Libanese Palestijnen zijn de echte slachtoffers van apartheid

Palestijnen lijden sinds de oprichting van de staat Israël lijden onder de apartheid – niet in Israël zelf, maar in Libanon, Syrië, Jordanië, Egypte en andere Arabische landen

Sinds de recente oorlog met Hamas is er een toename van anti-Israël en antisemitische activiteiten in de VS, met name op universiteitscampussen. 

Ondertussen hebben vertegenwoordigers Alexandria Ocasio-Cortez, Ilhan Omar, Ayanna Pressley, Rashida Tlaib, Jamaal Bowman en Cori Bush op Capitol Hill Israël beschuldigd van apartheid en oorlogsmisdaden, terwijl ze opriepen tot sancties tegen de Joodse staat.

Maar de plotselinge golf van bezorgdheid over de Palestijnen klinkt hol als je bedenkt dat de Palestijnen bijna sinds de oprichting van de staat Israël lijden onder de apartheid – niet in Israël zelf, maar in Libanon, Syrië, Jordanië, Egypte en andere Arabische landen.

Israëls tegenstanders gooien de term ‘apartheid’ kwistig om zich heen, met een schijnbaar oneindig aantal definities, afhankelijk van wie het heeft en over wie ze het hebben. 

Wat de VN betreft, beschrijft het Internationaal Verdrag inzake de onderdrukking en bestraffing van de misdaad van apartheid (hierna het Verdrag genoemd) apartheid als

elke wetgevende maatregelen en andere maatregelen die zijn bedoeld om te voorkomen dat een raciale groep of groepen deelneemt aan de politieke, het sociale, economische en culturele leven van het land en het opzettelijk scheppen van voorwaarden die de volledige ontwikkeling van een dergelijke groep of groepen verhinderen, met name door leden van een raciale groep of groepen fundamentele mensenrechten en vrijheden, waaronder het recht om te werken, het recht om erkende vakbonden op te richten, het recht op onderwijs, het recht om te vertrekken en naar hun land terug te keren, het recht op een nationaliteit, het recht op vrij verkeer en verblijf, het recht op vrijheid van mening en meningsuiting, en het recht op vrijheid van vreedzame vergadering en vereniging.

De Conventie voegt eraan toe dat apartheid wetgeving omvat

die bedoeld is om de bevolking te verdelen langs raciale lijnen door het creëren van afzonderlijke reservaten en getto’s voor de leden van een raciale groep of groepen, het verbod op gemengde huwelijken tussen leden van verschillende raciale groepen, de onteigening van land eigendommen die toebehoren aan een raciale groep of groepen of aan leden daarvan.

Vandaag zijn er naar schatting 500.000 Palestijnen in UNRWA-kampen in Libanon, afstammelingen van de 100.000 Palestijnen die in Libanon zijn aangekomen na de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog. Met inbegrip van de generatie die als vluchteling kwam, zijn de Palestijnen nu in hun vierde generatie in Libanon.

Maar volgens de Libanese wet mogen Palestijnen geen burgers van Libanon worden, ook niet die van de derde generatie Libanezen. Dit is een duidelijke schending van het verbod van de Conventie op wetten die een bepaalde raciale groep of groepen beperken van deelname aan het politieke leven van het land.

Libanese Palestijnen kunnen geen bedrijf hebben of in een aantal goedbetaalde beroepen werken. Dit is de wet ondanks het feit dat Libanon werkvergunningen verleent aan niet-Libanese personen uit verschillende landen.

Op 31 maart 2021 arresteerden milities van de Fatah-factie van president Mahmoud Abbas van de Palestijnse Autoriteit drie Palestijnse activisten in het Libanon-vluchtelingenkamp Ain al-Hilweh die protesteerden tegen het falen van de Palestijnse leiders om de vluchtelingen uit Syrië te helpen. Afgebeeld: Palestijnen in Ain al-Hilweh protesteren op 31 januari 2020. (Foto door Mahmoud Zayyat/AFP via Getty Images)

Palestijnen mogen geen onroerend goed bezitten in Libanon. Ze kunnen niet deelnemen aan het nationale socialezekerheids pensioenstelsel, zelfs niet als ze in het pensioenfonds storten. Ze kunnen niet deelnemen aan het nationale ziektekostenverzekeringssysteem van het land. Ze moeten in de UNRWA-vluchtelingenkampen wonen, tenzij ze een reisvergunning krijgen. Ten slotte worden de Palestijnse kinderen van Libanon beperkt in hun recht op onderwijs.

Deze beperkingen, alle schendingen van het VN-Verdrag inzake Apartheid, zijn al meer dan 70 jaar van kracht – en niet alleen in Libanon, maar ook in Syrië, Jordanië, Egypte en andere Arabische landen. Maar progressieve wetgevers of anti-apartheidscampusgroepen zwijgen over dit beleid. Als de ouders van Rep. Tlaib, een Palestijns-Amerikaan, naar Libanon waren geëmigreerd in plaats van naar de VS, zou haar familie staatloos zijn – wat betekent dat een niet-Arabische staat haar gezinsburgerschap verleent terwijl een Arabisch land dit weigert.

Israël had na de Onafhankelijkheidsoorlog 220.000 extra inwoners: Palestijnen die ervoor kozen niet te vluchten. Tot de eerste daden van Israël als nieuwe soevereine natie behoorden wetten die deze Palestijnen tot staatsburgers van Israël maakten, Arabisch een officiële taal en sharia-rechtbanken erkend voor civiele doeleinden (parallel aan rabbijnse rechtbanken voor joden). Landtitels werden erkend, evenals het recht van Palestijnen om onroerend goed in het algemeen te verwerven.

[…] de Arabische landen willen het Arabische vluchtelingenprobleem niet oplossen. Ze willen het bestendigen als een open zweer, als een belediging voor de Verenigde Naties en als een wapen tegen Israël. De Arabische leiders kan het geen barst schelen of deze Arabische vluchtelingen leven of sterven. [Ralph Galloway in augustus 1958, toenmalig UNRWA chef, zoals hij door Terence Prittie werd geciteerd in ‘The Palestinians: People, History, Politics’; pag. 71 bron]

Arabieren en moslims stemmen bij Israëlische verkiezingen, zitten in de Knesset, zitten in rechtbanken (inclusief het Hooggerechtshof) en dienen in de uitvoerende macht. Ze gaan naar Israëlische universiteiten, werken in witteboordenberoepen, bekleden leidinggevende functies bij Israëlische bedrijven, bekleden posities en verschijnen in de Israëlische televisie en de pers in het algemeen, en werken als acteurs in Israëlische amusementsproducties. 

In de huidige politieke situatie hield de Israëlisch-Arabische politieke partij Ra’am het machtsevenwicht tussen de rechtse en linkse kampen die een nieuwe regeringscoalitie vormden. Desalniettemin beschuldigen Israëls critici het land van apartheid, terwijl ze zwijgen over de echte apartheid in de Arabische landen.

Waarom staan ​​de Palestijnen ineens centraal? Als al het andere faalt, geven christelijke en moslimleiders de joden de schuld. Vandaag de dag heeft christelijk links raakvlakken gevonden met christelijk rechts door Joden aan te vallen, elk vanuit een andere hoek. 

Geen van beide kampen binnen de christelijke gemeenschap lijkt een verbindende boodschap voor hun volgelingen te hebben, dus joden worden het middelpunt van hun aandacht. Het geluk van de Palestijnen is dat hun strijd met de Joden is. We zouden medelijden moeten hebben met de Koerden en Yezidi’s, wiens strijd is met andere Arabieren en moslims.

Bronnen:

  • naar een artikel van Michael Humphries “Lebanese Palestinians are the real victims of apartheid” van 22 juni 2021 op de site van Israel Hayom
  • een artikel op deze blog van Khaled Abu Toameh “Hoe Palestijnse leiders hun vluchtelingen behandelen” van 25 juni 2021

Een gedachte over “Libanese Palestijnen zijn de echte slachtoffers van apartheid

  1. De Palestijnse Arabieren in de kampen in Libanon & Jordanie zijn de échte slachtoffers…..van de Arabische landen & hun sponsoren.

    In 1948 werden ze door de Arabische regimes tot vluchteling gemaakt (omdat deze geen Joodse staat Israel in hun midden verdroegen en tot een aanvalsoorlog overgingen met het doel de Joden de zee in te drijven).

    Vandaag zijn de Arabische regimes nog stééds hun kwelgeesten & poortwachters.

    Hen word een normaal leven geweigerd omdat zij als gijzelaars ervoor moeten zorgen dat Israel alsnog zal verdwijnen (from the river to the sea……..).

    Laat het duidelijk zijn…….’dit alles zou niet mogelijk zijn zonder de onvoorwaardelijke & systematische morele & financiele steun van het Westen & de VN!

    Deze spelen een vieze rol in dit héle gebeuren…….en de slachtoffers zijn nog stééds de Arabische palestijnse gijzelaars die nog stééds gijzelaar/vluchteling moet blijven om Israel te dwingen hen binnen te laten.

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.