Antony Blinken over de onwil van zijn ministerie van Buitenlandse Zaken om Joden te redden tijdens WOII

Op donderdag 8 april 2021 haalde de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Antony Blinken, tijdens zijn toespraak op het evenement georganiseerd door het US Holocaust Memorial Museum, hard uit naar zijn voorganger en partijgenoot van de Democratische Partij, de illustere Breckinridge Long.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog was Long vice-minister van BuZa, en berucht voor het blokkeren van de toegang tot de Verenigde Staten van Joden die nazi-Europa ontvluchtten, en voor het liegen daaromtrent tegenover het Amerikaanse Congres. Blinken zei:

Hij had een enorme macht om degenen die vervolgd werden te helpen. Maar toen de nazi’s systematisch joden begonnen te arresteren en te executeren, maakte Long het steeds moeilijker voor joden om een ​​toevluchtsoord te krijgen in de Verenigde Staten. Hij onderdrukte ook lang informatie uit bronnen in het buitenland die de nazi-genocide beschreven.

Tussen 1940 en 1944 hield adjunct-staatssecretaris Breckinridge Long (1881-1958) toezicht op de Visa Division van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, die toezicht hield op de afgifte van visa aan mensen die een aanvraag hadden ingediend om naar de Verenigde Staten te emigreren – inclusief Joodse vluchtelingen die op de vlucht waren voor nazi-vervolging.

Long en zijn staf implementeerden nieuwe immigratieregels en -beperkingen als reactie op bedreigingen van de nationale veiligheid, en toonden gewoonlijk weinig sympathie voor humanitaire zorgen. Hij streed lang tegen elke poging om immigratie gemakkelijker te maken en had een hekel aan kritiek op het ministerie van Buitenlandse Zaken, in het bijzonder door Joodse organisaties.

Breckenridge Long

Samuel Breckinridge Long werd geboren in 1881 in St. Louis, Missouri, in een rijke familie. Hij studeerde rechten uit en maakte plannen voor een carrière in de politiek. Hij kwam twee keer op voor de Amerikaanse senaat in Missouri en verloor beide keren. 

Toen zijn oude vriend Franklin D. Roosevelt in 1932 zijn presidentiële kandidatuur aankondigde, zamelde Long enthousiast geld in voor de campagne. Na de verpletterende overwinning van Roosevelt werd Long de ambassadeur van Roosevelt in Italië, waar hij diende van 1933 tot 1936.

Roosevelt vroeg Long om te werken op het ministerie van Buitenlandse Zaken na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog in september 1939, en enkele maanden later werd hij benoemd tot assistent-staatssecretaris.

Wenen, Oostenrijk april 1938. Weense Joden wachten voor het Poolse consulaat om inreisvisa voor Polen te verkrijgen. Ze liepen regelrecht in de val. Op 1 september 1939 vielen de nazi’s Polen binnen. Meer dan 3 miljoen Poolse Joden werden vervolgd en vermoord. Bron: USHMM

Grote vraag naar immigratievisa

Als onderdeel van zijn taken bij het ministerie van Buitenlandse Zaken hield Long toezicht op de Visa Division, die toezicht hield op de afgifte van Amerikaanse immigratie- en doorreisvisa bij consulaten in het buitenland. De Amerikaanse consulaten in Europa, met name in nazi-Duitsland en de gebieden die het had geannexeerd of binnengevallen, werden overweldigd door mensen, velen van hen joods, die hulp vroegen bij immigratie.

Tegen de tijd dat Long weer bij het ministerie van Buitenlandse Zaken kwam, stonden meer dan 300.000 in Duitsland geboren mensen – voornamelijk Joden – op een wachtlijst voor een Amerikaans immigratievisum. De immigratie werd destijds beperkt door het geboorteland van de aanvrager. 

Maximaal 27.370 in Duitsland geboren mensen mochten elk jaar naar de Verenigde Staten emigreren, dus in september 1939 moest iedereen die op deze lijst kwam meer dan tien jaar wachten voordat zijn naam bekend werd. 

Het Amerikaanse immigratiequotum uit Duitsland werd voor het eerst gevuld in 1939 en bijna ingevuld in 1940. Tijdens alle andere jaren van nazi-heerschappij (1933-1945) werd het quotum niet vervuld en werden de wetten die het visumproces regelden niet aangepast om te voldoen aan de enorme vraag.

Nationale veiligheid

Zoals de meeste Amerikanen, maakte Long zich zorgen dat nazi-Duitsland spionnen en saboteurs in de Verenigde Staten had geplant. Deze angst voor een ‘Vijfde Colonne’, de term die voor deze individuen en groepen wordt gebruikt, nam toe na de Duitse inval in mei 1940 in Nederland, België en Frankrijk. De drie landen stuikten zo snel in elkaar dat veel Amerikanen dachten dat Duitse spionnen een rol speelden bij het neerhalen ervan. In een toespraak waarschuwde Roosevelt dat nieuwe immigranten – zelfs Joodse vluchtelingen – in het geheim voor de nazi’s zouden kunnen werken.

Op 26 juni 1940, tien dagen nadat Frankrijk zich overgaf aan nazi-Duitsland, schreef Long een memo aan andere ambtenaren van het ministerie van Buitenlandse Zaken waarin hij de opties uiteenzette om alle immigratie naar de Verenigde Staten te stoppen in geval van een nationale noodsituatie. Consulaire ambtenaren, zo schreef hij, konden “elk obstakel op de weg werpen en aanvullend bewijsmateriaal eisen en hun toevlucht nemen tot verschillende administratieve adviezen die de afgifte van de visa zouden uitstellen.”

Het voorstel van Long dat het ministerie van Buitenlandse Zaken de immigratie volledig kon beëindigen in geval van een nationale noodsituatie, is nooit van kracht geworden. Toch implementeerde het ministerie van Buitenlandse Zaken nieuwe regels die immigratie nog moeilijker maakten voor Europese vluchtelingen. Nationale archieven en administratie, College Park, MD.

De memo van Long werd nooit uitgevoerd, maar een paar dagen later gaf minister van Buitenlandse Zaken Cordell Hull alle ambtenaren van het ministerie van Buitenlandse Zaken in het buitenland de opdracht extra voorzichtig te zijn bij het screenen van vluchtelingen. Als de functionarissen enige twijfel hadden over de identiteit of bedoelingen van een vluchteling, moesten ze de visumaanvraag weigeren. Op bevel van Hull viel de immigratie uit door de nazi’s bezette gebieden.

In juni 1941 vaardigde het ministerie van Buitenlandse Zaken een “familieledenregel” uit die visa weigerde aan iedereen met naaste familieleden die nog in het door de nazi’s bezette gebied woonden. Ze redeneerden dat Duitsland immigranten onder druk zou kunnen zetten om spionnen te worden door familieleden te bedreigen die nog steeds door de nazi’s worden vastgehouden.

Het ministerie van Buitenlandse Zaken kondigde ook aan dat alle visumaanvragen moesten worden beoordeeld door een interdepartementale commissie in Washington, bestaande uit personeel van de ministeries van Staat en Justitie, de FBI en militaire inlichtingendiensten. Deze nieuwe commissie, die, zo schreef Long, “de zaken van visumaanvragers vanuit het oogpunt van nationale defensie zal onderzoeken”, verlengde een reeds lang en moeilijk immigratieproces.

Reddingsoplossing

In november 1942 drukten Amerikaanse kranten en tijdschriften aankondigingen over het plan van het nazi-regime om Europese Joden te vermoorden. Sommige Amerikanen schreven hartstochtelijke brieven en telegrammen aan het ministerie van Buitenlandse Zaken waarin ze hun bezorgdheid uitten en pleitten voor reddingsacties. Anderen hielden openbare bijeenkomsten waarin de Amerikaanse regering werd opgeroepen om de slachtoffers van de nazi’s te redden of hulp te bieden.

Long beweerde dat redding onmogelijk was zonder de geallieerde oorlogsinspanning te schaden, en hij probeerde de kritiek te bedaren door het te laten lijken alsof de regering meer deed dan ze in werkelijkheid het geval was. 

In april 1943 kwamen afgevaardigden uit de Verenigde Staten en Groot-Brittannië bijeen voor de Bermuda-conferentie, maar Long gaf de Amerikanen strikte instructies om ervoor te zorgen dat de onderhandelingen niet zouden leiden tot belangrijke nieuwe stappen namens de Europese Joden. 

Long probeerde ook kort te voorkomen dat berichten over massamoord de Verenigde Staten zouden bereiken, omdat hij vreesde dat het vrijgeven van het nieuws zou leiden tot extra druk op het ministerie van Buitenlandse Zaken.

In november 1943 hield de Commissie buitenlandse zaken van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden hoorzittingen over een tweeledige resolutie waarin president Roosevelt werd opgeroepen een commissie te benoemen om Europese Joden te redden. Long getuigde in een besloten zitting, bewerend dat het ministerie van Buitenlandse Zaken uitgebreid werk had verzet om vluchtelingen te helpen en humanitaire hulp te bieden. 

De congresleden waren onder de indruk en Long, in de hoop de publieke druk te verminderen en de resolutie te verslaan, besloot zijn getuigenis aan het publiek vrij te geven. Vrijwel onmiddellijk bewezen Joodse organisaties dat een van de beweringen van Long – dat de Verenigde Staten sinds 1933 580.000 vluchtelingen hadden aanvaard – overduidelijk onjuist was. (Het werkelijke aantal, dat varieert afhankelijk van de definitie van “vluchteling”, was veel lager.)

In januari 1944 ontdekten functionarissen van het Amerikaanse ministerie van Financiën Long’s pogingen om informatie over de Holocaust achterwege te laten. Deze functionarissen hebben Roosevelt met succes een verzoekschrift ingediend om de War Refugee Board op te richten en een nieuw Amerikaans beleid van hulp en redding voor Joden en andere slachtoffers van het nazisme aan te kondigen. 

Op dat ogenblik waren reeds ongeveer vijf miljoen joodse slachtoffers van het naziregime al vermoord. Long werd verwijderd uit het toezicht van de Visa Division, en elf maanden later nam hij ontslag bij het State Department. Hij stierf in 1958.

Bronnen: een artikel in JTA en een artikel in USHMM

Een gedachte over “Antony Blinken over de onwil van zijn ministerie van Buitenlandse Zaken om Joden te redden tijdens WOII

  1. Antony Blinken zou beter een kritische blik in de spiegel werpen met zijn holle woorden over het foute verleden van zijn departement, daar hij als huidig lid van ditzelfde departement, dat (nog steeds) een groot supporter is van alle anti Israel groeperingen & landen.

    Hij, net als 70% Joodse Democraten stemmers moeten de hand in eigen boezem steken en ophouden met hun gezwets over wat er toen fout liep, maar zich uitspreken over wat er nu fout loopt.

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.