‘Progressief behalve voor Palestina’: een nieuw etiket voor een oude haat

Plaatje hierboven: Webinar van 3 maart 2021: Van links naar rechts: Noura Erakat, Marc Lamont Hill en Mitchell Plitnick minachten links-progressieven die hun haat tegen Israël niet delen [beeldbron: A7]

De assistent-professor van de Rutgers University in Africana bestudeert Noura Erakat eist dat zelfverklaarde progressieven haar Israël-haat delen, opdat ze niet de smet van ‘Progressive Except for Palestine‘ (PEP) in zich dragen.

Ze maakte dit punt tijdens een webinar van 3 maart met Marc Lamont Hill en Mitchell Plitnick, wiens recente boek, Except Palestine: The Limits of Progressive Politics, is opgedragen aan Erakats terroristische neef, Ahmed Erekat, die afgelopen juni werd gedood door de Israëlische grensbewaking na het plegen van autoram-aanval waarbij een bewaker gewond raakte.

Hill, hoogleraar communicatie aan de Temple University, en Plitnick, voormalig mededirecteur van de radicaal antizionistische Jewish Voice for Peace (JVP) en voormalig vicepresident van de anti-Israël Foundation for Middle East Peace, spraken met Erakat als onderdeel van Een boekbespreking gepresenteerd door de linkse boekhandel Haymarket Books in Chicago.

Het trio beriep zich op de vermoeiende litanie dat de staat Israël Arabieren racistisch onderdrukt, of het nu gaat om zijn eigen burgers of om hun Palestijnse familieleden. Hill beweerde absurd dat PEP net zo onaanvaardbaar is als ‘progressief behalve slavernij’.

Erakat prees de beruchte 2001 Durban, Zuid-Afrika, Wereldconferentie van de Verenigde Naties tegen racisme, rassendiscriminatie, vreemdelingenhaat en aanverwante onverdraagzaamheid, die ontaardde in een haatfeest tegen Israël. Ze had een tangentiële conferentieverbinding gehad als onderzoeker voor een conferentiestuk getiteld ‘The Forgotten ‘ism’: An Arab-American Woman’s Perspective on Zionism, Racism and Sexism.

De sprekers prezen de VN-conferentie van Durban die zionisme gelijkstelt aan racisme. “Wereldwijde coalities van de basis” gingen naar Durban, pochte ze, “met de bedoeling het vaandel omhoog te houden dat Israël een apartheidsstaat is.” De Amerikaanse delegatie in Durban, geleid door de eerste zwarte minister van Buitenlandse Zaken van Amerika, Colin Powell, dacht daar anders over. De delegatie walgde van het antisemitisme van de conferentie en trok zich terug.

Erakat beweerde zonder bewijs dat de ‘Verenigde Staten Israël gebruikten om zichzelf te beschermen omdat het verantwoordelijk zou worden gehouden voor herstelbetalingen voor mensen van Afrikaanse afkomst in de Verenigde Staten.’

Voor Erakat zijn Palestijnen altijd slachtoffers, nooit gewelddadige daders. Afgelopen zomer fantaseerde ze dat Israëlische grenswachten haar Palestijnse neef neerschoten tijdens een tragisch auto-ongeluk en niet tijdens een aanslag met een auto, zoals de video onomstotelijk bewees (des te meer reden voor Hill en Plitnick om hem te eren).

Deze keer wierp ze de bloedige Tweede Intifada van 2001-2002 ten onrechte als vreedzaam aan en beweerde dat het Israëlische leger ‘direct militair geweld gebruikte tegen Palestijnen die protesteren’. Net als Plitnick, die het zionisme kleineerde als een ‘Europese constructie’ die verwant was aan andere eerder aanvaarde kolonialismen, deed Erakat de joodse nationale bevrijdingsbeweging af als imperialistisch.

“In plaats van millennia-lange joodse verlangens te vervullen om terug te keren naar hun inheemse vaderland, herhaalt het zionisme de koloniale ontkenning van de soevereiniteit van de volkeren die begon in de vijftiende eeuw en de verovering en verkenning van Amerika door de conquistadores”, zei ze.

Ondanks massaal historisch en archeologisch bewijs dat de joodse bijbelse aanspraken op Israël bevestigt en aanvult, beweerde ze dat dit joodse ‘bijbelse recht’ slechts een ‘stand-in met een inheemse bevolking’ is. Dat zionisme “is gebaseerd op de verwijdering van Palestijnen” verscheen ook op Erakat’s aanklacht tegen Israël.

Ze legde niet uit hoe toen ongeveer 600.000 Arabieren in het Palestina Mandaat van de Volkenbond, opgericht in 1922 voor de oprichting van een Joods nationaal huis, groeiden tot ongeveer 1,2 miljoen bij de onafhankelijkheid van Israël in 1947. Bovendien telt Israëls eigen Arabische bevolking vandaag bijna 2 miljoen, naast meer dan 4,7 miljoen Arabieren in de door Palestijnen geregeerde gebieden.

Zelfs de Holocaust was niet heilig voor Erakat, die de nazi-genocide op 6 miljoen onschuldige Joden relativeerde door het te vergelijken met de nakba, de ‘catastrofe’ die de oprichting was van het hedendaagse Israël. Volgens Palestijnse mythen hebben de Joden tijdens de onafhankelijkheidsoorlog van 1948 misschien 750.000 Arabieren etnisch gezuiverd van wat Israëlisch grondgebied zou worden.

In werkelijkheid ontvluchtten de meeste van deze anti-Israëlische Arabieren gevechtszones, vaak op grond van richtlijnen van de Arabische autoriteiten die Israël wilden vernietigen zonder zich zorgen te hoeven maken over Arabische burgerslachtoffers. Zonder uit te leggen hoe de vlucht van een relatief klein aantal Arabieren gelijk staat aan de systematische uitroeiing van het Europese Jodendom, verklaarde ze dat de Holocaust en Nakba Arabisch-Joodse ‘trauma’s moeten zijn die we bij elkaar houden’.

Hill probeerde de demonisering van Israël door Erakat te onderbouwen door te stellen dat “Palestijns zijn in de staat Israël betekent dat het minder waarschijnlijk is dat ik onderwijs van hoge kwaliteit krijg”. Toch hebben Israëlische christelijke Arabieren meer kans dan joden om in aanmerking te komen voor toelating tot de universiteit – een feit dat zijn simplistische analyse weerlegt.

Zijn Dr. Martin Luther King Jr.-achtige oproep dat “onze Joodse broeders en zusters pas vrij kunnen komen als iedereen vrij is” zal zeker in de dovemansoren vallen van de Israëlische Joden (die Dr. King, een zionist, steunde) die de beschuldiging verwerpen dat Israël Palestijnen in slavernij houdt.

Een leugen is een leugen, ongeacht wie ze vertelt. Plitnick zal, ondanks zijn zelfbeschrijving “als een Jood”, evenzo weinig joodse sympathie winnen met zijn bewering dat het, gezien de “misdaden die Israël heeft gepleegd”, een dader is geworden en dat is voor mensen heel moeilijk te accepteren. Een leugen is een leugen, ongeacht wie het vertelt.

De panelleden, elk met een lange staat van dienst van anti-Israëlisch activisme dat, in de gevallen van Erakat en Hill, vaak overslaat naar antisemitisme, hebben hun reputatie gevestigd door anti-Israëlische propaganda als feit te recyclen.

Dat Erakat en Hill professoren zijn met een goede reputatie en algemeen aanvaarde opvattingen over Israël vertegenwoordigen, belichaamt de intellectuele en morele decadentie van de hedendaagse universiteit. Ze moeten worden erkend als de giftige leveranciers van leugenaars die ze zijn.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Andrew E. Harrod “‘Progressive except for Palestine’: A new label for an old hatred” van 18 maart 2021 op de site van Arutz Sheva

Een gedachte over “‘Progressief behalve voor Palestina’: een nieuw etiket voor een oude haat

  1. De progressieven? Deze zelfgebrouwde titel staat voor…….

    Progressief in hun arrogantie?
    Progressief in hun hypocresie?
    Progressief in hun haat naar ‘de ander…… de domme?
    Progressief in hun fanatisme tegen de andere ‘foute mening?
    Proggessief in hun vasthoudendheid aan ‘hun selectieve waarheid?
    Progressief in hun bereidheid deze principes overeind te houden?

    Dit alles maakt van hen fanatieke, leugenachtige, individuen die desnoods met geweld ‘hun mening willen doorvoeren en de ander de mond snoeren.

    De hedendaagse ‘progressieven’ zijn vooral een stelletje arrogante, intolerante agresievelingen!

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.