Met antisemitisme in opkomst, oorverdovende stilte van mensenrechtenorganisaties

Plaatje hierboven: Jose Miguel Vivanco, directeur van Human Rights Watch Americas, houdt een rapport omhoog omtrent “Apartheid Israel” terwijl hij de media toespreekt in Bogota [beeldbron Reuters]

De afgelopen weken hebben de meest ernstige wereldwijde piek in antisemitisme in de recente geschiedenis te zien gegeven. In de Verenigde Staten zijn synagogen vernield en zijn Joden op brutale wijze aangevallen op straat; in Europa hebben menigten gezongen voor de dood van Joden; en in het Verenigd Koninkrijk zouden antisemitische incidenten sinds half mei met bijna 500% zijn gestegen.

De sterke toename van aanvallen kwam te midden van de recente militaire operatie van Israël in Gaza, die zowel online als offline een stroom van verkeerde informatie en haatzaaiende uitlatingen op gang bracht. Het discours dat Israël bekritiseerde, overschreed vaak de grens met antisemitische tropen en zelfs geweld – en verbrijzelde de lang gekoesterde overtuiging dat Joden alleen antisemitisme van extreemrechts hoeven te vrezen.

In het licht van zo’n alarmerende trend zou je kunnen verwachten dat organisaties – en vooral Joodse organisaties – die de vlag van mensenrechten voeren, zichzelf in de voorhoede positioneren in de strijd tegen dit aanhoudende fysieke en verbale geweld.

Maar in het gesprek over wat misschien wel de ergste golf van antisemitisme van de 21e eeuw tot nu toe is, zijn de stemmen van deze NGO’s opvallend afwezig.

In de afgelopen twee weken hebben radicale Amerikaans-Joodse organisaties zoals IfNotNow en Jewish Voice for Peace een storm van tweets, artikelen en rapporten geproduceerd waarin Israëls gedrag jegens de Palestijnen tijdens de meest recente militaire operatie ronduit wordt veroordeeld. In elke grote stad zijn protesten en bijeenkomsten georganiseerd, boycots zijn gepromoot en beroemdheden zijn gerekruteerd om Israël aan de kaak te stellen.

Maar wanneer wrede aanvallen plaatsvinden op de gemeenschap die zij beweren te vertegenwoordigen, worden die aanvallen meestal beantwoord met oorverdovende stilte of met het bekende gespreksonderwerp dat antizionisme en antisemitisme verschillend zijn – een argument dat hol klinkt als gedrag dat kan alleen worden gecategoriseerd als antisemitisch wordt keer op keer stilzwijgend verontschuldigd.

Een bijzonder toondoof voorbeeld van deze diepgewortelde ontkenning was de tweet van IfNotNow vorige maand (plaatje hierboven), die progressieve Joden aanspoorde om “de wereld te laten zien dat Joden Israël niet nodig hebben om ons veilig te houden”, dankzij het bestaan ​​van “bloeiend, voorspoedig veilig Joods leven in de diaspora.

De realiteit in de straten van Los Angeles en New York, in de academische wereld en in cyberspace vertelt een heel ander verhaal.

Internationale mensenrechten-NGO’s van hun kant hebben het niet veel beter gedaan.

Organisaties zoals Amnesty International, Human Rights Watch (HRW) en Oxfam – die geen dag van Operatie Guardian of the Walls voorbij lieten gaan zonder enige veroordeling van Israëls acties in Gaza – hebben nauwelijks een woord gehad over het aanhoudende geweld gericht op joden, soms slechts enkele straten verwijderd van hun eigen kantoren in New York en Londen. In schril contrast met de solidariteit die ze de afgelopen jaren met andere minderheden hebben getoond, staan ​​Joden in de diaspora nu volledig alleen voor deze laatste aanval van haat.

Deze onverschilligheid zou ons niet moeten verbazen.

Dit is tenslotte hetzelfde cohort dat jarenlang de vlammen van ophitsing heeft aangewakkerd, waarbij veelvuldig gebruik wordt gemaakt van opruiende taal zoals ‘Joodse suprematie’, ‘apartheid’ en ‘genocide’ wanneer ze verwijzen naar de staat Israël. 

En dit zijn dezelfde organisaties die fel campagne  hebben gevoerd tegen de goedkeuring van de werkdefinitie van antisemitisme van de International Holocaust Remembrance Alliance (IHRA), die overigens inhoudt dat Joden collectief verantwoordelijk worden gehouden voor de acties van Israël.

Mensenrechtenorganisaties hebben inderdaad vaak niet alleen de kwestie van antisemitisme genegeerd, maar hebben olie op het vuur gestoken, zoals toen een voormalige HRW-medewerker in 2015 suggereerde dat het Holocaust Museum in Washington, DC, “ook foto’s moest tonen” s van dood en verderf in Gaza’, of Amnesty International’s herhaalde uitwissing van Joodse banden met het land Israël in haar rapporten. 

Dergelijke retoriek is niet alleen onnauwkeurig en ongepast, maar de oorsprong ervan is ook bekend, en gerespecteerde mensenrechtenorganisaties bevorderen een klimaat waarin antisemitisch discours aanvaardbaar is.

Als Joden in meerdere landen zich niet langer op hun gemak of veilig voelen om hun identiteit te uiten, is dat een mensenrechtenkwestie die niet minder belangrijk is dan de vele die al op de agenda’s van deze NGO’s staan. Het minimaliseren of negeren ervan versterkt in het beste geval het antisemitisme, en in het slechtste geval geeft het geloof aan het idee dat deze organisaties worden getroffen door een soortgelijke vooringenomenheid.

Bronnen:

  • naar een artikel van David Schiff “With Antisemitism on the Rise, Deafening Silence From Human Rights Organizations” van 3 juni 2021 op de site van The Algemeiner
  • naar een artikel van Seth J. Frantzman “Human Rights Watch really wants to push Israel and PA into one state” van 28 april 2021 op de site van The Jerusalem Post
  • naar een artikel “‘Never Again’ Has Become ‘Again & Again’: Fight Anti-Semitism Today” van 1 juni 2021 op de site van The Simon Wiesenthal Center

2 gedachtes over “Met antisemitisme in opkomst, oorverdovende stilte van mensenrechtenorganisaties

  1. Wanneer zullen Joden eindelijk eens leren dat ze niets van niemand te verwachten hebben en alléén op zichzelf kunnen vertrouwen = Israel!

    Dát is dan ook de énige reden van de ontembare & obsessieve Israel kritiek/bashing…………..de sterke Jood Israel!

    Géén “hulp” van humanitaire NGO’s?
    Kijk om je heen en zie wat die in de laatste descenia gepresteerd hebben voor het “humanisme”. Het is uitgegroeid tot de grootste humanitaire catastrophe waar de NGO leiders/medewerkers een grove boterham aan verdienen.

    Alléén maar lipservice van ‘beschaafde’ regeringen.
    Bestaan allemaal uit politieke opporunisten voor wie macht & herkozen worden de boodschap is.

    Géén mens zal ook maar één vinger voor Joden uitsteken…..hooguit om ze een duwtje richting terug in het vuur te geven.

    Wie het nu nog stééds niet begrepen heeft is wel erg naief!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.