In de kijker: Wanneer werd Palestina Palestina?

De aanspraak van de Palestijnse Arabieren op soevereiniteit over wat ze nu volhouden, is dat hun langverwachte vaderland pas nà 1967 ontstond – d.w.z. toen het onder Joods bestuur kwam.

  • De Arabieren hebben in 1967 geen oorlog met Israël uitgelokt om Palestijnse onafhankelijkheid te bereiken… Arabische heersers hadden in die gebieden een Palestijnse staat kunnen vestigen wanneer ze maar wilden. Maar de Palestijnse staat interesseerde hen niet.” (Jeff Jacoby in The Boston Globe op 7 juni 2017)
  • “Sinds de tijd van Dr. Goebels [Chef an de Nazi propagandamachine] is er nooit een geval geweest waarin de voortdurende herhaling van een leugen zulke grote vruchten heeft voortgebracht … Van alle Palestijnse leugens is er geen leugen groter of verpletterend dan wat roept op tot de oprichting van een aparte Palestijnse staat op de Westelijke Jordaanoever.” (Uit “Palestijnse leugens” [Hebreeuws], Ha’aretz , 30 juli 1976, door voormalig minister van Onderwijs, prof. Amnon Rubinstein van de extreem linkse Meretz factie)

Met Joe Biden in het Witte Huis staat de kwestie van een Palestijnse staat andermaal op de internationale agenda, na grotendeels buitenspel te zijn gezet onder de regering-Trump.

Decennia lang werd het discours over de “Palestijnse kwestie” gedomineerd door de Palestijnse-Arabieren die beweren dat Judea en Samaria (ook bekend als “de Westelijke Jordaanoever”) lang hun oude thuisland zijn geweest.

Genocide prediken

Velen zouden echter waarschijnlijk geïnteresseerd zijn – en zeker zeer verrast – om te horen, juist toen de Palestijns-Arabieren beseften dat dit gebied zogenaamd hun verlangde moederland omvatte.

Inderdaad, lang voordat Israël een vierkante centimeter van “de Westelijke Jordaanoever” bezat – voordat er enige “bezetting” of “nederzettingen” waren – claimden de Arabieren al het grondgebied van het Israël van vóór 1967, dwz binnen de Groene Lijn – als “Palestijns” gebied. en dreigde het met wapengeweld terug te vorderen en al zijn Joodse inwoners te vernietigen.

Dus in maart 1965, meer dan twee jaar voorafgaand aan de Zesdaagse Oorlog van 1967 – waarna de ‘Westelijke Jordaanoever’ onder Israëlisch bestuur kwam, dreigde de Egyptische president Gamal Abdul Nasser met huiveringwekkende genocidale boosaardigheid: ‘We zullen Palestina niet binnenkomen met zijn bodem bedekt met zand, we zullen het binnengaan met zijn bodem verzadigd met bloed“.

Een typische antisemitische cartoon uit het M-O: Egyptisch president Gamal Abdel Nasser schopt de Jood in de Zee, met de legers van Irak, Libanon en Syrië bij de hand, twee weken vóór het begin van de Zesdaagse Oorlog van 1967 [beeldbron: cartoon verscheen op 25 mei 1967 in de Libanese krant Al-Djarida] 

Niet minder bloedstollend waren de woorden van de voorganger van Yassir Arafat als hoofd van de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO), Ahmed Shukeiry , die aan de vooravond van de Zesdaagse Oorlog – in een ietwat voortijdige roes van triomf – kraaide :

De Arabieren hebben hier 19 jaar op gewacht en zullen niet terugdeinzen voor de bevrijdingsoorlog … Dit is een strijd voor het vaderland – het zijn wij of de Israëli’s. Er is geen middenweg. De Joden van Palestina zullen moeten vertrekken. [Maar] heb de indruk dat geen van hen zal overleven … We zullen Israël en zijn inwoners vernietigen en wat betreft de overlevenden – als die er zijn – staan ​​de boten klaar om hen te deporteren.​

Het is veelbetekenend dat de eerste versie van het Palestijnse Nationale Covenant drie jaar vóór de Zesdaagse Oorlog – in mei 1964 – werd opgesteld in Oost-Jeruzalem (toen onder Jordaans gezag).

Daarin zien de Palestijns-Arabieren expliciet elke soevereine claim op de “Westelijke Jordaanoever” (of Gaza) af:

Dus, terwijl het in artikel 16 staat: “… het volk van Palestina [kijkt] ernaar uit [om] de legitieme situatie voor Palestina te herstellen, vrede en veiligheid te vestigen op zijn grondgebied, en … zijn volk in staat te stellen nationale soevereiniteit en vrijheid uit te oefenen,” worden in artikel 24 de “Westelijke Jordaanoever” (en Gaza) expliciet uitgesloten van de reikwijdte van de Palestijnse soevereine aspiraties.

Inderdaad, in artikel 24, bepaalt het Verdrag ondubbelzinnig dat het “Palestijnse volk” NIET streeft naar “enige … soevereiniteit over de Westelijke Jordaanoever in het Hasjemitisch Koninkrijk Jordanië, op de Gazastrook [toen onder Egyptische controle] of het Himmah-gebied [ toen onder Syrische controle].”

Bovendien, toen het oorspronkelijke Nationale Verdrag werd opgesteld, waren alle Arabische inwoners van de “Westelijke Jordaanoever” in feite Jordaanse staatsburgers – zonder dat dit enige grote onenigheid veroorzaakte tussen hun nationale identiteit en het staatsburgerschap dat ze bezaten.

Dienovereenkomstig zei Farouk Kaddoumi , toen een van de oudste leden van de PLO, nog in 1977 tegen Newsweek: “… Jordaniërs en Palestijnen worden door de PLO als één volk beschouwd.

Bovendien was het Jordan die soevereiniteit eiste over de “Westelijke Jordaanoever” tot juli 1988, toen koning Hoessein afstand deed van zijn aanspraak op het grondgebied en al zijn vroegere onderdanen hun Jordaans staatsburgerschap ontnam. Hierover merkte Anis F. Kassim , een vooraanstaande Palestijnse internationale advocaat, op : “ … meer dan 1,5 miljoen Palestijnen gingen op 31 juli 1988 naar bed als Jordaanse staatsburgers, en werden op 1 augustus 1988 wakker als staatlozen.

Palestina is waar de Joden zijn.

Dienovereenkomstig is het duidelijk dat de aanspraak van Palestijnse Arabieren op soevereiniteit over wat ze nu volhouden, hun langverwachte vaderland is, pas na 1967 ontstond – dat wil zeggen toen het onder Joods bestuur kwam.

Het Palestijnse thuisland lijkt inderdaad een erg vloeiend concept te zijn. Immers, vóór 1967 sloot het al het grondgebied uit dat het nu beweert te omvatten. De rode draad tussen de eisen van vóór 1967 en die van na 1967, is dat de Palestijnse Arabieren hun “nationale aspiraties” alleen op het land lijken te richten om de Joden ervan te beroven.

Stel je dat eens voor!

Bron: een artikel van Martin Sherman op de site van Arutz Sheva

2 gedachtes over “In de kijker: Wanneer werd Palestina Palestina?

  1. Palestina werd palestina toen Jodenhaters in de wereld het als vehikel zagen om Joden te discrimineren & elimineren.

    Eerst in Israel, daarna in de Diaspora.

    Joden in de Diaspora hebben in het huidige klimaat zonder Israel namelijk geen kans een volgende Holocaust te overleven.

    Jodendom, Christendom, Islam Budhisme, Bahai……én Palestinisme!

    Palestinisme is de nieuwste totaal heilig verklaarde religie die de grootste leugen uit de moderne geschiedenis moet legitimeren.

    Shukeiry was hun ideoloog, Arafat hun Jezus.
    PA/Hamas/Hezbollah & Ayatolla’s hun volgelingen.
    EU & progressieve ignoranten hun financiers.

    Het is echter niets anders dan een samenraapsel van uitschot & leugens gebundeld in een modern Jodenpogrom onder de noemer anti Zionisme.

    Natuurlijk weten 99% van al die Zionisten haters niet wat ze precies in dat Zionisme haten.

    Joden haten dat snappen ze maar dát is vandaag de dag (nog) niet helemaal Salon fähig.

    Vandaar………lang leve het Palestinisme!

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.