Toegevingen aan Hamas leiden tot geweld; stevig weerwerk leidt tot rust

“Samen tot de dood ons scheidt”. Elke vrijdag na het gebed in hun locale moskee, gaat het dol verliefde stel, Fatima en Mohammed Abu Jambalaya van Hamas, shoppen naar de supermarkt op het Dalal Mughrabiplein in Gaza Stad om er hun munitievoorraad aan te vullen

SAMENVATTING: Israëlische concessies in Jeruzalem leidden tot het recente uitbreken van ernstige gevechten, maar aandringen op de vlaggenparade leidde tot relatieve rust. Zal de nieuwe leiding van Bennett en Lapid dit ter harte nemen, of zullen de Israëli’s de kosten betalen van een misplaatst geloof in concessies?

Na een stortvloed van ernstige waarschuwingen van Hamas, zijn spreekbuis, Qatar’s Al Jazeera (vooral in het Arabisch), de meeste Israëlische media en een reeks politici aan de Israëlische linkerzijde, zal de gewelddadige uitbarsting die naar verwachting zal worden veroorzaakt door de feestelijke parade van Israëli’s van vlaggen bij de Damascuspoort bleek een non-event te zijn. 

De aankondiging door Yahya Sinwar van Hamas en Mahmoud Abbas van Fatah van weer een nieuwe “dag van woede” heeft noch de Arabische inwoners van Jeruzalem, noch de Arabische burgers van Israël elders in het land in brand gestoken.

De dag erna staat in schril contrast met wat er gebeurde toen Israël een maand geleden twee grote concessies deed: het uitstellen van zowel een civiele rechtszaak over eigendom en gebruik van eigendom in Sheikh Jarrakh als het optrekken van de vlaggen op Jeruzalemdag, ter ere van de eenwording van Jeruzalem onder de soevereiniteit van de staat Israël. 

Op deze concessies reageerde Hamas door raketten af ​​te vuren op Jeruzalem, en enkele Arabische burgers van Israël ontketenden gedurende een periode van enkele dagen wrede aanvallen op hun mede-Israëlische Joodse burgers (vergeleken met een veel kleiner aantal even barbaarse aanvallen op Arabieren als reactie). 

Het geweld escaleerde tot 11 dagen van ernstige gevechten waarbij meer dan 4.000 raketten werden afgevuurd op Israëlische burgerdoelen.

De relatief korte geschiedenis van Israël staat bol van het bewijs dat concessies aan onverzoenlijke vijanden leiden tot geweld en hogere kosten in termen van mensenlevens en eigendommen, terwijl standvastigheid leidt tot kalmte.

Een voorbeeld dat vaak en helaas over het hoofd wordt gezien, is het bombardement van Jordanië op West-Jeruzalem en het luchtbombardement op Netanya in de eerste twee dagen van de Zesdaagse Oorlog. De strijdlustige houding van Jordanië was bekend. 

Een week voor het uitbreken van de oorlog besloot koning Hoessein zijn krachten te bundelen met de Egyptische president Nasser, die tegen die tijd de wapenstilstandsovereenkomst van 1957 had geschonden door tienduizenden Egyptische troepen te verzamelen aan de zuidelijke grens van Israël en de Straat van Tiran te sluiten voor Israëlische schepen.

Maar toen Israël preventief toesloeg, deed het dat alleen tegen Egypte en gaf het koning Hoessein het voordeel van de twijfel. Hussein reageerde door Israëlische militaire luchthavens aan te vallen en zonder onderscheid de Israëlische burgerbevolking te bombarderen. Israëlische passiviteit, een vorm van concessie, kostte Israëlische levens.

Dezelfde fout werd gemaakt in het eerste jaar van de eerste intifada, toen premier Yitzhak Rabin zijn beleid van gebroken botten toepaste: hij beval Israëlische troepen zo nodig gewelddadige Palestijnse relschoppers te verwonden om het geweld te onderdrukken en de Israëlische afschrikking te herstellen. 

Het beleid was opmerkelijk succesvol in het verminderen van het aantal slachtoffers onder zowel Israëli’s als Palestijnen. Maar onder druk van de liberalen van de PvdA werd het beleid verlaten. Het geweld brak opnieuw uit tegen een hogere prijs voor beide partijen.

Veruit duurder was het patroon dat het Oslo-proces in de jaren negentig kenmerkte. Over een periode van zeven jaar, telkens wanneer Israël een concessie deed aan de Palestijnen, nam het terrorisme toe. Telkens als Israël standvastig bleef, heerste er relatieve rust.

Zo hebben de grootste concessies die Israël in 1994-95 deed – de oprichting van de Palestijnse Autoriteit en de uitbreiding ervan met grote steden als Nablus en Ramallah – geleid tot een enorme toename van Palestijns geweld, hetzij door spoilers zoals Hamas en de Islamitische Jihad, hetzij aangezet door de militie van de PA, de Fatah Tanzim, met de vaste instemming van Yasser Arafat (die zowel de PLO als de PA leidde).

Zelfs voor de voorvechters van het Oslo-proces was dit patroon zo onmiskenbaar dat ze een uitdrukking bedachten om de slachtoffers van het concessiebeleid te beschrijven: “korbanot Hashalom“, of “slachtoffers van de vrede”. Deze opvallende uitdrukking heeft aan de basis de bijbelse term “offer”. De weg naar vrede, zo besloten deze voorstanders, was het vergieten van Joods bloed in plaats van het breken van Palestijnse botten.

Misschien wel het meest opvallende voorbeeld, en zeker het duurste, was de reeks concessies die premier Ehud Barak in de zomer van 2000 aan Arafat deed in Camp David, die volgens de toenmalige president Bill Clinton de voogdij over de Tempelberg omvatte. Kort daarna lanceerde Arafat een terreuroorlog tegen Israël die in de komende vier jaar resulteerde in meer dan 1.000 Israëlische doden (voornamelijk burgers).

In de afgelopen anderhalf jaar zijn de concessies sterk afgenomen ten opzichte van de Oslo-periode, en ook het terrorisme is sterk afgenomen. Maar het patroon overheerst nog steeds.

Een bijna dagelijkse herinnering aan de kosten van het doen van concessies vloeit voort uit een grote concessie die werd gedaan na het onderdrukken van de oorlog van Arafat tegen Israël in 2004-2005: de eenzijdige terugtrekking van Israël uit Gaza in september 2005, waarbij Israël zelf alle Israëlische nederzettingen ontmantelde en hun land met geweld verwijderde. inwoners. 

Voor die concessie heeft Israël duur betaald in vier grote ronden van vuurzee, afgewisseld met talloze kleinere, waarbij Israëli’s zich haasten om beschutting te zoeken tegen de 15.000 raketten die door Palestijnse terroristen in Gaza tegen zijn burgers zijn gelanceerd.

Een aanzienlijk percentage van de Joodse burgers van Israël, en een nog groter deel van de Israëlische zaken-, media-, hightech- en academische elites, ontkennen niettemin de realiteit van dit patroon en staan ​​erop concessies te doen.

Ze worden voortdurend overgehaald om op die manier te denken door liberale elites uit continenten, gevormd in het religieuze en culturele geloof van het toekeren van de andere wang. Die elites zien het feit over het hoofd dat hun eigen bereidheid om concessies te doen – aan bijvoorbeeld het moorddadige Iraanse regime – hun lange geschiedenis van oorlogvoering en in het bijzonder de Tweede Wereldoorlog logenstraft, waarvan de destructiviteit kan worden toegeschreven aan de concessies die de Europese mogendheden hebben gedaan aan de nazi’s, Duitse militaire opbouw en territoriale annexaties.

Israël wordt nu bestuurd door vertegenwoordigers van deze elite. De vraag is of nieuwe premier Naftali Bennett en premier Yair Lapid zich zullen laten leiden door de juistheid van de kosten van het doen van concessies en de voordelen van vasthouden, of de onvermijdelijke kosten zullen opleggen van de overtuiging dat concessies het antwoord zijn in een gewelddadige Midden-Oosten.

Elke actie heeft een tegenreactie …

Bronnen:

  • naar een artikel van Hillel Frisch “Concessions to Hamas Lead to Violence. Holding Firm Leads to Calm” van 18 juni 2021 op de site van The Begin–Sadat Center for Strategic Studies (BESA Center)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.