Wat heeft iemand ooit voor de Palestijnse Arabieren gedaan? Deel 2

Wat is de essentie van het meningsverschil tussen Israëli’s en Palestijnen? Volgens het heersende ‘gezond verstand’ of conventionele wijsheid is het axiomatisch dat Israëli’s en Palestijnen, samen met hun talloze aanhangers, het tegen elkaar opnemen in een nulsom, existentiële strijd voor de toekomst van een relatief klein stukje Midden-Oosten. betwist gebied.

Binnen dit complexe web van aannames ligt één specifieke kernovertuiging – dat “Palestina” en zijn aanhangers ipso facto pro-Palestijns zijn. Het bewijs wijst echter in een andere richting.

Hier zijn drie indicatoren die, bij elkaar genomen, de meest redelijke mensen het erover eens zouden zijn dat ze een werkelijk pro-Palestijnse positie weerspiegelen: een consequente toewijding aan werkbare Palestijnse zelfbeschikking, een diepe zorg voor de Palestijnse welvaart en het nemen van aanzienlijke risico’s om een ​​vreedzaam leven te bewerkstelligen die leidt tot een oplossing van het conflict.

♦ Het realiseren van het universele principe van zelfbeschikking voor zowel Israëli’s als Palestijnen hoeft geen nulsomspel te zijn. Alleen Israël heeft concrete stappen gezet op deze weg naar, in het jargon van vandaag, Two States for Two Peoples (2S2P) door herhaaldelijk akkoord te gaan met een territoriaal compromis – en, bij gelegenheid, eenzijdig grondgebied af te staan ​​- om dat resultaat te bereiken.

We wachten nog steeds op een Palestijnse leider die ondubbelzinnig in het Arabisch verklaart dat Joden net zoveel recht hebben als Palestijnen op soevereiniteit in hun thuisland.

Ten tweede, welke items in de volgende beschrijvingen van de Palestijnse Autoriteit suggereren een serieuze wens om de Palestijnse welvaart te bevorderen:

  • gebrek aan democratie, een rampzalige staat van dienst op het gebied van de mensenrechten,
  • de aanhoudende weigering om de betrekkingen met Israël te normaliseren, ongeacht de omstandigheden (ook te midden van een wereldwijde pandemie),
  • decennia van corruptie en slecht bestuur waardoor gewone gezinnen niet in hun basisbehoeften kunnen voorzien, terwijl ze de zakken van het leiderschap bekleden,
  • het verspillen van kostbare middelen aan het betalen van salarissen voor terroristen,
  • het opzetten van meedogenloze, wrede anti-Israël campagnes in de mondiale media, de VN en het Internationaal Strafhof?

Ten derde, welke risico’s hebben “gematigde” Palestijnse leiders genomen om het conflict op te lossen? Het antwoord is: geen.

In plaats daarvan hersenspoelt de PA Palestijnse kinderen om Joden te haten, verheerlijkt jihadistisch geweld tegen burgers, stimuleert terrorisme door middel van haar “Pay-To-Slay” -beleid (waarbij families van terroristen die straffen uitzitten in Israëlische gevangenissen royaal worden vergoed met “salarissen” die evenredig zijn met de ernst misdaden), en weigert te onderhandelen over een einde aan het conflict – dit alles is duidelijk in strijd met de Oslo-akkoorden van 1994, ondertekend door Israëli’s en Palestijnen.

Het meest schadelijke is dat het de fictie van een tweestatenoplossing handhaaft (let op – niet2S2P) die implementatie vereist van het zogenaamde recht op terugkeer, een mantra zonder basis in het internationaal recht, voor de miljoenen nakomelingen van de Palestijnse vluchtelingen. Aangezien Israël niet van plan is nationale zelfmoord te plegen, garandeert deze krankzinnige eis aanhoudende conflicten en bestendigt het de afwezigheid van een Palestijnse staat.

In plaats van te worden uitgedaagd vanwege hun waanvoorstellingen en zelfvernietigende onverzettelijkheid, worden president Abbas en zijn collega’s tot de nok toe toegejuicht door de Arabische Liga, de VN, talloze regeringen, ‘mensenrechten’-ngo’s, academici, geestelijken en journalisten. Hoe kan een houding die naar een permanente politieke doodlopende weg leidt, mogelijk worden geïnterpreteerd als “pro-Palestijns”?

En wat hebben zelfbenoemde “pro-Palestijnse” regeringen en activisten over de hele wereld eigenlijk gedaan om de benarde situatie van de Palestijnen te verlichten?

Hier enkele voorbeelden van hun bijdrage tot nu toe:

  • de Arabieren in 1947 in een onnodige oorlog tegen Israël dwingen die het Palestijnse vluchtelingenprobleem veroorzaakte (de Naqba)​ het kapen van de United Nations Relief and Works Agency (die was opgericht als een tijdelijke humanitaire hulporganisatie) om de vluchtelingen te bewapenen als een permanente en steeds groter wordende broedplaats van Joden-hatende terroristen;
  • een oogje dichtknijpen voor de weigering van burgerrechten voor Palestijnen die in Jordanië, Libanon, Syrië en elders wonen;
  • het verdrijven van honderdduizenden Palestijnen uit Koeweit na de Golfoorlog in 1991;
  • negerend Assad’s moord op ongeveer 4.000 Palestijnen tijdens de Syrische burgeroorlog;
  • de fanatieke Iraanse mullahs in staat stellen miljarden dollars te storten in de schatkist van hun genocidale tweelingbroers, Hamas en Hezbollah;
  • en het promoten van de antisemitische BDS-beweging (boycot, desinvestering en sancties) in een zinloos addendum bij de mislukte militaire en terroristische campagnes.

De Palestijnse leiders hebben, samen met hun vele vrienden in de Arabische Liga en de internationale gemeenschap, de Palestijnen herhaaldelijk verraden door gewelddadige verwerping te omarmen of op zijn minst toe te geven aan een fictief en onbereikbaar recht op terugkeer.

En de meeste zogenaamde “pro-Palestijnen” in het buitenland hebben absoluut niets gedaan om in de behoeften van de Palestijnen te voorzien. Ze hebben hen in plaats daarvan meedogenloos uitgebuit, bewust of anderszins, als een dekmantel voor anti-Israëlisme (of “anti-zionisme”) en antisemitisme.

De suggestie dat Israël onvergelijkbaar meer voor de Palestijnen heeft gedaan dan de eigen leiders van de Palestijnen, lijkt misschien in tegenspraak met het gezond verstand. Toch is het zo.

Einstein dacht (naar verluidt) dat ‘gezond verstand’ neerkwam op ‘de verzameling vooroordelen die op de leeftijd van achttien jaar waren verworven’. In de perceptie van de wereld van het geschil tussen Israëli’s en Palestijnen, overtroeft vooroordeel het bewijs in zo’n mate dat er een genie van Einsteiniaans formaat voor nodig is om het te verwijderen.


Bronnen:

♦ naar een artikel van David Stone “What has anyone ever done for the Palestinians? Part 2” van 21 maart 2021 op de site van The Article

♦ naar een artikel van David Stone “What has anyone ever done for the Palestinians? Part 1” van 20 maart 2021 op de site van The Article

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.