Halimi-zaak: het recht en de psychiatrie liggen aan de basis van onrecht

Evenement ter nagedachtenis aan Sarah Halimi in Parijs in 2020 “Sarah Halimi, vermoord omdat ze Joods was” [beeldbron: AFP]

In een open brief blikt Yohan Benizri, voorzitter van het Coördinatiecomité van Joodse Organisaties in België (CCOJB), terug op de Halimi-affaire, de antisemitische moord op een Joodse vrouw in Parijs in april 2017 en haar gerechtelijke behandeling.

We moeten de collectieve verontwaardiging en afkeer horen, en de mate van schaamte nemen om een ​​man onverantwoordelijk te zien worden verklaard voor de moord en defenestratie van een zestigjarige, dr. Sarah Halimi. Blijkbaar heeft de drug die hij ervoor koos hem mogelijk moorddadig en antisemitisch gemaakt, of op zijn minst moorddadig. Hij zal daarom niet worden veroordeeld.

Dat het Franse Hof van Cassatie een wet toepaste, is nog steeds het minste. De beslissing van het Hof verdedigen door te stellen dat de jurisprudentie op dit punt constant is, is een vergissing in het debat. De Halimi-zaak vraagt ​​ons wat eerlijk is, en niet alleen wat de wet respecteert. Antigone wist dat reeds.

Het is ook verkeerd om zichzelf te barricaderen achter het advies van psychiaters alleen wanneer een daad, deze antisemitische moord, zo walgelijk is dat het er unaniem tegen is.

“Waanvoorstellingen door Marihuana”

Sommige deskundigen hebben botweg uitgelegd dat de ‘waanvoorstelling’ de moordenaar van zijn onderscheidingsvermogen beroofde. We hadden verder kunnen gaan dan de waanvoorstellingen: het is helemaal niet meer ongebruikelijk dat sommige onderzoekers alles door biologie verklaren, inclusief aanleg om te discrimineren, te doden of te verkrachten, of door de grillen van de ene of de andere stimulus of trauma, recent of verleden. 

In dit geval heeft het vermeende delirium inderdaad een verantwoordelijke: de drugsgebruiker. Een dronken bestuurder wordt veroordeeld voor moord op de weg, zij het onder invloed van alcohol. Zijn keuze om te drinken is een kwestie van zijn vrije wil. Vrijheid heeft een limiet: verantwoordelijkheid jegens anderen, vooral wanneer anderen zwakker en meer gefocust zijn. We zijn dat allemaal verplicht.

Hoe kunnen we begrijpen dat een man niet in staat is om goed van kwaad te onderscheiden, maar toch heel goed in staat is om een ​​Jood van een niet-Jood te onderscheiden? Deskundigen kunnen het waarschijnlijk uitleggen, maar niemand kan tevreden zijn.

Noch de wet, noch de psychiatrie bestaan ​​buiten onszelf, het zijn slechts sociale constructies. De wet moet een veilige samenleving organiseren en de geneeskunde moet haar burgers genezen. Beiden zijn en doen wat we kiezen.

We moeten ons daarom opnieuw afvragen welke mensen we willen zijn, de samenlevingen die we willen vormen en de boodschappen die we aan onze kinderen willen overbrengen.

De Franse president heeft het idee naar voren gebracht om de wet te wijzigen, en zijn bewaarder van de zeehonden bestudeert de relevantie ervan. We pleiten in dit kader voor ambitie en een krachtig debat. Het is duidelijk niet een kwestie van ‘de dwazen oordelen’, en zelfs niet om te betwijfelen of men in bepaalde gevallen strafrechtelijk onverantwoordelijk kan worden verklaard. 

Er is hier geen sprake van om de macht van de rechter te vervangen door die van populaire emotie, zelfs als die legitiem is, maar om de rechtsstaat het recht te geven in een staat te reageren op Antigone zonder Creon te vergeten.

Een kwestie van rechtvaardigheid en waardigheid

We moeten kunnen zeggen dat wanneer een verfoeilijke daad het resultaat is van een opzettelijk gecreëerde situatie, bijvoorbeeld door drugs te gebruiken, de dader moet worden veroordeeld, zelfs tegen het advies van deskundigen in. Als de wet moet worden gewijzigd, zowel in Frankrijk als in België, dan is dat zo. Het is een kwestie van rechtvaardigheid en waardigheid.

Het gaat erom te accepteren dat woorden betekenis hebben en dat drugsgebruik gevolgen heeft. Het is ongehoord om te weigeren de moordenaar van een zestigjarige te berechten op grond van het feit dat deze persoon in de greep was van een delirium in verband met zijn drugsgebruik.

Anders zullen we onverantwoordelijk en beschaamd blijven leven.

door Yohan Benizri

Mede-ondertekenaars (in alfabetische volgorde): Sana Afouaiz, ​​oprichtster van Womenpreneur; Thierry Afschrift, advocaat; Daniel Bacquelaine, parlementslid; Jonathan Biermann, wethouder; Georges-Louis Bouchez, voorzitter van de hervormingsbeweging; Baron Jacques Brotchi, neurochirurg en erevoorzitter van de Senaat; Eddy Caekelberghs, journalist; Barbara Cuglietta, directeur van het Joods Museum van België; Aurélie Czekalski, parlementslid; Jan Deboutte, Ambassadeur (hon.), Voorzitter van de Belgische delegatie bij het IRHA; François De Smet, voorzitter van DéFI; Charlie Dupont, acteur; Nadia Geerts, essayist; Olivier Goldberg, voorzitter van Keren Hayesod; Grégoire Jakhian, advocaat; Joël Kotek, politicoloog; Esther Kouablan, directeur van MRAX; Jean Leclercq, professor UCLouvain en lid van de Koninklijke Academie van België; Véronique Lefrancq, parlementslid; David Leisterh, parlementslid; Sylvain Lipschutz, president van Joodse Centrale; Marc Loewenstein, parlementslid; Claude Marinower, schepen van de Stad Antwerpen; Sophie Rohonyi, MP; Richard Ruben, acteur; Nathalie Skowronek, auteur; Regina Suchowolski-Sluzny, voorzitter van het Forum der Joodse Organisaties; Viviane Teitelbaum, plaatsvervangend auteur; Sam Touzani, kunstenaar-burger; Nathalie Uffner, directeur; Serge Vandervorst, voorzitter van de wereldlijke dienst van hulp aan de bevolking van Waals-Brabant; Alain Wahba, gemeenteraadslid; Brigitte Weberman, LN24-producer en host; David Weytsman, volksvertegenwoordiger.

Bronnen:

  • naar een artikel van Yohan Benizri “Affaire Halimi: le droit et la psychiatrie cautions d’une injustice” van 23 april 2021 op de site van de CCOJB (Coördinatiecomité van Joodse Organisaties in België)

Een gedachte over “Halimi-zaak: het recht en de psychiatrie liggen aan de basis van onrecht

  1. De “waanvoorstelling” van deze moordenaar???????

    Lijkt er meer op dat de rechters aan waanvoorstellingen leden die hen van hun onderscheidings vermogen tussen goed & kwaad beroofde.

    Dreyfus & Halimi,
    De Justitiële Antisemitische ‘dwalingen’ die Frankrijk nog eeuwen zullen blijven achtervolgen.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.