Wat hoopte Hamas te bereiken met zijn recente offensief tegen de Joodse staat?

Geconfronteerd met de aanval van raketten die Hamas sinds 10 mei op Israëlische steden heeft laten regenen, is het onmogelijk om een ​​paar eenvoudige vragen te stellen: wat hoopt Hamas te winnen? Wat zoekt het? Wat is zijn oorlogsstrategie?

Het kan niet het einde zijn van de “Israëlische bezetting”, want er is geen enkele Israëlische soldaat in Gaza gestationeerd sinds de terugtrekking die door Ariel Sharon in 2005 werd uitgevoerd. Ergo, geen enkele bezetting, kolonisatie of territoriaal geschil.

Gezien de voortdurende broedermoordoorlog die tussen Hamas en zijn “broeders” op de Westelijke Jordaanoever is blijven sudderen sinds de terreurgroep Hamas twee jaar later de controle over Gaza overnam, kan het doel uiteraard niet zijn om “solidariteit” te tonen met de Palestijnse Autoriteit van Mahmoud Abbas.

Het kan ook niet de “blokkade” zijn die de enclave zou wurgen, en dat is om drie redenen zo. 

  • Ten eerste heeft Gaza niet één maar twee grenzen met de rest van de wereld, dus de “antiblokkeerders” zouden, als ze oprecht waren, ook Egypte moeten overwegen, dat de zuidgrens van Gaza controleert. 
  • Ten tweede, van de twee grenzen is die met Israël de minst gesloten, aangezien het dagelijkse doorgang toelaat, zelfs in oorlogstijd – van water, gas en elektriciteit. Evenals de honderden vrachtwagens die in de dagelijkse behoeften van de enclave voorzien. Om nog maar te zwijgen van de stroom in de andere richting van honderden Palestijnse burgers die elke dag Israël binnenkomen om medische behandeling te krijgen in de ziekenhuizen van Tel Aviv. 
  • En ten derde, aangezien de blokkade alleen items betreft die kunnen worden gebruikt om militair materieel te produceren, zoals wat nu wordt gebruikt om Israël aan te vallen.

Dus nee.

Hamas heeft geen duidelijk doel dat het onderwerp zou kunnen zijn van een dialoog en eventueel een compromis.

Meer precies – omdat ‘objectief’ op twee manieren kan worden vertaald in de taal van Carl von Clausewitz – het heeft geen Ziel (een concreet, rationeel doel waarover de antagonisten tijdens en na een staakt-het-vuren zouden kunnen onderhandelen), maar het heeft wel een Zweck (dat is één van de strategische doelstellingen, namelijk de herbevestiging van zijn volkomen genadeloze haat en beoogde vernietiging, zoals uiteengezet in het handvest, van de “zionistische entiteit”.

Ik stel mezelf een andere simpele vraag, net als anderen, telkens wanneer duizenden demonstranten de straat opgaan in Parijs, Londen of Berlijn “om Palestina te verdedigen”.

Is het de dood van Palestijnse burgers die hen dwarszit? 

Als dat zo is, is het moeilijk te begrijpen waarom ze zwijgen als het Palestijnen zijn die achtervolgen, martelen, neerschieten, vermoorden of artillerie gebruiken om andere Palestijnen aan te vallen die ervan worden verdacht samen te werken met Israël of Fatah.

Zijn ze bezorgd over mensenrechten, overal en onder alle omstandigheden? 

Dan vraag je je af waarom we, zonder helemaal terug te gaan naar de genocide van de Tutsi’s in Rwanda of de moordpartijen op moslims in Bosnië en Darfur, niets horen van de demonstranten ter verdediging van de ‘zuivering’ van de Oeigoeren door de Chinese dictatuur, de Rohingya’s worden “ontheemd” door de Birmese junta, of de Nigeriaanse christenen worden uitgeroeid door Boko Haram en de islamistische Fulanis. 

We horen niets over de schendingen van de mensenrechten die op grote schaal worden gepleegd in Afghanistan, Somalië, Burundi en het Nuba-gebergte, plaatsen die ik heb bezocht en die ik goed ken en waar het niet honderden, maar duizenden en zelfs tien- of honderdduizenden burgers die sterven door conflicten.

Zijn de demonstranten verontwaardigd over de onverschilligheid van een medeplichtig Westen dat toestaat dat een moslimstad wordt gebombardeerd? 

Zo ja, waarom zijn ze dan niet de straat op gegaan om hun solidariteit te tonen met de Koerden van Kirkuk, die in oktober 2017 werden aangevallen door vliegtuigen die werden gefinancierd door de Revolutionaire Garde van Iran? Of met de Koerden van Rojava die in 2018 en 2019 door Erdogan werden gebombardeerd? Waar waren ze toen Syrische steden werden beschoten door de vliegtuigen van dictator Bashar Assad, gesteund door die van Vladimir Poetin, met een wreedheid die zelden werd gezien?

Nee.

Hoe je het ook bekijkt, er zijn massa’s mensen in Frankrijk, de Verenigde Staten en Groot-Brittannië die niet echt geïnteresseerd zijn in mensenrechten, vergeten oorlogen of zelfs de Palestijnen. Ze grijpen gewoon de gelegenheid aan om alleen te demonstreren als het hen in staat stelt om twee vliegen in één klap te slaan en “weg met Israël” of “dood aan de Joden” te scanderen.

Geconfronteerd met dergelijke hypocrisie, ben ik er trots op te zeggen dat ik mijn positie in 50 jaar niet heb veranderd.

Het aantal burgerslachtoffers van de absurde, criminele oorlog die Hamas is begonnen, breekt mijn hart. En ook al is de claim van de Palestijnen op een staat van relatief recente oorsprong, ook al is het spijtig dat hun leiders de miljarden aan internationale hulp en subsidies die ze hebben ontvangen niet hebben gebruikt om zelfs maar de kleinste stap te zetten naar de vorming van een regering die die naam waardig is.

Ik geloof dat de Palestijnen recht hebben op een eigen staat. Maar niet als het nog maar een tiranniek regime is.

Niet als het een gangsterstaat is die zijn eigen mensen gijzelt, waardoor ze in een openluchtgevangenis leven, en – elke drie of vier jaar, als de politieke greep wankel wordt – een nieuw contingent menselijke schilden opoffert zodat het kan gebruik hun martelaarschap om haar verloren legitimiteit te herstellen.

En tot slot, niet als die staat geen reden heeft om te bestaan, behalve om te dienen als lanceerplatform voor raketten die bedoeld zijn om Israël te vernietigen.

Bronnen:

  • naar een artikel van Bernhard-Henri Levy “Eyeless in Gaza” van 21 mei 2021 op de site van The Tablet

Een gedachte over “Wat hoopte Hamas te bereiken met zijn recente offensief tegen de Joodse staat?

Reacties zijn gesloten.