Meer dan 500 journalisten waarvan bekend is dat ze leugens over Israël promoten; waarom zijn ze nog in dienst?

Een groep van 514 journalisten – waaronder verslaggevers voor The Washington Post en Los Angeles Times – ondertekenden een brief waarin ze eisen dat nieuwsorganisaties nog meer anti-Israël zijn dan ze al zijn.

De brief is bijna bizar in zijn aantal leugens en roekeloze minachting voor feiten:

De waarheid vinden en de machtigen ter verantwoording roepen zijn kernprincipes van de journalistiek.

Maar decennialang heeft onze nieuwsindustrie die waarden verlaten in de berichtgeving over Israël en Palestina. We hebben ons publiek in de steek gelaten met een verhaal dat de meest fundamentele aspecten van het verhaal verdoezelt: de militaire bezetting van Israël en zijn apartheidssysteem.

In het belang van onze lezers en kijkers – en de waarheid – hebben we de plicht om onmiddellijk van koers te veranderen en een einde te maken aan deze decennialange journalistieke wanpraktijken.

Volgens deze mensen – die zogenaamd zoveel geven om “het vinden van de waarheid” – is Israël schuldig aan apartheid, en iedereen die het daar niet mee eens is, is een zionistische fanaat.

Een Arabische partij maakt nu deel uit van de laatste regering. Een Arabier is waarnemend president van Israël. Maar tegenvoorbeelden die de apartheidsleugen weerleggen, zijn niet de ‘feiten’ waar deze ‘journalisten’ over willen praten. Nee, als ze ‘apartheid’ zeggen, bedoelen ze dat ze de feiten zullen verdraaien om dat standpunt te ondersteunen en alles negeren wat het tegenspreekt.

In feite is deze brief een perfect voorbeeld van de “journalistieke wanpraktijken” waarvan ze doen alsof ze ertegen zijn:

Neem bijvoorbeeld de taal die werd gebruikt in de recente berichtgeving over de wijk Sheikh Jarrah in Oost-Jeruzalem. Mediakanalen verwijzen vaak naar gedwongen verplaatsing van Palestijnen die daar wonen – illegaal volgens het internationaal recht en mogelijk een oorlogsmisdaad – als ‘uitzettingen’.

Deze term impliceert misleidend een vastgoed “geschil” tussen huurder en verhuurder, een onjuiste weergave van de stand van zaken. De Verenigde Naties beschouwen Oost-Jeruzalem als bezet Palestijns gebied, wat betekent dat de territoriale aanspraken van Israël daar niet worden erkend.

Laten we doen alsof dat deel van Jeruzalem bezet is. Betekent dit dat de juridische eigenaren van een woning geen huur kunnen eisen? Deze zogenaamde journalisten doen alsof de incidenten in Sheikh Jarrah waarin Israël probeert om Arabieren uit hun huizen te verdrijven.

Echter, de regering van Israël heeft er niets mee te maken. Het is werkelijk een onroerend goed geschil – een waar de ene kant heeft laten zien, gedurende tientallen jaren, dat het de rechtmatige eigenaar van de grond, en de andere kant heeft nagelaten dit te doen.

Dat is de waarheid die deze journalisten voor u willen verbergen.

Hier is meer van de brief:

Tijdens de laatste paar dagen van de ramadan hebben Israëlische soldaten gelovigen op het terrein van de Al Aqsa-moskee gewelddadig aangevallen met traangas en rubberen kogels. Journalisten noemden dit geen ‘aanval’ of ‘aanval’ op Palestijnen, maar eerder een ‘schermutseling’, alsof beide partijen dezelfde schuld en macht deelden in de escalatie.

Wikipedia, met een link naar Haaretz en nieuwsdiensten, vat de gebeurtenissen als volgt samen:

Op 7 mei werden grote aantallen politieagenten ingezet op de Tempelberg, aangezien ongeveer 70.000 gelovigen de laatste vrijdaggebeden van de ramadan in al-Aqsa bijwoonden. Na het avondgebed begonnen enkele Palestijnse gelovigen eerder opgestapelde stenen en andere voorwerpen naar Israëlische politieagenten te gooien . Politieagenten vuurden verdovingsgranaten af ​​op het moskeecomplex.

De journalisten die beweren de waarheid te willen melden, liegen:

Toen Israël Gaza aanviel, bestempelden de media het als een “conflict” tussen twee gelijkwaardige entiteiten, waarbij ze de totale asymmetrie in de macht negeerden. Onder het mom van objectiviteit werden raketten die op Israël werden afgevuurd – die aanzienlijk minder schade aanrichtten dan Israëlische luchtaanvallen – net zoveel gedekt als Israël dat medische voorzieningen aanviel en hele woongebouwen met de grond gelijk maakte, waardoor de bijna eenzijdige schaal van geweld en vernietiging werd vertroebeld.

Dus 4.300 raketten zijn geen nieuws? Miljoenen Israëli’s die in opvangcentra worden gedwongen, is geen nieuws?

Hier hebben we journalisten die niet alleen zeggen dat er meer berichtgeving over Gaza had moeten zijn – en dat was er ook – maar dat er minder bericht had moeten zijn over het Israëlische lijden!

Hier is ook het kleine feit dat deze journalisten willen verbergen: Hamas begon de oorlog. Om te suggereren dat dit nieuws niet zou moeten worden behandeld, is de echte journalistieke wanpraktijken.

Meer uit de brief:

De menselijke tol die is veroorzaakt door het bombardement van Israël is onbetwistbaar: honderden doden, waarvan meer dan 65 kinderen. Terwijl verklaringen van Israëlische functionarissen en hun verdedigers ter rechtvaardiging van het doden van burgers onbetwist bleven, werden Palestijnse burgers ondervraagd over hun menselijkheid: journalisten vroegen of ze geweld of Hamas-raketten steunen.

Beweringen van het ministerie van Volksgezondheid van Hamas – en beweringen van NGO’s uit Gaza die zeggen dat de gedode mensen burgers waren of werden gedood door Israëlische raketten toen ze werden gedood door Hamas-raketten – bleven onbetwist. Maar deze journalisten ondersteunen dat.

De journalisten zeggen:

Als journalisten is ons een zeer belangrijke missie toevertrouwd in een vrije en democratische samenleving, de macht om de mensen te informeren en het nationale gesprek te leiden, van de familietafel tot aan Capitol Hill.

We roepen journalisten op om de volledige, gecontextualiseerde waarheid te vertellen zonder angst of gunst, om te erkennen dat het versluieren van Israëls onderdrukking van Palestijnen in strijd is met de eigen objectiviteitsnormen van deze industrie.

We hebben een verplichting – een heilige – om het verhaal goed te krijgen. Elke keer dat we er niet in slagen om de waarheid te melden, falen we ons publiek, ons doel en, uiteindelijk, het Palestijnse volk.

Wat is precies de taak van een journalist – de waarheid objectief vertellen, iets waar deze mensen duidelijk tegen zijn, of om “het nationale gesprek te leiden” en het Palestijnse volk te steunen? De twee spreken elkaar tegen, en uit deze brief wordt duidelijk welke van deze twee concurrerende waarden belangrijker wordt geacht.

Deze brief zou genoeg moeten zijn om elke eerlijke media-outlet te vertellen dat degenen die hem hebben ondertekend absoluut niet in staat zijn objectief te zijn, en ze beschouwen journalistiek als een kruistocht en een propagandamissie.

Waarom zou een nieuwsorganisatie mensen in dienst willen nemen die willens en wetens liegen, en die openlijk pleiten voor het rapporteren van leugens?

Bronnen:

  • naar een artikel van EoZ “200 journalists on the record supporting lying about Israel. Why are they still employed?” van 10 juni 2021 op de site van Elder of Ziyon
  • naar een artikelAn open letter on U.S. media coverage of Palestine” van 10 juni 2021 op de site van Media Letter

Een gedachte over “Meer dan 500 journalisten waarvan bekend is dat ze leugens over Israël promoten; waarom zijn ze nog in dienst?

  1. De journalistieke wanpraktijken konden niet duidelijker worden uitgelegd dan door deze 200 journalistieke anarchisten..

    Waarom ze nog in dienst zijn?

    Omdat ze zonder het OK van hun bazen dit nooit hadden kunnen schrijven en laten afdrukken.

    Tegen hen word geen censuur gebruikt door (Sociale) Media CEO’s……… die zijn het er namelijk mee eens!

    Het is de linkse WOKE kliek die de wereld in brand wil steken om verandering, volgens hun zienswijze, te bewerkstelligen.

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.