Vandaag begint in Israël een week van herinnering en herdenking

Vandaag begint in Israël een week van herinnering en herdenking. Op dinsdagavond, de 13e april, begint de herdenkingsdag voor de gesneuvelde soldaten, die eindigt met de festiviteiten n.a.v. de Onafhankelijkheidsdag van woensdagavond naar donderdag, de 14e april (dit jaar vanwege de sabbat een dag eerder).

Ik heb mezelf vaak afgevraagd waarom we er zo veel tijd aan besteden om deze hartverscheurende gebeurtenissen nog een keer te beleven. Vast en zeker hebben de mensen, die deze trauma´s hebben meegemaakt, geen dag nodig om zich die te herinneren, ze leven elke dag met herinneringen.

Tijdens de herdenkingsdagen nam mijn grootvader me mee om de graven van zijn vrienden en familieleden te bezoeken. Hij wees naar de mensen, die hij kende uit de stad waarin hij was opgegroeid; een man die hielp bij de bouw van de plaatselijke synagoge, de slager die tegenover het joodse gemeentecentrum woonde. Elk graf, dat met een joodse ster gemarkeerd was, vertegenwoordigde een uniek leven, een leven dat mijn grootvader had gevormd.

Door deze mensen te eren, liet mijn grootvader een onuitwisbare indruk op me achter. Ik werd er aan herinnerd dat we hier vandaag staan vanwege de offers van zo velen die niet meer onder ons zijn.

Van dinsdagavond tot woensdag zullen we in Israël aan herdenkingsbijeenkomsten in het hele land deelnemen, in scholen, bij oorlogsmonumenten en op begraafplaatsen. Er worden tranen vergoten, gebeden gesproken, steentjes op graven gelegd en vlaggen gehesen ter ere van diegenen die we in de afgelopen eeuw door oorlogen, terreur en Holocaust verloren hebben. Vrienden en familieleden zullen samenkomen om de verhalen te vertellen en zich de dapperheid en de pijn van geliefde mensen te herinneren, die we nooit kunnen vergeten. Weldra, over slechts enkele jaren, zullen er geen overlevenden meer zijn die hun verhalen kunnen vertellen.

We voelen hun afwezigheid, want ze zijn er niet meer om ons oriëntering te geven, vooraanstaande rollen in onze gemeenten op zich te nemen of troost te bieden aan de nabestaanden. In deze week, waarin we de voorjaarstijd en de wedergeboorte bewonderen, is het goed dat we ook tijd vinden om de herinnering aan de onbeschrijfelijke offers van diegenen te vernieuwen, die het voor ons mogelijk gemaakt hebben om nu te leven. Wij brengen onze kinderen naar de evenementen van de herdenkingsdag, lezen de namen op de herdenkingsstenen en denken aan de families, die door het leven en het verlies van hun familieleden voorgoed veranderd werden. We schudden de hand van de jonge soldaten in erkentelijkheid. We huilen met de rouwenden.

Bron: een artikel van Israel Today in een vertaling door E.J. Bron