Politieke linkerzijde geeft enkel om Palestijnen als het Israël daarvoor de schuld kan geven

Posters met opschrift ‘We are all Hamas‘, waarmee openlijk terrorisme tegen Israël wordt aangemoedigd, werden meegedragen in een manifestatie in Londen in 2009 tijdens de Israëlische Operation Cast Lead tegen

Toen Hamas in januari 2006 de Palestijnse parlementsverkiezingen won, ontmoette ik een jonge Palestijnse vrouw wiens analyse me sindsdien altijd heeft bijgebleven. “We verlangden naar zelfbeschikking en vrijheid. In plaats daarvan krijgt Gaza terreur en islamisme, en wij op de Westelijke Jordaanoever krijgen corruptie en autocratie“, vertelde ze me.

De situatie in Gaza is alleen maar verslechterd sinds Hamas de door Fatah geleide Palestijnse Autoriteit in Gaza in 2007 met geweld omverwierp en een islamistisch regime installeerde dat niet alleen Israëlische burgers terroriseert, maar ook de Palestijnen die het regeert onderdrukt.

Wat president Abbas betreft, hij is niet de voorvechter van vrijheid en democratie gebleken waar sommigen op hadden gehoopt. Terwijl we weigerden opnieuw vredesbesprekingen met Israël aan te gaan, zijn er honderden betalingen gedaan aan families van terroristen en hebben door de EU gefinancierde leerboeken Palestijnse kinderen haat en geweld geleerd. 

Corruptie is ook diep; Abbas begon onlangs aan het 16e jaar van zijn vierjarig presidentschap. Hij annuleerde opnieuw verkiezingen in 2021, waardoor elke vorm van democratische overgang verder werd voorkomen.

Palestijnen zijn gefrustreerd en boos. De afgelopen weken hebben duizenden mannen en vrouwen geprotesteerd in de straten van Ramallah en elders op de Westelijke Jordaanoever, vooral nadat een van Abbas’ grootste critici, Nizar Banat, stierf terwijl hij werd vastgehouden door veiligheidstroepen van de Palestijnse Autoriteit. Veel Palestijnse maatschappelijke activisten en journalisten zijn geïntimideerd en gearresteerd, wat sommigen van hen ertoe heeft aangezet om in het openbaar een beroep te doen op Europa om bescherming.

Maar ondanks deze realiteit zijn de demonstraties op de Westelijke Jordaanoever en het daaropvolgende harde optreden bijna volledig genegeerd door westerse media, politici en het maatschappelijk middenveld.

De traditionele voorvechters van de Palestijnse zaak, degenen aan de linkerkant die tijdens het meest recente conflict met Hamas heftig protesteerden tegen de acties van Israël in Gaza, hebben hun mond gehouden. Voor de Palestijnen die zich publiekelijk tegen hun eigen regering verzetten, zijn er geen slogans of “Palestina zal vrij” T-shirts. Er zijn geen veroordelingen geweest door progressieve politici of Instagram- posts van supermodellen .

Waarom hebben individuen die zichzelf identificeren als aanhangers van het Palestijnse volk, als fakkeldragers van mensenrechten, deze ongelooflijke blinde vlek?

AHMAD GHARABLI/AFP via Getty Images
Leden van de veiligheidstroepen van de Palestijnse Autoriteit blokkeren een weg terwijl demonstranten op 3 juli 2021 bijeenkomen in de stad Ramallah op de bezette Westelijke Jordaanoever voor een protest tegen de PA in de nasleep van de dood van activist Nizar Banat terwijl hij in hechtenis was door de politie .AHMAD GHARABLI/AFP VIA GETTY IMAGES

Hoe kunnen we de totale apathie verklaren tegenover deze recente demonstraties? Hoe kunnen we de stilte verklaren over wat er de afgelopen tien jaar is gebeurd met Palestijnse vluchtelingen in Yarmouk, Syrië, waarbij het regime van Assad en de geallieerde milities duizenden Palestijnen hebben vermoord, gearresteerd en verdreven? Wie in het Westen kan eerlijk zeggen dat ze hier zelfs maar van hebben gehoord?

Hoe kunnen we het gebrek aan interesse in mensenrechten door dezelfde actoren verklaren als Israël er niet bij betrokken is? 

Waarom horen we ze niet spreken over de Oeigoeren die worden gezuiverd door de Chinese dictatuur, over de Rohingya’s die worden verdreven door de Birmese junta, over de Koerden en Yezidi’s die worden verkracht en gemarteld in Syrië en Irak, over de moord op Iraanse atleten en vrouwen activisten gevangen, over Nigeriaanse christenen die worden afgeslacht door Boko Haram en islamist Fulanis?

Ik vrees dat er geen andere verklaring is dan de afwezigheid van interesse van zogenaamde pro-Palestijnse activisten voor echte Palestijnen. Waar ze alleen maar om geven, is een ‘geromantiseerde’ versie van de Palestijnen, een verhaal van David en Goliath, een soort verwrongen reïncarnatie van koloniaal of raciaal verzet. Dat zegt meer over zichzelf dan over Palestijnen.

Voor de ideologische obsessie van links om te ‘werken’, om empathie te voelen voor de Palestijnen, moeten ze het ingebeelde ‘kwaad’, ‘racistische’, ‘koloniserende’ Israël erbij betrekken. Israël is niet zonder kritiek. Maar deze ongezonde obsessie met een ingebeeld Israël gaat niet echt over het conflict.

Het gaat over een tamelijk succesvolle propagandacampagne van Palestijnse leiders, hun bondgenoten en multilaterale instellingen over de hele wereld. Het gaat over een ideologische verschuiving van politiek links in het Westen, waarbij ras en andere demografische categorieën de plaats hebben ingenomen van klasse als cruciale as.

En het heeft catastrofale gevolgen voor Joden over de hele wereld die legitieme doelen zijn geworden. Ze zijn de slachtoffers van wat alleen maar een anti-zionistische obsessie kan worden genoemd, die een totale afwijzing van Israël van elke Jood vereist, opdat ze niet worden gezien als medeplichtig aan de “kwaadaardige inspanningen” van Israël.

Deze “ziocentrische” benadering is een van de redenen waarom de Britse Labour Party onder voormalig leider Jeremy Corbyn doorzeefd was met antisemitisme, waarom we deze “nieuwe vorm” van antisemitisme de afgelopen twintig jaar in Europa hebben gezien en waarom we onlangs antisemitische aanslagen zagen in de straten van Londen, New York en Los Angeles.

Maar het heeft ook verschrikkelijke gevolgen voor de Palestijnen, wier aanhangers ervoor kiezen om het terrorisme en de tirannie te negeren die de Palestijnse politiek hebben verwoest en dekking hebben geboden voor een politieke structuur in Palestina die ze nooit voor zichzelf zouden accepteren.

Ten slotte heeft het negatieve gevolgen voor de mensenrechten over de hele wereld in het algemeen. Vanaf zijn oprichting in 2006 heeft de VN-Mensenrechtenraad slechts één afzonderlijk en permanent agendapunt gehad, en dat is het punt dat aan Israël is gewijd – niet aan Noord-Korea, niet aan Iran, niet aan China, niet aan Venezuela. Van de 24 sessies waarin landen werden bekritiseerd, was meer dan 35 procent gericht op Israël. Deze obsessie met één land is niet alleen oneerlijk tegenover Israël, maar betekent ook dat de VN-Mensenrechtenraad vele mensenrechtenschendingen over de hele wereld blijft negeren.

Het gezegde “Geen Joden, Geen nieuws” beschrijft dit wereldbeeld helaas maar al te goed. Wat er speelt heeft minder te maken met de wereld van de politiek dan met de wereld van de psychologie, en minder met Israël dan met degenen die geobsedeerd zijn door Israël.

Alleen als we begrijpen hoe deze logica werkt en de gevolgen die het heeft voor Israëli’s en Palestijnen, voor Joden in de diaspora en voor de vergeten conflicten over de hele wereld, kan men effectief terugvechten. Hoe eerder hoe beter.

Bronnen:

  • naar een artikel van Simone Rodan-Benzaquen “The Left Only Cares About Palestinians When It Can Blame Israel” van 7 juli 2021 op de site van Newsweek

Een gedachte over “Politieke linkerzijde geeft enkel om Palestijnen als het Israël daarvoor de schuld kan geven

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.