Israël is niet exclusief verantwoordelijk voor Palestijnse vluchtelingenprobleem

Arabieren pakken hun biezen en hopen snel terug te keren van zodra de “Zionistische Vijand’ is verslagen door Islam. Vanaf 1964 zullen deze eeuwige vluchtelingen zich ‘Palestijnen’ heten

Wijlen de Palestijnse intellectueel Edward Said noemde de Palestijnen “de slachtoffers onder de slachtoffers.” Het is de moeite waard om ons opnieuw af te vragen wie oorspronkelijk de Palestijnen tot de ultieme slachtoffers heeft gemaakt.

Uiteraard bestaat er vandaag een unanieme consensus onder Palestijnen, in de Arabische wereld en in de Moslimwereld in het algemeen, dat alle schuld voor het lot van de Palestijnen bij Israël ligt, dat in 1948 de Palestijnen heeft aangevallen en verdreven. Maar aan wie gaven de Palestijnen zèlf de schuld voor hun lot in 1949?

De twee grootste Palestijnse gemeenschappen in de Verenigde Staten zijn gevestigd in Dearborn Michigan en Jacksonville Florida. Op 15 december 1949 publiceerde de Arabische krant van Michigan As Sabah (letterlijk de Ochtend Tribune) een hoofdartikel over de kwestie van de Palestijns Arabische vluchtelingen:

Welke misdaad hebben de vluchtelingen begaan in de ogen van de leiders van Arabië die vanaf de zijlijn naar de ellende van de vluchtelingen kijken en die zonder de minste schaamte het bloed uitzuigen van de armen en de behoeftigen in het aanschijn van G’d en de wereld? Jawel, de arme vluchtelingen begingen de misdaad door te luisteren naar die bedriegers, zij geloofden de leugenaars en begingen de extreme dwaasheid om hun huizen te verlaten, zicht verlatend op hun bedrieglijke leiders die hen wel terug zouden brengen!

En hij vervolgde:

En wegens wat er met de Palestijnse vluchtelingen is gebeurd, verandert beetje bij beetje de Arabische publieke opinie om de Joden in Israël te steunen waar niet één enkele Arabier aan honger en koude sterft! En als er dan toch nog een andere oorlog zou moeten zijn, dan zou het tegen de Arabische leiders, de prinsen en de koningen moeten zijn die deze catastrofe op de armen van Palestina hebben gebracht.

De analyse van het hoofdartikel betreffende de Arabische publieke opinie die achter Israël zou gestaan hebben, is op zijn zachtst uitgedrukt volkomen onjuist. Maar de bewering dat de Palestijnen uit hun huizen zijn gevlucht op aandringen van hun Arabische leiders is controversieel geweest sinds het begin van de gebeurtenissen. In elk geval was dit hoe de Palestijnen van Michigan er op dat ogenblik in 1949 over dachten.

In oktober 1949 schreef de Palestijnse intellectueel Musa Alami: “Wat hen (de Arabische staten) het meeste zorgen baarde en hun polieke lijn bepaalde was om zeker niet de oorlog te winnen en Palestina uit de handen van de vijand te redden, maar wat zal er na de strijd gebeuren, wie zal er Palestina overheersen of.. het zelf willen annexeren?”

Britse getuigenissen

Maar naast het zich onrechtmatig toeëigenen van de Palestijnse kwestie, die de editeuren van As Sabah zo van de wijs brachten, bestond er nog een andere dimensie. De Britse ambtenaren die in die tijd op het toneel fungeerden, en maar moeilijk pro-Zionistisch kon, heten, waren ervan overtuigd dat de Palestijnse leiders hun mensen stilaan in de steek lieten.

In december 1947 rapporteerde de Britse Hoge Commissaris, generaal Sir Alan Cunningham, dat “paniek onder de middenstand voortduurt en er een gestage uittocht plaatsvind van zij die het zich kunnen veroorloven om het land te verlaten.” Hij voegde er later in april 1948 aan toe dat “In alle delen van het land de effendi-klasse op geruime tijd in grote aantallen evacueert en het tempo neemt nog steeds toe.”

In juni 1949 rapporteerde Sir John Troutbeck, hoofd van het Britse bureau in Kaïro voor het Midden-Oosten, dat de vluchtelingen “geen bitterheid koesteren ten aanzien van de Joden (of omwille van die kwestie tegen de Amerikanen of onszelf), maar met veel bitterheid spreken over de Egyptenaren en de andere Arabische staten. “Wij weten wie onze vijanden zijn,” zullen zij zeggen, daarbij verwijzend naar hun Arabische broeders die verklaren dat zij hen onnodig hebben overgehaald om hun huizen te verlaten. Ik hoorde zelfs zeggen dat veel van de vluchtelingen de Israëliërs welkom zouden heten als ze zouden komen en het district overnemen.”

De Israëlische ambtenaren houden van bij het begin vol dat een meerderheid van de Palestijnen werden aangemoedigd om te vluchten door hun eigen leiders en die van de Arabische staten, die hen reeds vóór of in het midden van de strijd in de steek lieten. Dit werd lange tijd verworpen door de Palestijnen en hun verdedigers die dat allemaal afdeden als Zionistische propaganda. Maar de Britse ambtenaren daarentegen die op het terrein aanwezig waren en gekant waren tegen Israël alsmede de Palestijnen in Amerika, zouden die beweringen van de vijand niet klakkeloos napraten.

De implicaties van dit lang-vergeten hoofdstuk en tegelijk met alle andere verklaringen, zijn in eerste instantie dat Israël zeker niet de volledige en exclusieve verantwoordelijkheid draagt voor de situatie van de Palestijnse vluchtelingen – de Arabische staten en de Palestijnen hebben daar zèlf ook schuld aan. Dit zet ook hun op til staande “Unilaterale Verklaring van Onafhankelijkheid” in een geheel ander daglicht.

De Palestijnse leiders hebben inderdaad binnen de Verenigde Naties nog een nieuwe kans gezien de klok terug te draaien om alsnog een eigen onafhankelijke staat te bereiken, die ze al lang konden gehad hebben in 1948 of zelfs in 1938. Ondertussen hebben sommige Palestijnse ambtenaren terug het idee boven gehaald van het verdelingsplan van 1947, hetzelfde plan dat hun voorgangers in 1947 met de grootste verachting verwierpen. Wanneer komt er een einde aan dat soort van herkansingen? Tijdens dat proces, net zoals hun voorgangers dat ook al deden in 1949, beschuldigen zij iedereen behalve zichzelf dat ze tot op heden hun doelstellingen niet bereikt hebben.

Een cultuur zonder het gevoel van verantwoordelijkheid te hebben voor de eigen besluiten, die anderen beschuldigen van haar eigen besluiten en tezelfdertijd met aandrang eist dat het onderhoud [van die staat] de verantwoordelijkheid is van iemand anders, zal naar alle waarschijnlijkheid nooit een een stabiele, functionerende volksstaat creëren. Om het even welke nieuwe Palestijnse staat zou vrijwel onmiddellijk een verarmde staat zijn, volkomen afhankelijk van hulp en dat hoofdzakelijk ten koste van de Amerikaanse [èn de Europese] belastingbetaler.

Geen wonder dat toch minstens enkele Palestijnen proberen om die Unilaterale Verklaring van Onafhankelijkheid terug te trekken. De “bedriegers” waartegen die Palestijnse Amerikanen in 1949 fulmineerden, zijn uiteindelijk hun eigen leiders en de andere Arabische staten. Net zolang er geen nieuwe leiders voor allebei worden gevonden en een nieuwe cultuur gebaseerd op verantwoordelijkheid en zelfvertrouwen, zal er maar weinig vooruitgang worden geboekt.

Bronnen:

  • naar een artikel van Alexander Joffe en Asaf Romirowsky “Arabs rewriting history” van 27 juli 2011 op de site van Ynet News

Een gedachte over “Israël is niet exclusief verantwoordelijk voor Palestijnse vluchtelingenprobleem

  1. Israel is helemaal nie verantwoordelijk voor de “palestijnse vluchtelingen” saga.

    De hoofdverantwoordelijken zijn de Arabische landen die één dag na de heroprichting van de Joodse staat het land binnenvielen met het doel het te vernietigen.

    Het waren zij die de daar wonende Arabierden sommeerden huis & haard te verlaten en pas terug te keren (kwestie van enkele dagen) wanneer de Joden de zee in waren gedreven.

    Hadden zij dit nagelaten was het palestijnse vluchtelingen probleem nooit ontstaan. De Arabieren die niet naar hen luisterden en bleven zijn nu volwaardige Israelische burgers die gewoon meedraaien in de maatschappij en de meesten van hen ook zéér succesvol.

    Er is een kleine groep (10%) die het palestijnse haat narratief volgt, maar de meeste voelen zich Israeli en weten dat zij het prima hebben in vergelijk met hun broeders in ‘palestina’, Libanon, Syrie, Jordanie of andere Arbische/Moslim landen.

    Het instandhouden van dit conflict mag ook voor 100% op de Arabische CV geschreven worden.

    Het zijn zij die er alles aan deden/doen) om dit conflict in stand te houden en hiermee Israel alsnog te laten verdwijnen, terwijl Israel ontelbare malen haar hand in vrede uitstak.

    “Géén vrede, géén erkenning & géén normalitsatie” was/is de Arabische mantra………alhoewel sommigen nu eindelijk de “”wijsheid”” van deze beslissing beginnen in te zien en de wijzers van de klok beginnen om te draaien.

    EU/US & VN doen voor eigen interessen ook een duit in het zakje en zijn deel van het conflict i.p.v. de oplossing geworden waardoor het conflict nog jaren zal dooretteren!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.