Heropleving van de nazi slogan ‘Joodse suprematie’ breekt alle records

 Cartoon getiteld ‘Dámon Geld’ (Joodse gelddemoon) gepubliceerd in november 1937 in het Duitse antisemitische blad Der Stürmer, dat gerund werd door nazikopstuk Julius Streicher. Na de oorlog werd hij gevonnist op het Proces van Nurenberg voor het systematisch aanzetten tot Jodenhaat en voor die (en andere) feiten op 16 oktober 1946 opgehangen.

De piek in Jodenpesten sinds de confrontatie van Israël met Hamas vorige maand heeft het decennialange debat over de vraag of antizionisme overgaat in antisemitisme opgelost

Door zich te richten op koosjere restaurants, synagogen te schenden en zichtbare Joden te verslaan, richten de haters zich duidelijk op Joden en Israëli’s als één geheel.

De storm is zo hevig geweest dat toen John Dickerson van CBS de extreem-linkse senator Bernie Sanders (D-VT) vroeg naar het toenemende gebruik van het woord “apartheid” om Israël te demoniseren, Sanders adviseerde : “We moeten de retoriek afzwakken.” 

‘Joodse suprematie’

Terwijl sommige progressieven het nationale conflict van Israël met de Palestijnen onterecht bekijken door een al te simplistisch raciaal prisma, hebben de scherpste critici van Israël een nog giftiger zin gemainstreamd, deze keer rechtstreeks uit het nazi-handboek: ‘Joodse suprematie‘.

De obsessie van jodenhaters voor joodse ‘macht’, aangezien joden eeuwen van machteloosheid en vervolging hebben doorstaan, bewijst dat jodenhaat, ‘ s werelds oudste haat , ook de meest plastische haat is — kunstmatig, vervangbaar en soms dodelijk. 

Joden zijn vervolgd omdat ze rijk en arm, marxistisch en kapitalistisch waren, te veel inpasten en te veel opvallen. Nazi’s rechtvaardigden hun massamoord op Joden door de canard over Joden die de wereld beheersen te laten escaleren tot een strijd tegen ‘Joodse suprematie’.

In Mein Kampf waarschuwde Adolf Hitler de Duitsers tegen “de beweging om de Joodse macht op grotere schaal uit te breiden en uiteindelijk de wereld aan haar heerschappij te onderwerpen.” 

Hitler beweerde dat, na de Eerste Wereldoorlog, het vernietigingswerk van de Joden “nu sneller gaat, de ene staat na de andere reduceert tot een puinhoop waarop ze het eeuwige en soevereine Joodse Rijk zullen bouwen“. Daarom, meende Hitler, “door mezelf te verdedigen tegen de Jood, vecht ik voor het werk van de Heer.”

Bijna twee decennia later merkte Hitlers minister van propaganda, Joseph Goebbels, op: “De Führer is van mening” dat, bij het zoeken naar overheersing, de Joden “een sterk raciaal instinct volgden dat hen altijd tot de acties leidde die gedurende hun hele geschiedenis werden getoond.” 

Het nazi-propaganda-vod Der Stürmer schold tegen “Joods meesterschap”, terwijl het Holocaust Museum in Washington een foto herbergt van een proclamatie van de Hitlerjugend dat “Adolf Hitler bricht mit seiner Bewegung die jüdische Vorherrschaft“, vertaald naar “Hitler breekt de joodse suprematie met zijn beweging”:

In 2003, op weg om Amerika’s leidende blanke supremacist te worden, nam David Duke ook dit thema over. In Jewish Supremacism: My Awakening to the Jewish Question, omschrijft zijn rijpend inzicht als een volwassene die begonnen af te vragen: “Wat was het … over het Joodse volk dat een dergelijke haat geïnspireerd” over duizenden jaren? Nadat hij op oneerlijke wijze bepaalde bijbelse en talmoedische selecties had uitgekozen, gaf hij de schuld aan ‘joods supremacisme’ – dat hij definieerde als ‘joods chauvinisme, achterdocht en woede tegen heidenen’.

Net zoals Hitler het zionisme beschouwde als een poging om “een centrale organisatie voor [joden] internationale wereldzwendel te bouwen, … een toevluchtsoord voor veroordeelde schurken en een universiteit voor ontluikende boeven”, beschouwde Duke het zionisme ook als een lanceerplatform voor Joodse macht . Duke beweerde: “Ik zou mijn volk moeten verdedigen tegen de intolerante sector binnen de Joodse gemeenschap die overheersing zoekt in plaats van verzoening.”

Er is geen enkele rechtvaardiging om deze gruwelijke nazi-term nieuw leven in te blazen om nu het zionisme te belasteren. Afgezien van de miljoenen die werden gemarteld en vermoord op basis van deze verachtelijke leugen, blijft de term geworteld in een obsessieve, vervormende haat tegen het Joodse volk. 

Zionisme is gewoon Joods nationalisme. Zoals alle nationalismen – in feite, zoals alle uitingen van een bepaalde identiteit – maakt het noodzakelijkerwijs onderscheid tussen ‘wij’ en ‘zij’. Dat is wat Palestijns nationalisme en zwart nationalisme doen, wat feminisme en queer pride doen, en wat Amerikanisme en Canadianism ook doen. 

Maar gemeenschappelijkheid is geen superioriteit; het vieren van de banden die een gemeenschap vormen, bouwt het ‘wij’ op zonder noodzakelijkerwijs het ‘zij’ te denigreren.

Als zionisten joodse supremacisten waren die de blanke suprematie, apartheid of nazisme navolgden, zou Israël elke Arabier gelijk behandelen – even hard, dat wil zeggen. De relatie van de staat Israël met de Arabieren varieert, van zijn Arabisch-Israëlische burgers tot zijn nieuwe Abraham Akkoorden-vrienden tot zijn Palestijnse buren. 

De relatie van Israël varieert ook met verschillende groepen Palestijnen, of ze nu in Gaza wonen, in Oost-Jeruzalem, in Galilea of ​​in Jordanië. Deze variaties op basis van verschillende jurisdicties bewijzen dat dit politieke en nationale kwesties zijn, geen raciale en ethische. 

Israël past zijn relaties aan op basis van allerlei veranderende politieke dynamieken. En het idee dat Israël alle Arabieren – in feite alle niet-Joden – even minachtend behandelt als racisten, is een groteske leugen.

Woorden zijn belangrijk. Door de uitdrukking “Joodse suprematie” populair te maken, blijven Palestijnse aanhangers – waaronder tientallen ontwaakte Joodse studies en professoren in Israëlstudies – proberen mee te liften op Amerika’s raciale afrekening en de noodzakelijke strijd van het Westen tegen blanke suprematie. 

Ze zetten ook de bredere campagne voort om het zionisme en Israël te demoniseren – en verdoemen alle vredesinspanningen met snijdende, delegitimerende retoriek. Dus de volgende keer dat Israël-bashers “Joodse suprematie” willen gebruiken, wees dan eerlijk over de ware oorsprong ervan: gebruik de lelijke, demoniserende, met bloed doordrenkte uitdrukking in het originele Duitse, die jüdische Vorherrschaft.

Bronnen:

  • naar een artikel van Gil Troy “‘Jewish Supremacy’: A Nazi Slur Goes Woke | Opinion” van 25 juni 2021 op de site van Newsweek

Een gedachte over “Heropleving van de nazi slogan ‘Joodse suprematie’ breekt alle records

  1. Joodse “Suprematie”.

    Ik heb daar totaal geen probleem mee, integendeel……het is een compliment……net als de “”rijke”” Jood.

    Beter supreme, rijk & gehaat, dan dom, arm & geliefd.

    Supreme is goed. Supreme is het beste! Supreme maakt het verschil tussen medioka & excellence, winners & losers, jongens & mannen, primitief & klasse, schoffies & beschaving.

    Het zijn de losers die het niet verdragen……laat ze!

    Deze types zijn hun hele leven op zoek naar een excuus om hun armzalige bestaan zin te geven……..tevergeefs!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.