Duitslands hypocriete benadering van Israël

De Duitse regering houdt van individuen zoals Omri Boehm, een Israëliër die gelooft en verklaart dat er een ernstig probleem is dat Israël een Joodse staat is. 

Boehm, docent filosofie in New York, behaalde een paar jaar geleden zijn postdoctoraat in München en is sindsdien de lieveling van de Duitse media geworden, die dorst naar critici van Israël en de Joden. 

In feite is er een echte term voor “kritiek op Israël” in de Duitse taal, Israelkritik. Er is geen equivalent om kritiek op een ander land te beschrijven. Niet China, niet Rusland of Iran. Wat de Duitse media betreft, hoe meer je Israël bekritiseert, hoe beter. 

In zijn laatste boek, Israel – eine Utopie, blaast Boehm het idee van een Joodse staat aan flarden, bewerend dat Israël niet tegelijkertijd een Joodse staat en een liberale democratie kan zijn, voornamelijk vanwege het feit dat alleen iemand van Joodse afkomst, of religieus bekeerd is, Israëlisch staatsburger kan worden. 

Het boek van Boehm werd gepubliceerd op hetzelfde moment dat voormalig president Donald Trump zijn ‘deal van de eeuw’ aankondigde , dat Washington de Israëlische soevereiniteit over Judea en Samaria zou erkennen. 

In zijn boek introduceerde Boehm het idee van een etnisch neutrale staat, waar Israël en de ‘bezette gebieden’ een federale, binationale republiek worden. Zijn concept is gebaseerd op het autonomieplan van voormalig premier Menachem Begin, volgens welke Palestijnse inwoners van Judea en Samaria en de Gazastrook bestuurlijke autonomie zouden krijgen na ondertekening van een vredesakkoord met Israël. De visie van Begin kwam nooit uit, vooral door verzet van Palestijnse kant. 

Het Palestijnse standpunt hierover is niet veranderd, maar het lijkt erop dat het Boehm niet interesseert. Net als veel andere linksen, geeft hij er de voorkeur aan een oogje dicht te knijpen voor de problematische realiteit van het Palestijnse standpunt en de hele schuld af te schuiven op “bezetter” Israël. 

Het boek van Boehm werd natuurlijk goed ontvangen door de Duitse media, die toen in een vurige oorlog verwikkeld waren om het Duitse parlement ertoe te bewegen de Boycot, Desinvestering en Sancties-beweging niet antisemitisch te verklaren. 

Boehm voegde zich gemakkelijk bij hun strijd. Nadat de Bondsdag de BDS-beweging als antisemitisch beschouwde, publiceerde hij een artikel in het Duitse weekblad Die Zeit, waarin hij zei:

De anti-BDS-uitspraak maakt duidelijk dat de Bondsdag zijn definitie van antisemitisme moet veranderen en tegelijkertijd de strijd tegen Jodenhaat een nationale topprioriteit moet houden. interesseren. Het debat gaat niet over het bestaan ​​van de staat Israël, maar over het recht om een ​​Joodse staat te zijn. Het is niet antisemitisch om dit recht in twijfel te trekken.

In een interview met Qantara , een door het ministerie van Buitenlandse Zaken gefinancierd Duits maandblad over gebeurtenissen in het Midden-Oosten, riep Boehm de Duitse regering op om wat als legitieme kritiek op Israël wordt beschouwd, uit te breiden. 

“Wat momenteel als legitieme kritiek op Israël wordt beschouwd, is zeer beperkt”, zei hij. “Natuurlijk kan men kritiek uiten op de bezetting, [oppositieleider Benjamin] Netanyahu, en de Israëlische regering. Een discussie over de vraag of de oprichting van een Joodse staat legitiem was, wordt echter als onaanvaardbaar beschouwd, ondanks het feit dat de definitie van een ‘joodse’ staat is in tegenspraak met het idee van liberale democratie. 

“Hetzelfde geldt voor Nakba [de verplaatsing van Palestijnse vluchtelingen tijdens de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog van 1948]. Telkens wanneer men dit onderwerp aan de orde stelt, wordt men onmiddellijk beschuldigd van antisemitisme. Het is onmogelijk om zomaar de feiten te noemen. Bijvoorbeeld dat binnen de grenzen van Israël drie miljoen Palestijnen onder brute militaire wet leven zonder erkend te worden als Israëlisch staatsburger. De Duitsers willen dit niet zien.”

In zijn interview riep Boehm de Duitse regering ook op om een ​​nieuwe benadering van Israël te volgen, door te zeggen: “Duitsland moet verantwoordelijkheid nemen voor het verleden, maar geen schuldgevoelens.”

In een ander artikel, gepubliceerd in de Los Angeles Review of Books in 2016, schreef Boehm, nadat de BDS-beweging Amerikaanse academici had opgeroepen hun Israëlische collega’s te boycotten: “Ik ben geen Israëlische academicus, eerder een Israëliër en een academicus. 

“In het verleden heb ik Israëli’s gesteund die ervoor kozen om naar de gevangenis te gaan in plaats van militaire dienst te doen in de bezette gebieden. Een Joods land kan niet functioneren als een liberale democratie, en als zodanig kan men zich niet krachtig verzetten tegen BDS. We zijn tot een punt waar we onze handen vuil moeten maken om te vechten voor Palestijnse rechten, om Israëlische instellingen te boycotten, te desinvesteren en te sanctioneren om druk uit te oefenen op de Israëlische regering om enige verandering teweeg te brengen.” 

Wat Boehm lijkt te vergeten, is dat het boycotten van Israëlische academici een schending van de vrijheid van meningsuiting zou zijn. 

Gezien al het bovengenoemde, kan men zich niet afvragen waarom de Duitse president Frank-Walter Steinmeier Boehm uitnodigde om hem te vergezellen op zijn recente reis naar Jeruzalem om de vertrekkende Israëlische president Reuven Rivlin te bezoeken? 

Het platform van de Duitse regering stelt dat het “de speciale verantwoordelijkheid van Duitsland jegens Israël als een Joodse en democratische staat erkent”. Het lijkt erop dat de Duitse president niet verplicht is om het officiële standpunt van zijn eigen regering te volgen. 

Veel leden van de Sociaal-Democratische Partij van Steinmeier wilden deze verantwoordelijkheid niet opnemen in het platform van de regering. Misschien nodigde Steinmeier Boehm uit voor zijn diplomatiek bezoek om die individuen te plezieren in de aanloop naar de komende verkiezingen. 

De uitnodiging van Boehm is de laatste in een reeks hypocriete acties namens de Duitse regering met betrekking tot Israël. Ze claimen onwrikbare steun aan de Joodse staat, maar in werkelijkheid werken ze er consequent aan om Israël te ondermijnen en betrokken te raken bij zijn politieke aangelegenheden om een ​​extreem linkse regering te creëren die het Joodse karakter van het land zou ondermijnen, waardoor de Joodse staat in wezen zou eindigen. 

Als er geen Joodse staat is, heeft Duitsland geen historische verantwoordelijkheid te dragen.

De nieuwe regering die aantrad in Israël is een droom die uitkomt voor Duitsland. De timing van het bezoek van Steinmeier stelde hem in staat de broodnodige steun uit te spreken aan de nieuwe leiders van Israël. Tegelijkertijd maakte hij geen tijd om Netanyahu te ontmoeten. 

Voor de Duitse regering was zijn afzetting een onverwacht geschenk, want de regering-Netanyahu, die haar vroeger uitriep om haar hypocrisie, is niet langer aan de macht. 

Berlijn was ontevreden over de preoccupatie van de vorige regering met de Duitse financiële steun van elementen die vijandig stonden tegenover Israël of hun stemmen tegen de Joodse staat in internationale organisaties. 

Nu heeft Duitsland de kans om terug te keren naar de relatieroutine die voorafging aan het bewind van Netanyahu. Minister van Buitenlandse Zaken Yair Lapid zal het druk hebben met zijn Holocaust-conflict met Polen , en het ministerie van Buitenlandse Zaken zal zijn uiterste best doen om elke kritiek op Duitsland het zwijgen op te leggen. 

Bronnen:

  • naar een artikel van Eldad Beck “Germany’s hypocritical approach to Israel” van 5 juli 2021 op de site van Israel Hayom

Een gedachte over “Duitslands hypocriete benadering van Israël

  1. Je kan van de Duitsers niet verwachten, nadat zij zich helemaal konden uitleven in de Holocaust, zij nu opééns Joden liefhebbers zijn geworden.

    Duitsers zijn nog stééds Duitsers en Joden nog stééds Joden.

    Het énige wat hen in hun barbarij tot nu toe heeft geremd was hun doel hun ‘goede’ naam te herstellen als beschaafd, hoogstaand, intelligent & cultuurvolk……….das Herrenvolk.

    Gelukkig is de uitweg nu gevonden, de weg om via de politiek correcte & humane weg weer een gelegitimeerde Jodenhater te kunnen zijn, welliswaar onder een andere naam.

    PPer of Pro Palestijn, de superdrug voor Jodenhaters…..ze kunnen er niet genoeg van krijgen, zo verslaafd zijn ze.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.