De EU moet stoppen met het voorstellen van vredesconferenties en zou beter de Abraham-akkoorden promoten

Het is 30 jaar geleden sinds de Conferentie van Madrid, die tot doel had het Israëlisch-Palestijnse vredesproces nieuw leven in te blazen. Maar na drie decennia heeft Europa nog steeds niet begrepen wat een mislukking dit en alle andere dergelijke pogingen zijn geweest.

Ik woonde die conferentie bij, in de hoop dat het zou leiden, zo niet tot een oplossing van het conflict, dan toch in ieder geval tot een stap in die richting – waarbij de haat jegens Israël werd onderbroken.

De Palestijnen zagen het echter niet zo. In plaats van te dienen om het paradigma te verschuiven, illustreerde de conferentie het perfect. Zoals Penelope overdag aan haar weefgetouw werkte en elke avond haar weefgetouw ontrafelt, was de Palestijnse delegatie – waaronder Hanan Ashrawi en Saeb Erekat – overdag bezig met ‘vrede’-kletspraatjes en ’s nachts haastig om verslag uit te brengen aan PLO-chef Yasser Arafat in Tunis door nacht.

Ze keerden terug van de laatste vol haat en minachting voor het Joodse volk, dat ze uitten in venijnige verklaringen dat Israël een “kolonialistische bezetter en een “racistische apartheidsstaat” zou zijn.

Ondertussen riep de toenmalige Syrische minister van Buitenlandse Zaken Farouk al-Sharaa de aanwezige journalisten op om ons met hernieuwde woede te vertellen dat de Israëlische premier Yitzhak Shamir – die hoofd in hand luisterde – een terrorist was.

Opnieuw stellen Madrid en Rome een Israëlisch-Palestijnse vredesconferentie voor. Dit is ironisch, gezien het 20-jarig jubileum van de “Wereldconferentie tegen racisme, rassendiscriminatie, vreemdelingenhaat en aanverwante onverdraagzaamheid” in Durban, Zuid-Afrika – zelf een festival van haat.

Europa is zich terdege bewust van de bovengenoemde conferenties en andere dergelijke mislukte pogingen, waarvan ik er niet één heb gemist als journalist. Allen zijn dezelfde weg gegaan.

Zo leidden de Oslo-akkoorden – die later werden ondertekend door de toenmalige Israëlische premier Yitzhak Rabin en Arafat – tot het bloedbad van de Tweede Intifada.

Steden werden geëvacueerd om 98 procent van de Palestijnen te laten leven onder de jurisdictie van hun regering, de Palestijnse Autoriteit, waar ze nog steeds wonen. Maar dit was niets zinvols voor degenen die de dood van de “vijand”, Israël wensten.

Israël evacueerde ook elke laatste Jood uit Gaza in augustus 2005. Ondanks deze volledige terugtrekking uit de Strook, noemden de Palestijnen en hun apologeten het nog steeds “bezet” – perfect illustrerend dat er geen territoriale oplossing voor het conflict is. Misschien hebben de leiders van Spanje en Italië niet opgelet.

Misschien zijn ze ook de talrijke andere vredesconferenties vergeten die eindigden met meerdere lucratieve aanbiedingen van land aan de Palestijnen – van de Israëlische premiers Shimon Peres, Ehud Barak, Ehud Olmert en Benjamin Netanyahu – die elk niet alleen met klinkende ‘nee’, maar begeleid werd met golven van terreur>.

Wat Europese leiders voortdurend lijken te negeren, is het Palestijnse geloof dat Israël niet mag en geen bestaansrecht heeft. Het is een ideologie die verweven is met de propaganda van de Palestijnse Autoriteit, waaronder beschuldigingen van Israëlische ‘apartheid’ en ‘genocide’.

Dergelijke beschuldigingen zijn onzin die een heldere en geïnformeerde geest niet kan accepteren. En ze vormen de basis van het nieuwe antisemitisme dat vrede verhindert, niet alleen voor Israël, maar voor het Joodse volk over de hele wereld.

Toch is ‘bezetting’ het enige woord dat de EU weet te uiten terwijl ze Israël ervan beschuldigt het internationaal recht te schenden. Het is een comfortabele mantra die keer op keer onjuist is gebleken, bij elke Israëlische ouverture.

Het is tijd voor de Europese Unie om dit eindelijk te begrijpen als ze echt vrede en stabiliteit wil in het Midden-Oosten – waar, naast de Palestijnse onverzettelijkheid, Iran en zijn gevolmachtigde Hezbollah invloed uitoefenen door middel van geld, wapens en oorlogvoering – moet ze verder kijken dan nutteloos vredesconferenties.

De EU weet nu dat niet alle Arabische landen tegen vrede met Israël zijn, en dat het Palestijnse veto en pogingen om de Joodse staat te criminaliseren hen er niet van hebben weerhouden om deze na te streven. De Abraham-akkoorden zijn het bewijs.

Als de Palestijnen ooit gaan begrijpen dat vriendschap met Israël – gebaseerd op vrede voor vrede en tolerantie voor tolerantie – zowel mogelijk als voordelig is voor iedereen die er echt naar streeft, zal hun racistische honger naar vernietiging misschien afnemen.

Vrede kan een doel zijn dat daadwerkelijke vruchten afwerpt – zoals vooruitgang op alle gebieden van gezondheid, landbouw en watertechnologie – geen loze woorden. Het kan inderdaad hoop bieden op een betere toekomst voor alle kinderen in de regio.

De Verenigde Arabische Emiraten, Bahrein, Marokko en Soedan, maar ook Egypte en Jordanië zijn hiervan het levende bewijs. Ze kwamen tot het inzicht dat joden behoren tot dit oude land waar ze zijn geboren en waarnaar ze zijn teruggekeerd, na eeuwen van lijden, met als doel zelfbeschikking in een bloeiende democratie.

Als Europa de Palestijnen echt bij een vredesproces wil betrekken, moet het hen in het kader van de Abrahamakkoorden naar Brussel uitnodigen. Het zou hen kunnen vragen het voorbeeld van de bovengenoemde Arabische staten te volgen – de landen die het omarmde totdat het begon te kwetsen naar Iran – en hun minachting voor de valselijk genoemde “supremacistische indringer”, Israël, schuwen.

Om dit te doen, moet het echter eerlijk zijn tegen zichzelf over PA-leider Mahmoud Abbas. Het moet zich realiseren dat hij geen potentiële partner voor vrede is, maar eerder een dictator die zijn rivalen vermoordt – iemand die de Palestijnse verkiezingen die gepland staan ​​voor mei heeft geannuleerd om zijn nutteloze en schadelijke 17-jarige greep op de macht te behouden en zijn handen vast te houden al het Europese geld dat aan de PA wordt gegeven, waarmee hij zijn zakken vult en zijn ‘pay for slay’-programma financiert.

Het paradigma van de vredestop moet heroverwogen worden. Het enige dat een zoveelste conferentie zal bereiken, is elke hoop op vrede die het Palestijnse volk zou kunnen hebben, maar niet in staat is om binnen gehoorsafstand van hun leiders te spreken, de grond inslaan.

Bronnen:

  • naar een artikel van Fiamma Nirenstein “The EU should stop proposing peace summits and promote the Abraham Accords” van 1 juli 2021 op de site van The Jewish News Syndicate (JNS)

Een gedachte over “De EU moet stoppen met het voorstellen van vredesconferenties en zou beter de Abraham-akkoorden promoten

  1. De EU moet ophouden zich überhaupt te bemoeien met dit conflict omdat zij een stoorfactor en dus een deel van het probleem i.p.v. de oplossing is.

    De EU moet zich bezig houden met het vluchtelingenprobleem, racisme & antisemitisme binnen de eigen grenzen i.p.v. dictaten uit te vaardigen, foute resoluties, landen & organisaties te steunen en een vals narratief te promoten.

    Maar ja….wanneer de eigen problemen te groot zijn voor een oplossing, dan bemoeit men zich graag met dingen waar men nog minder vanaf weet.

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.