Anti-Israëlische retoriek ging altijd over de Joden

Plaatje hierboven: Anti-Israëldemonstratie in Amsterdam in 2014 die werd gekenmerkt door de vele antisemitische leuzen en symbolen. Jodenhaat en Israëlhaat vloeiden naadloos in elkaar over [beeldbron: CIDI.nl]

In de loop van 11 dagen in mei vuurde Hamas 4.360 raketten en raketten af ​​op de bevolkingscentra van Zuid- en Centraal-Israël, waarbij 13 mensen omkwamen. Tientallen anderen raakten gewond.

Israël sloeg natuurlijk terug – precies, voorzichtig en doend wat technisch mogelijk was om hoogwaardige Hamas-doelen te vernietigen zonder het leven van onschuldige burgers in gevaar te brengen. Hamas wist dat mannen, vrouwen en kinderen zouden worden gedood in de gevechten – dat is precies waarom ze hun munitie lanceerden vanuit appartementsgebouwen, ziekenhuizen en scholen. 

Het gebruik van de twee miljoen Palestijnen in Gaza als menselijk schild en de verraderlijke bedoeling dat de doden hun griezelige propaganda-agenda dienen, zijn de fundamenten van de strategie van Hamas. De gebruikelijke verdachten in de media – de Hollywood-posers, de trollen en het wakkere progressieve links – slikten de Hamas-propagandahaak, lijn en zinklood door. 

Israël leek niet voorbereid om het conflict uit te leggen. De Start-Up Nation kon geen stand-up Engelssprekende vinden als de unieke stem van het land voor de rest van de wereld. Maar zelfs de meest welbespraakte advocaat van gezond verstand die in de hasbara-dienst (openbare diplomatie) wordt gedrukt, zou de Joodse staat niet hebben kunnen beschermen tegen wat het zou tegenkomen in de lucht en online.

De harde critici van Israël reserveerden nooit eerder geziene giftigheid in hun giftige aanvallen voor deze doorstart. Israëls tegenstanders gebruikten termen als ‘onevenredig gebruik van geweld’, ‘illegaal’, ‘immoreel’ en ‘etnische zuivering’ om het recht van Israël op zelfverdediging te herdefiniëren als een misdaad. 

De experts die zich in de Palestijnse propagandamachine drongen, wierpen de weerzinwekkende beschuldigingen dat Israël een “apartheids”-natie was. Hamas, een terroristisch leger dat jonge mannen en vrouwen naar hun ondergang stuurt als zelfmoordterroristen, werd afgeschilderd als het onschuldige slachtoffer, een beschermer van de mensenrechten. 

Elke leugen die vaak en luid genoeg wordt herhaald, krijgt uiteindelijk grip, hoe volkomen belachelijk ook. Het was een genuanceerde vertekening van de werkelijkheid. Sociale media waren de sleutel tot het verspreiden van deze retoriek. Maar deze keer waren de tweets en berichten meer dan alleen de gebruikelijke anti-Israëlische rotzooi. Deze keer ging de berichtgeving helemaal over de Jodenhaat.

Vijftig jaar geleden, toen de Arabieren zich realiseerden dat hun legers Israël niet konden verslaan in de strijd, en terrorisme Israël niet op de knieën zou krijgen, namen ze hun toevlucht tot de oudste tactiek van allemaal: antisemitisme. Joden waren door de tijd heen gehaat vanwege hun geloof, en daarna, vorige eeuw, als een ras. Het leek een natuurlijke evolutie om de Joden te haten vanwege hun vaderland.

Toen resolutie 3379 van de Verenigde Naties verklaarde dat het zionisme een vorm van racisme was, legde dit de basis voor deze huidige reis van online en achteraf antisemitisme. De pijlers van de mondiale moraliteit – Noord-Korea, Libië van Kadhafi en Cuba van Castro – ondersteunden deze weerzinwekkende gerechtelijke dwaling. Een groot deel van de ontwikkelingslanden stelde Israël gelijk aan een koloniale onderdrukker en ze probeerden op alle internationale fora de rechten van het Joodse volk op hun thuisland te delegitimeren. Haat tegen Israël en het Joodse volk was één en hetzelfde.

Natan Sharansky, de voormalige weigeraar en Israëlische politicus, definieerde modern antisemitisme met de “Drie D”-formule: de demonisering van Israël, de delegitimering van Israël en het onderwerpen van Israël aan grove oneerlijke dubbele standaarden. De recente gevechten in Gaza zijn het bewijs van Sharansky’s stelling. 

De pro-Palestijnse demonstraties in Europa en de Verenigde Staten die volgden op de gevechten in Gaza werden gekenmerkt door oproepen om Palestina te bevrijden van de “rivier naar de zee”, een oproep om alle Joden uit Israël uit te roeien. Op veel van deze bijeenkomsten wapperden Palestijnse vlaggen naast hakenkruizen. In Los Angeles, in New York City en Montreal werden Joden wreed geslagen door bendes.

De gevaarlijke retoriek werd het mainstream-verhaal. Acteur Mark Ruffalo beschuldigde Israël van genocide (hij verontschuldigde zich later). Congreslid Ilhan Omar tweette de eeuwenoude bloedgeld-trope dat Joods geld de steun van het congres voor Israël dreef. ‘Het draait allemaal om de Benjamins’, schreef ze (huisspreker Nancy Pelosi bood haar excuses aan). Het Palestijns-Amerikaanse congreslid Rashida Tlaib twitterde: “Palestijnse huizen stelen en hun land platbranden. De acties van een apartheidsstaat” (een anti-Israëlische vorm van bloedsprookje). 

“Hitler had gelijk!”

Het feit dat anti-Israël antisemitisme ingebed is in de zalen van de macht zou geen verrassing moeten zijn. Wanneer de rede het debat verlaat, voelen de gekken aan alle kanten zich gesterkt. Haat tegen het Joodse volk en Israël is het enige waar extreem-rechts en wakker links het over eens zijn.

Gaza was slechts een handige struikeldraad voor deze meest recente explosie van rancune. De anti-Israëlische en antisemitische propaganda die is geëxplodeerd op de zogenaamd gecontroleerde platforms van Facebook, Twitter en YouTube herinnert aan de meest gruwelijke uitingen van haat die niet zijn gezien sinds de pagina’s van Der Stürmer van nazi-Duitsland, of helaas, het soort educatieve ophitsing dat kan worden gevonden in een leerboek van de eerste klas van de Palestijnse Autoriteit. Sociale media hebben de drie D’s van anti-Israël antisemitisme sneller verspreid dan een radioactieve uitstoot van de brandende kernreactor van Tsjernobyl.

Volgens de Anti-Defamation League werden de woorden “Hitler had gelijk” in mei meer dan 17.000 keer gepost in slechts zeven dagen tijd. Extremistische hashtags tegen Israël en Joden waren wild in opkomst. De verachtelijke kent geen grens. Zelfs Lily Ebert, een 97-jarige Holocaustoverlevende die de wereld op sociale media voorlicht over de verschrikkingen van haat, werd op haar TikTok-account overweldigd door de meest walgelijke berichten , waaronder talloze berichten waarin Hitler werd geprezen.

Het minimaliseren van de verschrikkingen van het verleden belooft dat ze een deel van onze toekomst zullen worden. Synagogen werden vorige maand geschonden en Joodse bedrijven vernield. Joden over de hele wereld denken nu twee keer na voordat ze in het openbaar een keppeltje dragen of een mezoeza op hun voordeur hebben.

Maar laten we onszelf niet voor de gek houden: Facebook en Twitter zijn monopolistische bedrijven en ze hebben miljarden verdiend aan deze laatste ronde van kwaadaardige opruiing. De sociale-mediaplatforms weerhielden aangewezen anti-Israëlische terroristische groeperingen zoals Hamas en Hezbollah er niet van om online te rekruteren en fondsen te werven, dus waarom zou het oproepen tot de uitroeiing van het Joodse volk anders zijn? 

Als de oprichter van een NGO die terroristen bestrijdt voor de rechtbank en die iedereen waarschuwde die zou luisteren dat haat op sociale media tot bloedvergieten zou leiden, was dit handschrift jaren geleden met een hash-tag op de muur geplakt.

In de haatbusiness was antisemitisme altijd gemakkelijk te verkopen en de zaken gaan nu echt goed. Als haat niet kan worden gestopt en fatsoen het niet wint van wakkerheid, zou wettelijke aansprakelijkheid – zelfs strafrechtelijke schuld – misschien een manier kunnen zijn om de sociale media-giganten van Silicon Valley ertoe te brengen een einde te maken aan hun verfoeilijke praktijken. 

Het is natuurlijk geen vaccin tegen de haat, maar het zal de verspreiding van de besmetting beperken.Tot die tijd is het een zekerheid dat sociale media meer anti-Israël en antisemitische haat zullen promoten. Terroristen zullen worden aangemoedigd en in het proces zullen veel meer onschuldige Joden de prijs moeten betalen in gebroken botten en verbrijzelde levens.

Bronnen:

  • naar een artikel van Nitsana Darshan-Leitner “Anti-Israel rhetoric has always been about the Jews – opinion” van 10 juni 2021 op de site van The Jerusalem Post