Waarom Israëls ‘critici’ het niet kunnen helpen antisemitisch te zijn en hoe ze kunnen stoppen

De gekende zin “sommige van mijn beste vrienden zijn Joden” was vroeger het signaal dat men te maken had met een antisemiet. Tegenwoordig is het verhaal aangepast en vervangen door “je kunt Israël zeker bekritiseren zonder antisemitisch te zijn.

Ik heb in het verleden geschreven dat dit niet het geval is, omdat critici van Israël het zo hebben gemaakt. In een tijd van escalerend geweld tegen Joden, aangezet door anti-Israëlische haat, voedt kritiek op Israël onvermijdelijk antisemitisme. Mochten Israëls critici ervoor kiezen om te werken aan minder, in plaats van meer antisemitisme – hoewel ze momenteel de intentie lijken te hebben om het tegenovergestelde te doen – dan zou de situatie heel anders zijn.

De echte vraag is echter waarom Israëls critici niet in staat lijken te werken aan minder antisemitisme.

Een mogelijk antwoord kan worden gesuggereerd door hun verzet tegen de algemeen aanvaarde definitie van antisemitisme van de International Holocaust Remembrance Alliance, die voorbeelden van anti-Israëlisch antisemitisme omvat, zoals “beweren dat het bestaan ​​van een staat Israël een racistische onderneming is” en “vergelijkingen trekken tussen het huidige Israëlische beleid en dat van de nazi’s.”

Een passage uit de IHRA-definitie:

Het verzet tegen de IHRA-definitie is momenteel zo hevig dat linkse groepen proberen deze te vervangen door hun eigen definitie. Onder het ietwat bizar genaamde The Nexus Document is de alternatieve definitie interessant omdat deze in feite niet veel verschilt van die van de IHRA. Maar het zijn juist de kleine aanpassingen die het aanbrengt die de bedoelingen erachter onthullen: het verwijdert alle specifieke voorbeelden van antisemitische aanvallen op Israël, waardoor het, zoals mijn collega Ben Cohen het uitdrukte , “belachelijk vaag” wordt.

In feite lijkt het doel van het Nexus-document uitsluitend te zijn om mensen te beschermen die beweren dat Israël een racistische nazi-staat is. Men zou kunnen stellen dat degenen die Israël niet kunnen bekritiseren zonder zulke dingen te zeggen, dat in de eerste plaats niet te doen hebben. Desalniettemin is de poging om juist die critici te beschermen belangrijk, omdat het onthult dat Israëls critici zulke dingen moeten zeggen. Ze kunnen niet zonder.

Daar is een reden voor: hoezeer ze ook beweren liberale of progressieve universalisten te zijn, die zich uitsluitend bezighouden met mensenrechten en gerechtigheid, bijna alle anti-Israëlische linksen zijn in feite Palestijnse nationalisten van een of andere soort.

Ze nemen op zijn minst de meest essentiële ideeën van Palestijns nationalisme over: de imperialistische, koloniale aard van het zionisme; de wezenlijke onwettigheid van Joodse zelfbeschikking; het vermeende racisme van de huidige Israëlische samenleving; Palestijns terrorisme als een prijzenswaardige daad van verzet; de noodzaak om Israël te vervangen door een staat met een Arabische meerderheid; en de oprichting van Israël als een wereldhistorische catastrofe.

Plaatje hierboven: Palestijns Arabische cartoon die toont hoe anti-Israëlisme onder het mom van pro-Palestinisme verwordt tot pure Jodenhaat uit de oude doos: “Hang de Jood op en het ‘probleem’ Israël is in één klap van de kaart geveegd”. De Endlösung der Judenfrage van de nazi’s werd 75 jaar later vervangen door de Endlösung der Israelfrage …

Het probleem waarmee alle anti-Israëlische liberalen en progressieven worden geconfronteerd, is echter dat Palestijns nationalisme niet liberaal of progressief is en dat ook nooit is geweest. Het is altijd een racistische beweging geweest die de joden fundamenteel ontmenselijkt. Vanaf de jaren twintig heeft het de pogrom en het afslachten van mannen, vrouwen en kinderen met mes, geweer en zelfmoordterrorisme gebruikt om zijn doelen te bereiken. Het verheerlijkt oorlogsmisdaden en wreedheden.

Het werkte openlijk en enthousiast samen met het nazisme, tot op het punt van aanmoediging en goedkeuring van de Holocaust. Het bracht de PLO en Hamas voort, twee van de meest effectieve terreurgroepen in de geschiedenis, die beide pleiten voor etnische zuivering. En het houdt zich regelmatig bezig met een ruw antisemitisme dat moeilijk, zo niet onmogelijk te onderscheiden is van het rechtse antisemitisme dat links zogenaamd veracht.

Met andere woorden, de Palestijnse nationale beweging schendt en heeft altijd liberale en progressieve waarden geschonden, iets dat veel linksen, hoezeer ze ook pleiten voor een einde aan de bezetting en een Palestijnse staat, altijd hebben opgemerkt en dus tegen zijn – wat veel is om hun krediet.

Het stelt anti-Israëlisch links echter voor een vreselijk dilemma: hoe kunnen ze een beweging steunen die in strijd is met al hun beleden principes?

Het antwoord is simpel: door antisemitisme te omarmen. Ze hebben geen andere keus. Ze moeten verklaren dat Israël, het zionisme en de Joden zo slecht zijn dat niets verboden terrein is. Het is niet zozeer dat anti-Israëlische linksen antisemitisch zijn, maar dat ze op geen enkele manier niet antisemitisch kunnen zijn. Er is gewoon geen andere manier om hun adoptie van Palestijns nationalisme te rationaliseren. Zonder antisemitisme zouden ze onmiddellijk worden onthuld als hypocrieten, racisten en genocidairen .

Als anti-Israëlisch antisemitisme overwonnen moet worden, dan moeten anti-Israëlische linksen het eindelijk in zichzelf onder ogen zien. Ze moeten toegeven dat het perfect mogelijk is om een ​​tweestatenoplossing of Palestijnse zelfbeschikking te bepleiten zonder een specifiek reactionair nationalisme te omarmen dat hun meest hartstochtelijke overtuigingen verwerpt.

Ironisch genoeg is de beste manier voor hen om dat te doen door de IHRA-definitie aan te nemen, wat zou kunnen leiden tot een morele strijd die de linkerkant zou kunnen zuiveren van het morele bankroet dat kritiek op Israël tot een racistische onderneming heeft gemaakt.

Plaatje hierboven: Londen, 4 september 2018. Linkse anti-Israël activisten demonstreren aan de zetel van het Nationaal Uitvoerend Comité van de Labour Party om het besluit tot de aanname van de IHRA-definitie door de socialistische partij te verhinderen [beeldbron: screenshot van YouTube]


Bronnen:

♦ naar een artikel van Benjamin Kerstein “Why Israel’s ‘Critics’ Can’t Help Being Antisemitic, and How They Can Stop” van 25maart 2021 op de site van The Algemeiner

Een gedachte over “Waarom Israëls ‘critici’ het niet kunnen helpen antisemitisch te zijn en hoe ze kunnen stoppen

  1. Om een probleem op te lossen moet je bij het begin beginnen…..de analyse.

    Met welk recht bekritiseren deze moraal predikers & criticasters de Staat Israel?

    Je kan een persoon bekritiseren, een mening beargumenteren maar niet een héle staat viseren.

    Wie zijn deze kritische stemmingmakers met hun morele microscoop 24/7 gericht op die éne Joodse staat Israel maar principieel afgewend van de échte probleemgebieden in de wereld.

    Ik denk dat wij het antwoord op deze vraag wel kennen.
    Onze moraal predikers zijn voor 90% mensen met een morele Joden fobie.

    Slechts 10% van hen hebben échte & gerechte kritiek zonder gevoelsmatige bijbedoelingen…….en dat is OK!

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.