Naftali Bennett volgt Netanyahu op als 13de premier van de Joodse staat

De eeuwige tandem Naftali Bennett (rechts) en Ayelet Shaked (links)

Als alles volgens plan verloopt, heeft Israël zondagavond een nieuwe premier: de 49-jarige Naftali Bennett.

Bennett is een studie in contrasten. Geboren uit Amerikaanse immigrantenouders, beschouwt hij zichzelf niet als onderdeel van de Engelssprekende gemeenschap van Israël; een ex-commando en annexationist op de Westelijke Jordaanoever, hij woont in de liberaal georiënteerde buitenwijk Ra’anana; een succesvolle tech-miljonair, hij heeft weinig expertise in informatica.

Zijn onwaarschijnlijke opkomst aan de macht is ook een verhaal van onverwachte wendingen en tegenstrijdigheden.

Bennett werd geboren in Haifa in maart 1972, de jongste van drie kinderen van de Amerikaanse immigrantenouders Jim en Myrna, die in 1967 vanuit San Francisco naar Israël verhuisden in de nasleep van de Zesdaagse Oorlog. Naast twee korte gezinsvakanties in San Francisco en Montreal in zijn jeugd, bracht hij een groot deel van zijn jeugd door in de noordelijke stad. 

Plaatje hierboven: Voormalig minister van Defensie Naftali Bennett toen hij in de jaren negentig als officier van de elite Maglan-verkenningseenheid diende, op een ongedateerde foto. (Met dank aan: Naftali Bennett)

Ambitieus vanaf het begin, probeerde hij voor de meest prestigieuze commando-eenheid van het leger, Sayeret Matkal. Hij overleefde de slopende beproevingen en diende in de elitemacht en vervolgens in de Maglan-verkenningseenheid.

Hij verliet de volledige militaire dienst na zes jaar, in 1996. Drie jaar later, op de prille leeftijd van 27, woonde hij in Manhattan en richtte hij zijn eerste technologiebedrijf op, Cyota, dat zes jaar later werd verkocht voor $ 145 miljoen.

Bennett, een selfmade multimiljonair op 33-jarige leeftijd, kwam in de nasleep van de Libanonoorlog in 2006. Bennett diende als reservist in Maglan in die oorlog en nam deel aan operaties achter de vijandelijke linies om Hezbollah-cellen en raketwerpers te vernietigen. 

Zoals hij het later zou vertellen, wekten de verwarde strategie van het opperbevel en de strategische besluiteloosheid van het politieke echelon in die oorlog, gezien vanuit het perspectief van een soldaat op de grond, in hem een ​​brandend verlangen naar een nationale leiderschapsrol.

Net als Avigdor Liberman voor hem ging hij eind 2006 de politiek in als assistent van het toenmalige parlementslid Benjamin Netanyahu, die tijdens de regering van Olmert het hoofd van de oppositie was. 

En net als Lieberman, leidde Bennett Netanyahu’s belangrijkste race om Likud te leiden (Liberman in 1995, Bennett in 2007), zou hij gaan dienen als de belangrijkste politieke assistent van Netanyahu, en dan zou in 2008 – net als Lieberman – ruzie krijgen met Netanyahu en vaststellen dat hij geen baan meer heeft.

Maar Bennett vond snel zijn weg. Twee jaar later, in 2010, stonden hij en Netanyahu al aan weerszijden van een politieke strijd. In januari 2010 werd Bennett benoemd tot directeur-generaal van de overkoepelende belangenbehartigingsgroep van nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever, de Yesha Council, terwijl Netanyahu op aandringen van de regering-Obama een ingrijpende stopzetting van de bouw in nederzettingen beval.

De toenmalige minister van Onderwijs Naftali Bennett (rechts) en de toenmalige minister van Justitie Ayelet Shaked (links) van de partij Nieuw Rechts tijdens een verkiezingscampagnetour in het centrum van Jeruzalem op 23 januari 2019. (Noam Revkin Fenton/Flash90)

Terwijl hij de Yesha Council leidde, richtte Bennett ook de My Israel-activistenbeweging op samen met Ayelet Shaked, die van 2006 tot 2008 bij hem in het kantoor van Netanyahu had gediend.

In november 2012 gebruikten Bennett en Shaked het platform van de My Israel-organisatie om een ​​primaire uitdaging aan te gaan binnen de spartelende religieus-zionistische partij Jewish Home. Bennett behaalde de overwinning met meer dan tweederde van de stemmen, en sleepte vervolgens de rechtse partij zelf naar een verbazingwekkende uitslag van 12 zetels bij de algemene verkiezingen van 2013.

Toen Bennett in 2013 het nationale politieke toneel betrad, op 41-jarige leeftijd, merkten velen al hoe snel zijn opkomst was: een elite maar korte militaire carrière van zes jaar, een enorm succesvolle maar amper zeven jaar durende high. – technische carrière, een politieke klim van Netanyahu-assistent naar nederzettingenadvocaat tot de stembuskampioen van het religieus-zionisme, die zelf amper zeven jaar besloeg – hij deed alles op volle toeren en niets, zo leek het, heel lang.

Inderdaad, net toen hij in 2013 de Knesset binnentrad, kwam er nieuws over de verkoop van Soluto voor meer dan $ 100 miljoen, een bedrijf dat hij had geleid gedurende de korte periode tussen het verlaten van Netanyahu’s zijde en het aangaan van zijn Yesha Council-rol.

Bennetts sterke optreden in 2013 maakte Netanyahu bang, die hun ruzie niet vergat en manieren begon te zoeken om de populaire parvenu te verpletteren. Tijdens coalitiebesprekingen eind januari wendde Netanyahu zich tot Labour-partijleider Shelly Yachimovich in een poging Bennett niet in zijn coalitie uit te nodigen.

Bennett, op zijn beurt, vormde een vakbond met een andere neofiet parvenu – populaire talkshowhost Yair Lapid, die het jaar daarvoor zijn prille Yesh Atid-feest had opgericht en, tot zijn eigen verbazing als tot ieders verbazing, maar liefst 19 zetels won op de stembus. Samen hadden Bennett en Lapid 31 zetels, gelijk aan de 31 gewonnen door de Likud-Yisrael Beytenu gezamenlijke lijst onder leiding van Netanyahu destijds.

Netanyahu had geen keus. Bennett werd benoemd tot minister van Economische Zaken en Lapid tot minister van Financiën. De Haredi-partijen Shas en United Torah Judaism werden opzij geschoven ten gunste van de nieuwe hervormers. Het was een verbluffende eerste vertoning voor Bennett, zowel bij de stembus als bij de coalitieonderhandelingen.

Bronnen:

  • naar een artikel van Haviv Rettig Gur “Naftali Bennett, the political gambler about to beat the house, oust Netanyahu” van 13 juni 2021 op de site van The Times of Israel

Een gedachte over “Naftali Bennett volgt Netanyahu op als 13de premier van de Joodse staat

  1. De regering is geboren en het aftellen naar de volgende verkiezingen begonnen.

    60 kamerleden stemden voor en 59 tegen.

    Eén is er uit Lieberman’s partij gestapt en heeft gezegd wél de nieuwe regering te steunen, maar daarna niet ieder voorstel daarna.

    Eén kamerlid uit de Raam partij die tot op het laatste moment dreigde tegen te stemmen en dus een potentiele saboteur..

    Dan is er in de partij van de nieuwe premier vol wiebelende
    partijgenoten, die allemaal overgehaald moest worden om voor te stemmen.

    M.a.w. de Israelische premier is de premier zonder partij of achterban en is dus aangeschoten wild…..zoals gisteren al bleek bij zijn speech. .

    Ik durf er bijna op te wedden dat Yair Lapid géén (officiele) premier gaat worden (want achter de schermen houd hij de touwtjes in handen)………ondanks alle mooie woorden & schouderkloppen

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.