De stalinistische wortels van links en progressief anti-Zionisme; Deel 1/4

Moskou, Rusland, 7 april 1977. Aartsterrorist Yasser Arafat (links) op bezoek bij zijn Russische bondgenoten aka de Sovjet-Russische president Leonid Brezniev (rechts). Arafat op zoek naar meer wapens, logistieke en financiële steun voor zijn Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) in de strijd om de vernietiging van Israël [beeldbron: AKG]

Het internationale zionisme neemt er geen genoegen mee om geen gelijke te hebben in de imperialistische wereld. Het streeft naar wereldmacht, in de tradities van de Protocollen van de Wijzen van Zion[Valery Ivanovich Skurlatov in zijn boek Сионизм и апартеид – Zionisme en Apartheid (1975), gepubliceerd door de officiële Soviet Politizdat van Oekraïne]

In de jaren zeventig lanceerden de leiders van Sovjet-Rusland (USSR) een aanhoudende ‘antizionistische’ campagne, in feite antisemitisch.

Geen verrassing. Maar een onderzoek van de publicaties van die campagne laat iets veel schokkender zien dan het feit dat de oude stalinistische despoten bereid waren om elk soort reactionair vooroordeel voor hun eigen doeleinden te gebruiken. 

Het toont aan dat veel van wat veel Britse en internationale linksen – zelfs trotskisten – over Israël zeggen, een indirecte en onwetende kopie is van de pogingen van de stalinisten om een ​​marxistisch klinkende glans op oude antisemitische thema’s op te bouwen.

Zionisme is gelijk aan racisme; Zionisme is gelijk aan imperialisme; Zionisme staat gelijk aan Zuid-Afrikaanse apartheid; Israël is de ‘waakhond’ van de VS in het Midden-Oosten; Het zionisme is medeplichtig aan, of bevordert zelfs antisemitisme – al deze thema’s, die nu aan de linkerkant gemeengoed zijn, werden ontwikkeld door de stalinisten.

Eind jaren veertig en begin jaren vijftig hadden de stalinisten een ‘antizionistische’ campagne gevoerd die in die jaren een prominente plaats innam in de showprocessen van Rudolf Slansky en anderen in Oost-Europa. Mordekhai Oren citeert de volgende uitwisseling met de officier van justitie tijdens zijn eigen proces:

‘Zou u bereid zijn te bekennen dat u in 1948, na Tito’s verraad, zowel Moshe Pijade als dr. Bebler in Belgrado ontmoette?’

‘Ik heb Pijade in 1948 niet ontmoet, en zelfs als ik dat wel had gedaan, zou dat geen misdaad zijn geweest. Het was ook geen misdaad om Bebler te ontmoeten.’

Hij is een Jood, en jij ook, en jullie zijn allebei zionisten.”

In 1953 was de weg geëffend voor de massale deportatie van de overlevende Joden uit de Sovjet-Unie en Oost-Europa; er zou een antisemitisch showproces plaatsvinden, waarbij vijf joodse artsen uit het eigen ziekenhuis van het Kremlin beschuldigd zouden worden van vergiftiging en samenzwering. Net als bij de Krim-Tataren na de oorlog zou een dergelijke massale deportatie het leven hebben gekost aan talloze tienduizenden. Stalin stierf voordat het proces kon worden gehouden en zijn opvolgers lieten het vallen.

In de late jaren zestig werd een nieuwe officiële ‘antizionistische’ campagne gelanceerd in de Sovjet-Unie, in de nasleep van de overwinning van Israël in de Zesdaagse Oorlog om Arabische staten die bevriend waren met de Sovjet-Unie. Het nam toe in de jaren zeventig, toen Israël de Arabische staten opnieuw een nederlaag toebracht in de Yom Kippoer-oorlog van 1973 en Joodse organisaties internationaal hun campagne voor Sovjet-Joden intensiveerden.

De kern van het stalinistische argument was hun oude techniek van ‘het amalgaam’. Het zionisme, zo beweerden de stalinisten, was verbonden met of verantwoordelijk voor elke reactionaire kracht die rechtgeaarde mensen zouden kunnen verafschuwen – kapitalisme, imperialisme, zelfs antisemitisme en nazisme.

“Het politieke zionisme ontstond aan het einde van de negentiende eeuw als de ideologie en vervolgens de praktijk van de reactionaire joodse bourgeoisie, bang voor het ontwaken van het heroïsche zelfbewustzijn onder het joodse proletariaat.”

Joodse arbeiders in Europese landen namen steeds actiever deel aan de klassenstrijd en revolutionaire bewegingen. Vandaar “om hen uit deze strijd te scheuren, om hen te beperken tot een nieuw, maar dit keer spiritueel getto – zoals de sociale instructie die aan het zionisme werd gegeven door de bourgeoisie die het creëerde.”

De oprichting van een nationaal tehuis voor joden was het middel om de joods-burgerlijke hegemonie over de joodse arbeiders in stand te houden. “De machtige joodse bourgeoisie, verbonden met het imperialisme, had de oprichting van een ‘nationaal huis’ nodig … in de eerste plaats om de massa van joodse arbeiders onder haar invloed te houden.”

Bovendien: “In het Westen werd de Joodse hoofdstad zo’n machtige kracht dat ze onafhankelijk kon deelnemen aan de koloniale verdeling van de wereld.”

In een andere versie was het joodse kapitaal misschien niet in staat om onafhankelijk te concurreren met de grootste kapitalistische machten. Maar het was niettemin een centrale agent van hen – inderdaad, wonderbaarlijk genoeg, tegelijkertijd een centrale agent van alle concurrerende machten!

“De kapitalisten van Engeland, de VS, Frankrijk, Duitsland en andere landen, waaronder miljonairs en multimiljonairs van joodse afkomst, die hun ogen gericht hadden op de rijkdom van het Nabije Oosten, hielpen bij de totstandkoming van het zionistische idee. Het was van meet af aan verbonden met het project van de vestiging in Palestina van een Joodse staat als een Joods fort, een barrière tegen Azië.”

“Er wordt beweerd” – zo gaven de stalinisten toe, “dat het zionisme niets anders is dan een reactie tegen antisemitisme.” Maar alleen ‘zionistische ideologen’ zouden dat kunnen suggereren. Voor de stalinisten waren het niet de antisemieten maar de zionisten die de beruchte Dreyfus-affaire van antisemitische vervolging in het Frankrijk van het einde van de 19e eeuw uitbuitten. De Dreyfus-affaire werd door de joodse bourgeoisie van West-Europa gebruikt voor de consolidatie van nationalistische politieke krachten in de verenigde Wereld Zionistische Organisatie, opgericht in 1897 in Bazel.”

Volgens de stalinisten: “Zionisme en antisemitisme zijn twee kanten van dezelfde medaille: racisme. Zionisten begroetten het antisemitische beleid van het tsarisme in zijn tijd en ook het monsterlijke beleid van genocide ten tijde van Hitler.”

Inderdaad, zo beweerden de stalinisten: “Zionistische ideologen hebben nooit hun positieve houding ten opzichte van antisemitisme verborgen gehouden, waarin de machtige joodse bourgeoisie en het judaïsche klerikalisme een handige manier zagen om hun invloed op de joodse gemeenschappen te behouden”

Antisemitisme is ‘een vorm van nationale en religieuze onverdraagzaamheid die zich uit in een vijandige houding jegens joden’, maar tegelijkertijd ‘is dit reactionaire, antimenselijke fenomeen op een speculatieve manier gebruikt (en wordt het nog steeds gebruikt). Zionisten en rabbijnen als een bugaboo met behulp waarvan het de bedoeling was om de afbrokkelende Joodse gemeenschappen te consolideren.”

Zo hebben de joodse bourgeoisie en haar ideologen blijk gegeven van, en tonen dat nog steeds, “grote belangstelling voor het bestaan ​​van antisemitische opvattingen, voor het opzwepen van antisemitisme op het niveau van het staatsbeleid.” 

Het idee dat het zionisme een antwoord was op antisemitisme, had alleen terrein gewonnen door “de inspanningen van de joodse bourgeoisie en de pers die ze had gekocht.”

In Rusland deden de zionisten “heimelijk hun uiterste best in samenwerking met reactionaire monarchisten om arbeiders van joodse nationaliteit los te rukken van de eenheid met de arbeiders van Rusland.”

Dat was de relatie tussen het zionisme en het tsarisme die “[de zionistische leider] Herzl zelf ontmoette. de tsaristische minister van Binnenlandse Zaken, von Plehve ” (Dat de bijeenkomst verontwaardiging veroorzaakte en bijna leidde tot een splitsing in de zionistische beweging in Rusland, werd niet genoemd).

Toen begonnen de zionistische ‘anti-Sovjetactiviteiten’ – in de allereerste dagen van het bestaan ​​van de Sovjetmacht? Tijdens de burgeroorlog “traden ze op als bondgenoten van de contrarevolutie … Ze creëerden zionistische militaire eenheden die een gewapende strijd tegen de Sovjetrepubliek.” Geen melding gemaakt van de zionistische eenheden die samen met de bolsjewieken in het Rode Leger vochten.

De Sovjet ‘antizionistische’ campagne beschuldigde zionisten ervan niet alleen antisemitisme te gebruiken of te verwelkomen, maar actief te promoten, antisemitische organisaties te financieren en antisemitische pogroms aan te zetten:

“In 1930, ten tijde van een crisis in de Verenigde Staten, ontstonden er meer dan honderd organisaties, waarvan de tijd en middelen werden besteed aan propaganda van haat jegens Joden. (Het is belangrijk op te merken dat veel van hen heimelijk gefinancierd door geheime zionistische fondsen).”

Eind jaren veertig en begin jaren vijftig: “Geheime agenten van het zionisme wekten angstgevoelens op bij de Joden in Syrië, Libië, Tunesië, Libanon, Algerije, Marokko en Egypte, van waaruit hele stadsgemeenschappen vertrokken [naar Israël]. In de loop van enkele jaren werden de zionisten opgestookt en provoceerden ze op alle mogelijke manieren ‘nuttige antisemitische activiteiten’ die hielpen bij het bevorderen van de massale exit van honderdduizenden gelovigen in het judaïsme uit Arabische landen.”

Zionisten bombardeerden inderdaad een synagoge in Irak om Joodse emigratie te bevorderen; maar de stalinistische campagne extrapoleerde van dergelijke episodes om de hele golf van anti-joodse vervolging in de Arabische landen die volgde op 1948 te presenteren als een samenzwering door zionisten.

In West-Europa: “Reeds in 1950 was de haat tegen joden in het Westen al zeer wijdverbreid. De machtige joodse bourgeoisie was hier verre van de minst verantwoordelijk voor. De vele antisemitische organisaties die zij oprichtte, de staatsmachines in een reeks van imperialistische landen die neerbogen voor de machtige [lees: joodse] hoofdstad, en ten slotte gebruikten de heersende zionistische camarilla van Israël antisemitisme in hun klassenbelangen.”

En in de jaren zeventig: “De propaganda van antisemitische opvattingen in veel kapitalistische staten heeft zijn belang als reactie-instrument behouden … De joodse bourgeoisie zelf en de vele groepen en partijen die ze heeft opgericht in dienst van een machtig kapitaalspel. hun rol hierin … Antisemitische organisaties zijn opgericht met de middelen die zijn verstrekt uit de geheime fondsen van het zionisme.”

Deze (niet nader gespecificeerde) antisemitische organisaties werden toen een ander middel waarmee de zionisten hun invloed op joodse gemeenschappen konden behouden: “Deze organisaties pleegden provocerende acties, met als doel arme joden en de joodse middenlagen. bourgeoisie, de financiële en financieel-industriële magnaten, die de kern en de leiding vormen van het hele systeem van internationaal zionisme … hadden de mogelijkheid om zichzelf te presenteren als de ‘enige verdedigers’ van de joodse bevolking … en om te demonstreren op meer dan eens ‘joodse solidariteit’ met de slachtoffers van antisemitisme.”

Bronnen:

  • naar een artikel van EoZ “The ‘Israel is Apartheid’ lie, like all Leftist antisemitism, was started by Stalinists” van 28 april 2021 op de site van Elder of Ziyon
  • naar een artikel van Stan Crooke “The Stalinist roots of left ‘anti-Zionism‘” van 24 februari 2004 op de site van Workers’ Liberty

2 gedachtes over “De stalinistische wortels van links en progressief anti-Zionisme; Deel 1/4

  1. Beste,
    In dit artikel vind ik de verkeerde vertaling “hoofdstad” ipv “kapitaal” voor het engelse “capital”. 😉
    Mvg,
    A.D.

    Uit de tekst:
    (Bovendien: “In het Westen werd de Joodse hoofdstad zo’n machtige kracht dat ze onafhankelijk kon deelnemen aan de koloniale verdeling van de wereld.”

    Moreover: “In the West Jewish capital became such a powerful force that it was able to participate independently in the colonial division of the world.

    Like

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.