Hoe sociale media antisemitisme valideren door alles behalve antisemitisme te censureren

Sociale mediaplatforms houden zich bezig met massale censuur van zaken die verband houden met vermeende verkiezingsfraude, twijfels over medicijnen, vaccinatie, alles van voormalig president Donald J.Trump, kritiek op Black Lives Matter, twijfels over transgenderactiviteiten, klimaatverandering, aanzetten tot haat en andere zogenaamd politiek incorrecte tweets en posts. 

Tegelijkertijd is het een open seizoen voor antisemitisme, antizionisme en de dubbele standaard voor dingen die joods zijn.

Deze combinatie – het censureren van veel andere dingen maar het niet censureren van antisemitisme – geeft een huiveringwekkende boodschap af: als sommige dingen worden gecensureerd omdat ze niet waar zijn , dan moeten items die niet worden gecensureerd een test op waarheid hebben doorstaan. 

De hashtag #HitlerWasRight, die duizenden keren op de sociale media is gepost, moet dus waar zijn. Dat geldt ook voor de duizenden tweets en posts die beweren dat Israël een genocidale nazi-staat is die opzettelijk kinderen vermoordt. Deze antisemitische berichten moeten ook voldoen aan de “gemeenschapsnormen” van de verschillende sociale media.

Dit is een groot probleem van selectieve censuur. Als je niets censureert, valideer je niets. Als je sommige dingen censureert, valideer je impliciet wat je niet censureert

Een voorbeeld uit de geschiedenis zal de gevaren van selectieve censuur aantonen. 

Destijds, toen de Sovjet-Unie besloot wat wel en niet kon worden gelezen, werd een organisatie genaamd “Glavlit” (General Directorate for the Protection of State Secrets in the Press) belast met het beslissen over politieke correctheid – mensen vergeten vaak dat het concept van politieke correctheid werd uitgevonden door Stalins Sovjet-Unie.

Het officiële Sovjet-Russische censuurapparaat Glavlit [beeldbron: SlideToDoc]

Ik was in Europa aan het debatteren met een Sovjetadvocaat over antisemitisme. Ik presenteerde het publiek illustraties van antisemitisch materiaal dat in de Sovjet-Unie werd gepubliceerd. Mijn tegenstander overtrof mij: hij presenteerde neonazimateriaal dat in de Verenigde Staten was gepubliceerd en dat veel erger was. Hij leek zelfgenoegzaam over zijn one-upmanschap. 

Toen hield ik het in de Sovjet-Unie gepubliceerde materiaal omhoog en vroeg hem te lezen wat er onderaan stond. Hij begreep wat ik vroeg en hij weigerde het te doen. Dus las ik het voor: “Approved by Glavlit” (Goedgekeurd door Glavlit). Ik las toen wat er onderaan het materiaal stond dat in de Verenigde Staten werd verspreid. Er stond “Published by the Nazi Party” USA (uitgegeven door de nazi-partij VS) op.

Het publiek begreep het. Ik heb het debat gewonnen. In de Verenigde Staten censureert of keurt geen enkele overheidsinstantie de publicaties goed. Alleen de nazi-partij was verantwoordelijk voor de haat die zij verspreidde. Terwijl in de Sovjet-Unie de regering zelf verantwoordelijk was voor het antisemitische materiaal dat werd gepubliceerd. Een behoorlijk verschil.

Hetzelfde wordt snel het geval voor sociale media. Toen het platforms waren die alles toestonden, behalve illegaal materiaal, kon niets dat op hun platforms werd gepubliceerd, aan hen worden toegeschreven. Dat is de reden waarom ze het voordeel hebben gekregen van Sectie 230, die hen vrijstelt van lasterzaken: u kunt niet verantwoordelijk zijn voor laster als u geen controle heeft over wat er op uw platform wordt gepubliceerd. 

Nu echter sociale mediabedrijven hebben besloten om “Glavlit” te worden – om alleen materiaal te publiceren dat zogenaamd waarheidsgetrouw is en voldoet aan de gemeenschapsnormen – zijn ze meer zoals de voormalige Sovjet-Unie geworden dan als de Verenigde Staten onder het eerste amendement. .

Dit is geen oproep om antisemitische tweets te censureren. Het is een oproep aan sociale mediabedrijven om te stoppen met het censureren van andere uitingen op basis van criteria van vermeende waarachtigheid, “gemeenschapsnormen” en andere dergelijke twijfelachtige criteria die onderhevig zijn aan politieke, ideologische en andere vooroordelen. 

Ik wil geen censuur anders dan voor materiaal dat al bij wet verboden is. Maar als de sociale-mediabedrijven blijven censureren, moeten ze voor alles één enkele standaard toepassen. Ze kunnen antisemitisme en valse claims tegen de natiestaat van het Joodse volk niet vrijstellen – terwijl ze andere veronderstelde “halve waarheden” toestaan. 

Als ze dat doen, zijn ze verantwoordelijk voor het promoten van hun eigen grote leugen: dat alles wat ze niet censureren, waar moet zijn. Dat is het dilemma van de welwillende censor. De huidige sociale media hebben het ergste van twee werelden: ze censureren materiaal dat niet gevaarlijk of per se onwaar is; en vervolgens materiaal toestaan ​​dat zowel zeer gevaarlijk als aantoonbaar vals is.

Bronnen:

  • naar een artikel van Alan M. Dershowitz “How Social Media Validates Anti-Semitism by Censoring Everything but Anti-Semitism” van 27 mei 2021 op de site van The Gatestone Institute
  • naar een artikel van Eve Barlow “The Social Media Pogrom” van 25 mei 2021 op de site van The Tablet
  • naar een artikel van Bethany Mandel “17,000 tweet ‘Hitler was right,’ and Big Tech barely reacts” van 24 mei 2021 op de site van The New York Post

Een gedachte over “Hoe sociale media antisemitisme valideren door alles behalve antisemitisme te censureren

  1. Laten we ophouden mekaar iets wijs te maken.

    De Sociale Media van vandaag zijn de moderne Reichstag van toen!

    De Sociale Media zijn hét platform waar Jodenhaat openlijk gepromoot & geventileerd mag worden, luid en zonder énige censuur want het gaat tenslotte om de Universele Rechten van de Mens……*Vrijheid van mening & Jodenjacht.

    De Jodenpogroms zijn na de Holocaust niet verstomd en hebben nu via deze media & hun volgers het stempel van legitimiteit gekregen door celebs, altijd op zoek naar fame & fortune, te engageren.

    Het is een georganiseerde samenwerking van Media, Politiek & Onderwijs om ditmaal te krijgen wat in 1945 niet is gelukt.

    Ditmaal heeft men echter geleerd dat men niet haat maar ‘mensenrechten moet gebruiken om de soldaten te recruteren en een ultiem slachtoffer te zoeken om de boodschap te verspreiden.

    Natuurlijk zijn er in de huidige wereld genoeg échte slachtoffers te vinden maar daar gaat het niet om. Men heeft een offer nodig om de Jood Israel op het schavot te krijgen.

    En daar is ie…….’De Palestijn…..

    Het ultieme professionele slachtoffer, altijd bereid zichzelf op te blazen om het ultieme doel te bereiken.

    De mythische figuur uit 1001 sprookjes die ‘toevallig de Jood/Israel als opponent heeft, zelf niet al te slim is en dus manipuleerbaar.

    Sociale Media zijn de supersnelle verspreiders van hun boodschap.

    Om ons heen kijkend zien we dat het werkt.

    Joden worden opgejaagd, Israel verguisd, palestijnen vervullen hun rol, oorlogs slachtoffers houden zich koest in hun UNHRC kampen, vluchtelingen verdrinken, oorlog & conflicten lopen verder, media verdienen miljoenen, celebs worden gecelebreert, ignorante intellectuelen worden gevierd om hun humanitaire boodschap etc.etc.etc.

    Iedereen verdient zijn boterham en alles werkt prima en dus…….. waarom censureren?

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.