Hamas als de underdog: waarom het Westen dol is op het Palestijnse narratief

In 1967, kort na de Zesdaagse Oorlog, publiceerde de Israëlische journalist, auteur en sociaal commentator, Ephraim Kishon, So Sorry We Won (1967)

Tijdens de “minioorlog” van afgelopen mei tussen de staat Israël en de in  Gaza gebaseerde terroristische organisatie Hamas, was ik verrast door het ongekende aantal niet-Arabieren, vele duizenden, die de straat op kwamen in een aantal Amerikaanse steden, evenals in Canada en Engeland, om Israël te veroordelen. 

Al zingend, met plakkaten en Palestijnse vlaggen omhoog, toonden deze demonstranten niet alleen hun bezorgdheid en steun voor de inwoners van Gaza. Door hun aanwezigheid gaven ze impliciet hun goedkeuring aan de tactiek van Hamas om Israëlische burgers als doelwit te nemen door duizenden raketten af ​​te vuren op de steden van het land.

Hoe is het mogelijk, vroeg ik me af, dat zoveel vermoedelijk overigens fatsoenlijke mensen die met westerse waarden zijn opgevoed, de kant kunnen kiezen van een extremistische, Midden-Oosten-islamistische organisatie die officieel door Canada, de Europese Unie, Japan, officieel als terroristische groepering is erkend, evenals door de Verenigde Staten en de Organisatie van Amerikaanse Staten?

Mijn antwoord op deze vraag kwam enkele avonden later tijdens het kijken naar de film The Highwaymen. Het is een Netflix-productie uit 2019, deels fictie, deels feit, gebaseerd op gebeurtenissen die leidden tot de arrestatie van het beruchte Amerikaanse criminele koppel Bonnie Parker en Clyde Barrow uit de jaren dertig. 

Bonnie Parker en Clyde Barrow zijn te zien op een ongedateerde foto. Het paar haalde de krantenkoppen met een lange misdaadreeks waarbij ze dertien mensen doodschoten, voornamelijk politieagenten, voordat ze op 24 mei 1934 werden doodgeschoten in een hinderlaag in Louisiana.

Het enige detail dat ik me herinner van dit stel is dat ze in een hinderlaag werden gelokt door de autoriteiten en stierven in een hagelstorm van kogels terwijl ze in hun auto zaten. Ik was me er niet van bewust dat ze aan het einde van hun misdaadreeks verantwoordelijk waren voor de dood van dertien mensen, voornamelijk politieagenten.

Wat ik van deze film heb geleerd, is dat tijdens het kat-en-muisspel tussen de staten van het paar met wetshandhavers, waarbij hun moorddadige escapades in het hele land in kranten, tijdschriften en op de radio werden gerapporteerd, ze een aanzienlijke aanhang van fans hadden ontwikkeld. 

Jonge vrouwen begonnen hun haar te stylen en droegen jurken die op Bonnie leken. Jonge mannen begonnen de kleding van Clyde te kopiëren. Ze werden virtuele rocksterren. Zozeer zelfs dat zo’n 10.000 mensen de begrafenis van Barrow bijwoonden, terwijl het geschatte aantal aanwezigen bij Parker’s twee keer zo hoog was. Duizenden bloemen werden vanuit het hele land naar elke dienst gestuurd.

Vergelijkbare publieke bewondering is geschonken aan andere figuren die, in de loop van hun confrontatie met het establishment – ​​of het nu leger of politie was – bewust onschuldigen van het leven beroofden. Voorbeelden zijn de revolutionairen Pancho Villa en Che Guevara en gangsters John Dillinger en Al Capone.

Maar het was niet hun criminaliteit die bewonderaars aantrok; het was eerder het beeld van de combinatie “Robin Hood” en “David en Goliath” dat hen omringde via nieuwsberichten en geruchten. Met de huidige terminologie werden deze individuen door hun fans niet gezien als criminelen, maar als authentieke strijders voor sociale rechtvaardigheid. 

Ongeacht hun werkelijke daden of motivaties, was het enige beeld dat velen zagen – of kozen om te zien – de kleine man tegenover de veel machtigere pestkop, de have-nots tegen degenen die dat wel hebben, de onschuldigen tegen een corrupt establishment, en het meest schrijnende , de onderdrukten tegen de onderdrukker. Elke misdaad die ermee gemoeid is, wordt gerationaliseerd om niets anders te zijn dan een middel tot een gewenst politiek doel; het is jammer, maar noodzakelijk en dus gerechtvaardigd.

Dit brengt ons terug naar Israël, de  Palestijnen  en Gaza. Kort nadat Israël zegevierde in de Zesdaagse Oorlog van juni 1967, kreeg het land te maken met een imagoprobleem, een ‘omgekeerde David en Goliath’. Zoals de omringende Arabische landen vroeger werden gezien in relatie tot de kleine Joodse staat, werd een nu militair machtig Israël gezien tegenover een staatloos en rechteloos Palestijns volk.

Opgetekende verhalen van criminelen die geen moord hebben gepleegd maar wier misdaad werd gebagatelliseerd door hun bewonderaars en zelfs als helden werden geprezen, waaronder de misdadige bankrover en erfgename Patti Hearst en meer recentelijk George Floyd, het Black Lives Matter-icoon dat tussen 1997 en 2005 werd veroordeeld voor acht misdaden en vier jaar in de gevangenis zat.

Amerikaanse demonstranten marcheerden vorige maand ter ondersteuning van Hamas en de Vrij-Palestina-beweging

Leiders binnen de voormalige Sovjet-Unie, die de loyaliteit van de moslimwereld wilden versterken tijdens het hoogtepunt van de Koude Oorlog, hielpen de Palestijnen, geleid door Yasser Arafat, bij het promoten van het imago van slachtoffers en het veranderen van de perceptie van de wereld over de Palestijnse zaak van één primair gericht op het vernietigen van Israël tot een cri de coeur voor sociale rechtvaardigheid. In relatief korte tijd waren de Israëli’s de onderdrukker geworden en de Palestijnse Arabieren de onderdrukten.

Deze ironische ommekeer erkennend, publiceerde de Israëlische journalist, auteur en sociaal commentator, Ephraim Kishon, So Sorry We Won (1967). 

Dertien maanden na de Yom Kippoer-oorlog van oktober 1973 schreef de beroemde Amerikaans-joodse auteur Cynthia Ozick in een essay in het tijdschrift Esquire:

De Palestijnen, zo wordt ons verteld, zijn de Joden van de Joden. Ze zijn ook de nieuwste zionisten. Ze verlangen te veel naar herstel naar Jeruzalem. Ook zij hebben hun diaspora. Ook zij voeden hun kinderen op met de hoop op terugkeer.

De opstapeling van links tegen de Joodse staat is ongetwijfeld aangewakkerd door het einde van het apartheidstijdperk in Zuid-Afrika in 1994. Voor zelfbenoemde progressieven van links, altijd op zoek naar een zaak, was Israël-Palestina een goed idee; in feite stond het daar te wachten. 

De verbale artefacten van deze periode, met name ‘racisme’, ‘apartheid’ en ‘kolonialisme’, waren kant-en-klaar en gemakkelijk aangepast aan het Israëlisch-Palestijnse conflict door linkse ideologen. Deze zijn gecombineerd met extra beschuldigingen van “oorlogsmisdaden”, “misdaden tegen de menselijkheid”, “moord op kinderen” en “genocide” bij het creëren van het beeld van een samenleving die de belichaming is van het kwaad.

De straffeloosheid waarmee deze ongegronde en bedrieglijke beschuldigingen zijn geuit, wordt vergemakkelijkt door de vervagende betekenis van de Holocaust. Ironisch genoeg wordt echter de retoriek van de Holocaust-inversie, dat wil zeggen wat de nazi’s de Joden aandeden, wat de Joden nu de Palestijnen aandoen, ook gebruikt in de kwaadaardige campagne om Israël te belasteren. Israëli’s zijn de nazi’s van vandaag.

Het vermogen van anders goedbedoelende mensen om in dit verhaal te geloven en de andere kant op te kijken, zo niet echt toe te juichen, het onophoudelijke bombardement van Israëlische burgergemeenschappen, vereist van hun kant een krachtige selectieve filtering van de realiteit. De menigten van pro-Palestijnse westerse demonstranten en betogers kijken voorbij de oorlogsmisdaden van de terroristische organisatie en richten zich alleen op de ongelukkige niet-strijdende inwoners van Gaza, die zelf het slachtoffer zijn van Hamas.

Het is net als degenen die Bonnie en Clyde alleen zagen als een gedurfd jong stel dat opkwam tegen een corrupt rechtssysteem. Dit is alleen mogelijk voor mensen die de vermeende underdog en sociale rechtvaardigheid als synoniemen beschouwen; hoeft niet meer bekend of gevraagd te worden. De underdog is onschuldig. Dat is de beet van de underdog.

Wat kan Israël doen? Op korte termijn kan Israël niets doen om de vergelijking in zijn voordeel te veranderen. Israël is nu Goliath, de Palestijnen zijn David. Dat beeld wordt door het grootste deel van de wereld geaccepteerd. Maar als Israël diplomatieke betrekkingen met haar moslimburen blijft bevorderen, is het redelijk dat ze zouden toegeven dat de Palestijnen ook de legitimiteit van Israël moeten erkennen en moeten onderhandelen over een wederzijds aanvaardbare regeling. 

Diplomatieke en zelfs economische druk van Arabische landen in vrede met Israël zou kunnen dienen als katalysator voor positieve verandering onder de Palestijnse leiding en binnen de Palestijnse samenleving. Als we het geluk hebben om in dat stadium te komen, zullen de hatelijke retoriek en bedrieglijke beelden die tegenwoordig het Palestijnse verhaal zijn, eenvoudigweg aan relevantie verliezen. De underdog zal zijn afgedwaald.

David en Goliath: Israël verslaat de oppermachtige Arabisch-Islamitische usurpator

Bronnen:

  • naar een artikel van Ardie Geldman “Underdog appeal: Why the West loves the Palestinian narrative – opinion” van 23 juni 2021 op de site van Jerusalem Post

Een gedachte over “Hamas als de underdog: waarom het Westen dol is op het Palestijnse narratief

  1. De vergelijkingen met andere criminele underdogs doen niet terzake.

    Iedere zaak heeft zijn eigen tragiek.

    Je kan geen ellende met ellende & pijn met pijn vergelijken.
    Ellende is ellende en pijn is pijn en alléén voor de persoon zelf.

    De hysterische meelopers/voelers zijn dom, hypocriet & sensatiezoekers….. of alle drie maar in dit geval komt hun medeleven met die arme palestijnen voort vanuit hun ziekelijke haat voor Joden.

    Laat het duidelijk zijn als Israel (de Jood) niet ‘de vijand’ was geweest was deze hele massa hysterie niet ontstaan.

    Tenslotte zijn er tientallen andere conflikten waaruit deze “humanisten” kunnen kiezen……maar deze vaak jarenlange oorlogen met duizenden slachtoffers krijgen hun bloed niet aan de kook en de demonstranten op straat.

    Wat betreft dat Israel nu de Goliath en ‘de palestijnen” de kleine David zijn.

    Laat Israel nooit haar positie van de grote sterke Goliath verliezen want als kleine David hebben Joden geen overlevingskans.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.