was toen: het eenheidsfront dat de Britse Joodse gemeenschap opzette om zich te verzetten tegen Jeremy Corbyn, de sindsdien afgezette Labour-leider die van zijn partij een door en door antisemitische organisatie had gemaakt die de Joden in de eigen gelederen lastig viel en de straten van Londen ophitste tegen Londens Joodse gemeenschap. Bijna negen van de tien Britse joden waren het erover eens dat Corbyn een antisemiet was, en vóór de verkiezingen die Corbyns ondergang definitief bezegelden, kreeg men het gedaan dat de opperrabbijn van het land zich tegen hem uitsprak.

Sanders en Corbyn waren wederzijdse bewonderaars. Ocasio-Cortez steunde Corbyn bij zijn verkiezing. De waarschuwingen dat Sanders en Ocasio-Cortez de toekomst van de Democratic Party openlijk op Corbyns Labourparty modeleerden, werden genegeerd of afgedaan als onzin. De gebeurtenissen van mei hebben de Corbynisering van de Democratische Partij onbetwistbaar gemaakt.

De gebeurtenissen begin juni gaven de slinkende bende van Democratische anti-Corbynisten nog een kans op een groter stuk van de taart. Op 7 juni tweette Omar een samenvatting van een vraag die ze had voor minister Antony Blinken: “We moeten hetzelfde niveau van verantwoordelijkheid en gerechtigheid hebben voor alle slachtoffers van misdaden tegen de menselijkheid. We hebben onvoorstelbare wreedheden gezien die zijn begaan door de VS, Hamas, Israël, Afghanistan en de Taliban. Ik vroeg @SecBlinken waar mensen verondersteld worden te gaan  voor gerechtigheid.”

De vergelijking van de VS en Israël met Hamas en de Taliban leek een typische gratuite demonstratie van Omars onaantastbare status. Tenslotte schreven twaalf Joodse Democraten schreven een brief waarin ze haar naam vermeldden, maar haar geen antisemiet noemden.

Het antwoord op de brief onthulde de deprimerende realiteit die de kern vormt van het Amerikaanse joodse leven: de volledige verlating van de joden door hun eigen vermeende waakhonden en de fusie van die groepen in semi-officiële takken van de politieke partij die nu hun kwelling mogelijk maken. Greenblatt heeft slechts een van de tweets van de ondertekenaars van de brief geretweet en zijn eigen opmerking toegevoegd: “Goed gezegd.” Zijn me-too-opmerking over de verklaring maakte de belediging nog erger: niet alleen kregen de congresleden geen dekking van de ADL, maar toen ze zich eenmaal op de bres waagden, kregen ze geen steun van die ADL. De volgende ochtend tweette de JDCA: “Joodse Democraten zullen een ontmoeting hebben met afgevaardigde Omar tijdens onze ‘Week van Actie’ om over haar recente opmerkingen over Israël te spreken, evenals over andere prioriteiten van Joodse Democraten in Minnesota. Er is geen gelijkwaardigheid tussen Israël en terroristische organisaties zoals Hamas.” De organisatie klonk meer geïrriteerd omdat ze  zich moesten uitspreken dan verontwaardigd over wat Omar had gezegd.

De genadeklap kwam van Pelosi, die een paar dagen later tegen CNN zei: “We hebben haar niet berispt. We bedankten — erkenden dat ze opheldering had verschaft ( . . .) Afgevaardigde Omar is een gewaardeerd lid van onze fractie.”

Wat er gebeurde tussen de openbaarmaking van de brief en Pelosi’s openbare verklaring inzake Omars oprechtheid was leerzaam: The Squad ging nucleair. Ocasio-Cortez beschuldigde haar Joodse collega’s ervan Omar te “op de korrel te nemen” en haar in “gevaar” te brengen. Cori Bush zei dat haar Joodse collega’s werden gemotiveerd door “anti-zwartheid en islamofobie”. Jamaal Bowman —  die de uiterst pro-Israëlische Eliot Engel versloeg in een voorverkiezing in 2020 en die een district in New York vertegenwoordigt met een groot Joods contingent, — suggereerde eveneens dat de klachten van zijn collega’s te wijten waren aan het feit dat Omar een zwarte moslimvrouw was. Omar zelf klaagde over de “voortdurende pesterijen en het zwijgen opleggen” door haar Joodse collega’s en de “islamofobe uitdrukkingen” die ze zogenaamd gebruikten.

Het was een verbazingwekkend gemene, agressieve en gecoördineerde aanval op deze Joodse groep. De ADL zweeg. De JDCA zweeg. En de Democratische Partij koos de kant van the Squad. De Joodse gemeenschap was in de steek gelaten vanwege de opkomst van de dominante linkse ideologie volgens welke Joden deel uitmaken van een blanke machtsstructuur waarvan Israël een typerend voorbeeld is.

Corbyns poging in het VK om de Joden af te scheiden van de Joodse staat mislukte jammerlijk. Maar de inspanningen van the Squad om hier hetzelfde te doen, mislukken niet. En het is niet alleen in de zalen van het Congres. Helen Rosner van de New Yorker suggereerde dat het een goede tactiek zou zijn om Joden niet in elkaar te slaan, als onderdeel van een algemene strategie om de legitimiteit van Israël te ondermijnen. (Dit nadat de personeelsorganisatie van de New Yorker een verklaring van solidariteit met de Palestijnen had uitgebracht waarin de zinsnede was opgenomen “van de rivier tot aan de zee”.) Michelle Goldberg van de New York Times schreef een column met een kop die ogenblikkelijk dermate berucht werd dat de Times hem uiteindelijk stilletjes veranderde: “Aanvallen op Joden inzake Israël zijn een geschenk aan Rechts.”

Intussen maakte de komiek Sarah Silverman bezwaar tegen aanvallen op Joden in Los Angeles, niet omdat het slechte daden van antisemitisch geweld waren, maar eerder omdat “WIJ ZIJN GEEN ISRAEL”. Kenneth Roth, de obsessief anti-Israëlische directeur van Human Rights Watch, verklaarde van zijn kant: “Het is VERKEERD om het Joodse volk gelijk te stellen aan de apartheid en het dodelijke bombardement van de regering van premier Netanyahu.

Mede-Joden voor de wolven werpen is afschuwelijk moreel gedrag. Het fijntjes schrappen van de naam en woorden van een chique Democratische politica uit een lijst met antisemitische uitspraken om haar te beschermen — of om de organisatie die jij runt voor haar woede te beschermen — vormt een daad van medeplichtigheid aan het geweld dat een gevolg was van haar opmerkingen, in welke kleine mate dan ook. En de man die op die manier medeplichtig was – Jonathan Greenblatt – had het lef om verrast te doen. Het antisemitische straatgeweld in Amerika vindt “letterlijk plaats van kust tot kust en verspreidt zich als een lopend vuurtje”, vertelde Greenblatt aan de Times. “De pure brutaliteit van deze aanvallen voelt heel anders.”

Het voelt anders omdat het zo vertrouwd aanvoelt. En als de Amerikaans-Joodse gemeenschap wil overleven, moet ze zich ook overeenkomstig gaan gedragen. En we moeten beginnen met het schoonmaken van ons eigen corrupte huis.

En vergeet niet mijn recent uitgekomen boek te kopen en te lezen!

Bronnen:

  • naar een artikel van Martien Pennings “Joden medeplichtig aan Jodenhaat” van 10 augustus 2021 op de site van de auteur
  • naar het boek van Martien Pennings “Israël bestaat en is de meest legitieme natie ter wereld” van juli 2021 op de site van Bol.com
  • naar een artikel van Martien Pennings “ISRAËL BESTÁÁT — en is de meest legitieme natie ter wereld” van 19 juli 2021 op de site van de auteur

2 gedachtes over “Joden medeplichtig aan Jodenhaat

  1. Het beste medicijn tegen deze progressieve Joodse gekkies is een uitbreiding van de mondiale anti Joden hetze (tot aan hun huisdeur) zodat zij aan den lijve zullen voelen dat hun progressief liberale vrienden niet de hunne zijn…..en zij wel terug zullen moeten keren naar de banale realiteit van de dag.

    Een realiteit waar Joden altijd joden waren/zijn/blijven……. al zijn ze nog zo ‘pro palestijns & anti Israel, anti Trump of begripvol voor BDS, Antifa of BLM.

    Géén BLM of Antifa support zal hen helpen en ook hun steun aan de BDS zal hen als een boomerang te pakken krijgen want zij zijn uiteindelijk natuurlijk zelf het doelwit van de BDS……

    “Boycot, Divest & Sanction de Jood”, aangevoerd/uitgevoerd door BLM en/of Antifa sympathisanten ……… maar dit is iets wat zij niet willen/kunnen zien/accepteren.

    Daarom zijn het ook Joodse gekkies!

    De post WO2 gouden jaren voor de Jood in de Diaspora zijn voorbij…………….die in Israel staat in volle bloei.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.