Historische analogieën voor de covid-hysterie: Dreyfuss Affaire, ‘Joodse’ complotten, communisten en nazi’s

“Het enige waarvoor u bang moet zijn is van uzelves”

Wat voor raar soort kuddegedrag is die covid-hysterie eigenlijk? Hebben we eenzelfde soort gedrag eerder in de geschiedenis gezien en hoe pakte dat toen uit? Welke lessen voor nu kunnen we halen uit die historische voorbeelden?

In de kern is waar we mee te maken hebben een groepsobsessie, een soort groepswaan: een obsessie van de meerderheid met een specifiek doel waardoor al het andere uit zicht verdwijnt. Dat doel zelf kan snel veranderen en volstrekt onzinnig zijn (het “verslaan” van covid of van boze geesten) maar de waan duurt zolang er obsessief naar een nauw doel wordt gestreefd.

Het is die obsessie die een verbondenheid binnen de groep geeft en ervoor zorgt dat dingen die normaliter ontzettend belangrijk zijn als irrelevant ervaren worden, zoals in covid-tijden de toekomst van de eigen kinderen. De waan smelt weg wanneer andere belangen zich echt laten gelden.

Dit soort groepswaan levert automatisch een verhoogd idee van leiderschap op: de groep zoekt een brandpunt die de obsessie uitdraagt en het pad naar het zogenaamde doel uitstippelt. Binnen die groepswaan bestaan individuele waarheden en vrijheden eigenlijk niet: het evoluerende groepsverhaal verdringt individuele waarheden en vrijheden verworden tot wisselgeld van de obsessie. Interne critici die die groepswaarheid bedreigen worden dan ook steevast de mond gesnoerd in tijden van groepswanen en het leiderschap zorgt ervoor dat ze de controle houdt over de informatiestromen om te voorkomen dat de obsessie wegebt. Slaagt een leiderschap daar niet in dan ebt die waan ook weg.

Groepsobsessies zijn dus niets nieuws en sociologen van naam hebben er ontzettend veel over geschreven. Laten we dan proberen lessen te trekken voor vandaag uit enkele gevallen van groepsobsessies in de geschiedenis.

De Dreyfusaffaire

In 1894 werd Alfred Dreyfus, een joodse officier in het Franse leger, beschuldigd van hoogverraad en afgevoerd naar een gevangeneneiland waar hij vijf jaar verbleef. De volkswoede op de joden en andere zogenaamde verraders was groot en het vonnis werd dan ook bijna unaniem bekrachtigd door het parlement en door een aantal krijgsraden. De media en de massa stonden jarenlang pal achter de legerleiding.

Het probleem voor die groepsobsessie was dat Dreyfus overduidelijk onschuldig was. Hij had geen toegang tot de documenten die hij zogenaamd aan de Duitsers zou hebben doorgespeeld, noch kon hij bij de plek geweest zijn waar die de documenten overhandigd waren. Binnen een paar maanden was al duidelijk dat ie niet de dader kon zijn. De echte schuldige werd dan ook gevonden, bekende, en de Duitse geheime dienst bevestigde het allemaal.

Maar de massa was toen al van de schuld van Dreyfus overtuigd. De Franse legerleiding en politiek kon niet meer terug en staken de kop volstrekt in het zand. Ze gaven de echte schuldige zwijggeld en zorgden ervoor dat ie in een ander land een baantje kreeg. Het duurde 12 jaar campagne voeren door een bontje verzameling intellectuele tegenstanders (de ‘Dreyfusards’) alvoor Dreyfus gerehabiliteerd werd. Wederom kwamen alle hoofdschuldigen ermee weg.

Er zijn natuurlijk vele verschillen met de covid-hysterie, waaronder dat het slachtoffer 1 persoon uit een kleine groep was, niet de hele bevolking zoals met de huidige groepswaan.

Nagenoeg identiek echter is de opstelling van de media en de koppigheid waarmee volstrekte onzin volgehouden wordt door de machthebbers, alsook de verbetenheid waarmee tegenstanders door de machthebbers achtervolgd worden. Net als toen is nu ook op alle cruciale punten de bewijslast omgedraaid. Toen moesten de Dreyfusards bewijzen dat Dreyfus onschuldig was en moesten ze een grote campagne opzetten om politiek en media om te buigen, terwijl voorname Dreyfusards in de gevangenis gestopt werden vanwege ‘laster’.

Nu is het wederom een geloofsartikel in de media en politiek dat repressief coronabeleid iets oplevert terwijl allang het omgekeerde duidelijk is, waarbij ook nu weer die bewijslast omgedraaid is en dat bewijs al vele malen geleverd is. Ook nu zie je een hetze van de machthebbers naar tegenstanders toe, soms in het openbaar en soms achter de schermen (of niet soms, Barbara Baarsma en Coen Teulings?).

De voornaamste les van die episode is dat het jaren kan duren voor een groepswaan die de autoriteiten beschermd en die ze dus blijven aanwakkeren afbrokkelt, zelfs al schreeuwt heel het buitenland de waarheid, zoals met Dreyfus het geval was: Frankrijk werd jaren uitgelachen toen krijsraad na krijgsraad Dreyfus schuldig bleef bevinden omdat het alternatief (dat de legerleiding incompetent, misdadig, en arrogant was, terwijl de bevolking zich had laten bedotten) iets te vreselijks om te geloven was.

De Dreyfusaffaire heeft nog een andere les in zich die enigszins vervelend is voor diegenen die de waanzin van het coronabeleid inzien: Dreyfus zelf was helemaal niet geïnteresseerd om rebel te zijn en zodra hij vrijgesproken was in 1906 melde hij zich weer aan bij het Franse leger waar hij nog lang dienstdeed en uiteindelijk gewond afzwaaide.

De Dreyfusards, een bonte verzameling libertijnen, anarchisten, kunstenaars, antiklerikalen, pacifisten, et cetera, waren daarin nogal teleurgesteld. Ze kregen Dreyfus vrij maar al het andere waar ze op hoopten, inclusief minder antisemitisme, mislukte volledig. Misschien de voornaamste lange termijn verworvenheid van de Dreyfusards was dat daar het idee van een ‘publiek intellectueel’ vandaan komt: een persoon die openlijk tegen regering en meerderheid durft ingaan op basis van argumenten en zich niet zomaar laat intimideren. Dat idee leeft voort.

Fascisten, communisten en nazi’s van de jaren 1920-1945

In het Italië van de jaren 20 maakte het opkomende fascisme een enorme geestdrift los, wat je later ook weer zag in vele Oost-Europese landen en natuurlijk in Duitsland. De Sovjet-Unie was toen ook net in aanbouw en de leiding slaagde erin via enorme repressie en geweld om hun volk geestdriftig te maken voor het communistische ideaal.

Een voorname overeenkomst met de corona-obsessie is het idee dat je het volk moet zuiveren van iets wat er zogenaamd niet in thuishoort. Onder de nationaalsocialisten waren dat de kritische intellectuelen, de socialisten, de zigeuners, de zwakzinnigen, en natuurlijk de joden. Onder de Sovjets waren dat de kapitalisten, de vrije boeren, en de ‘verkeerde’ socialisten. Heden ten dage is dat een virus en ook de critici. Het beeld dat je iets ‘vreemds’ uit het volk kan en moet krijgen is nagenoeg identiek. Het idee van een leiding die aangeeft hoe dat dan moet, en de angst voor vijanden die je van het juiste pad afbrengen, is wederom hetzelfde.

Het fascisme/nazisme werd uiteindelijk op het slagveld verslagen en de Sovjet-Unie verloor gaandeweg de geestdrift om een falend experiment vol te blijven houden. De overwonnen fascisten/nazi’s werden berecht terwijl de Sovjetleiders die de Stalin-periode overleefd hadden gewoon aan ouderdom stierven.

Het grootste verschil met toen is dat de huidige obsessie lang niet dezelfde kracht heeft. Het fascisme/nazisme en het communisme waren niet alleen destructief maar ook enorm constructief: ze hadden een toekomstvisioen wat prachtig klonk voor miljoenen burgers die er dan ook echt enthousiast aan meewerkten.

De Duitsers werd verteld dat ze het uitverkoren volk waren die weldra de wereld gingen beheersen en de Sovjetbevolking werd verteld dat ze de superieure maatschappij aan het opzetten waren die vrede en welvaart naar de wereldbevolking ging brengen. Dat maakte een enorm enthousiasme en creativiteit los, wat dan weer een gevaar voor de rest van de mensheid was.

De corona-ideologie daarentegen is zo ongeveer de meest diepdroevige ideologie die je kunt verzinnen en dan ook relatief weinig creatiefs losmaakt: het is een ideologie van extreme eenzaamheid en angst voor iedereen dichtbij, die als toekomstbelofte heeft dat als je niets leuks meer doet in je leven, je aan iets anders dan corona gaat sterven. Het volk wordt ermee gereduceerd tot passief stemvee en virusdrager. Het kan nauwelijks nihilistischer.

De les voor vandaag is dat van de corona-hysterie veel minder te vrezen valt dan van de ideologieën van de jaren 1920-1940 en dat de machthebbers waarschijnlijk alleen ter verantwoording geroepen gaan worden als ze een machtige groep kwaad genoeg maken om ze omver te werpen.

Bronnen:

  • naar een artikel van professor Paul Frijters “Historische analogieën voor de covid-hysterie” van 3 maart 2021 op de site van Viruswaarheid
  • naar een artikelBelangrijke Noodkreet voor de hele wereld, vanuit Israël!” van 10 maart 2021 op de site van BLCKBX.tv
  • naar een artikel van Pieter Lakeman “De ‘onzichtbare hand’ achter de jodenvervolging” van 30 jnuari 2020 op de site van Café Weltschmerz

2 gedachtes over “Historische analogieën voor de covid-hysterie: Dreyfuss Affaire, ‘Joodse’ complotten, communisten en nazi’s

  1. Er zijn géén zekerheden in het leven, behalve deze………

    De obsessie van de fanatieke Jodenhater door de eeuwen heen.

    Hij heeft, samen met de Joden, alle stormen overleefd.

    Nee, hij is niet klein te krijgen!

    Géén realiteit en géén voortschrijdend inzicht dat Joden hem eigenlijk niets gedaan hebben of erger nog, dat hij eigenlijk helemaal geen Joden kent, kunnen hem/haar van zijn/haar intense & diep gewortelde haat in geest & genen genezen.

    Hoe pathetisch is dat!

    Iedere ochtend op te staan met die brandende haat in je buik tegen mensen die je niet kent.

    Een stelletje echte zielepoten!!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.