OS 1948: Londen zwicht voor Arabische druk en sluit Israël uit van deelname aan de Spelen

Premier David Ben-Gurion (links vooraan) tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog van Israël (1948-1949)

In 1948 vonden van 29 juli tot 14 augustus in Londen de 14de Olympische Spelen plaats. Dat waren de eerste Spelen in 12 jaar, na de illustere Spelen in Berlijn in 1936, die zoals bekend gevolgd werden door de Tweede Wereldoorlog.

In mei 1948 had Israël de onafhankelijkheid uitgeroepen maar die werd niet erkend door de Arabische Liga waarna Egypte, Syrië, Irak en een sliert Arabische landen en milities, een aanvalsoorlog begonnen om de kersverse Joodse staat van de kaart te vegen.

Toch wilde Israël een olympisch team sturen naar Londen maar moest noodgedwongen afzien van deelname na dreigementen van de Arabische wereld om de Spelen te boycotten indien Israël zou mogen deelnemen.

Uiteindelijk mocht een Israëlisch team hun vlag voeren tijdens de openingsceremonie, maar sloot het Internationaal Olympisch Comité (IOC) Israël uit om zogenaamd “technische redenen” van deelname aan de Spelen in 1948.

In 1948 werd aan zes vertegenwoordigers van de jonge staat – die twee maanden voor de openingsceremonie was gesticht – de kans om deel te nemen ontzegd vanwege een uitspraak ter elfder ure door het Internationaal Olympisch Comité.

Er was groot optimisme geweest over de betrokkenheid van een team uit Palestina, na de VN-stemming van november 1947. De volgende maand merkte het JC op dat het ‘jonge land’ “nu nog nauwelijks kon hopen op gelijke voet te worden gesteld met de volkeren van oudere en meer bevolkte landen”.

Toch werden obstakels, zoals het gebrek aan faciliteiten voor atletische training in het land, een gebrek aan trainers en beperkte middelen om een ​​Olympisch team te financieren, niet als onoverkomelijk beschouwd.

Olympisch Team ‘Palestina’

“De voorbereidingen zijn in volle gang”, meldde de JC, wijzend op de gunstige kansen van Yehuda Gabbai, 20, die goud won op de Mediterrane Spelen in Athene, evenals die van het hockeyteam dat ‘bijna uniform succesvol was in wedstrijden tegen de Britse politie en leger’.

“De behoeften van Joods Palestina, vooral op dit gedenkwaardige moment in onze geschiedenis, zijn zo dwingend dat men aarzelt om een ​​beroep te doen op enige activiteit van de Yishuv die niet actief en specifiek betrokken is bij de opbouw van het Nationale Tehuis”, merkte de JC op in december 1947.

Maar het mocht niet zijn. Nadat ze zich begin 1948 hadden geregistreerd als het team uit Palestina, bestond een dergelijke staat niet meer tegen de tijd dat de Spelen op 29 juli begonnen. Op hun hoede voor een Arabische boycot, oordeelde het IOC dat Israël niet in aanmerking kwam (‘not ineligible‘).

De Israëlische organisatoren probeerden de beslissing aan te vechten. ‘De heer Alouf, sprekend namens het Palestina Olympisch Comité, wees erop dat Palestina geen ‘staat’ is geweest, maar een mandaatgebied, waaronder de aanduiding zijn toetreding vermoedelijk oorspronkelijk werd aanvaard. In feite hebben zijn teams deelgenomen aan een flink aantal van Internationale Spelen.’ Maar ondanks de aanwezigheid in de competitie van Egypte, Irak, Syrië en Libanon – die toen allemaal in oorlog waren met Israël – bleef het IOC onbewogen.

In de week van de Spelen erkende het JC dat ‘deze situatie, gezien de recentere veranderingen in Palestina, nogal delicaat was voor de Spelen-commissie’, maar voegde eraan toe: ‘Bij elke Olympische Spelen (zoals bij elke bruiloft!) Het is berucht dat er een soort van contretemps is, en we zijn bij deze gelegenheid niet gespaard gebleven van een beetje van streek.’

De krant sprak echter zijn vertrouwen uit dat ‘tegen de tijd dat de vijftiende Olympische Spelen komen, er geen dubbelzinnigheid mag zijn, en Israël zal ongetwijfeld onder zijn eigen onbetwiste naam zijn team opnemen.’ De voorspelling bleek juist; Israël stuurde in 1952 26 atleten naar Helsinki.

Het Israëlisch olympisch team op 20 april 1952 net voor het vertrek naar Helsinki

Bronnen:

  • naar een artikel van EoZ “In 1948, the International Olympic Committee caved to Arab threats and banned Israel” van 23 juli 2021 op de site van Elder of Ziyon
  • naar een artikel van Jennifer LipmanHow IOC scotched Israel before 1948 London Olympics” van 26 juli 2012 op de site van The Jewish Chronicle (JC)

Een gedachte over “OS 1948: Londen zwicht voor Arabische druk en sluit Israël uit van deelname aan de Spelen

  1. Het laat prima zien hoe het palestijnse vluchteling probleem is ontstaan….Arabische haat & dwingelandij.

    Toen was er dus al een anti Israel boycot maar zonder het lamme excuus van settlements & Oost jeruzalem want Jordanie had dit gebied door oorlog, moord & expulsie van de Joden ingepikt.

    Géén apartheid, kindermoordenaars, gestolen land en/of settlements.

    Veel is er in al die jaren niet veranderd…..de leugen regeert nog steeds, net als de Joden/Israel haat.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.