Wat heeft iemand ooit voor de Palestijnse Arabieren gedaan? Deel 1

Plaatje hierboven: Op 20 juli 1951 werd Koning Abdullah I van Jordanië doodgeschoten aan de ingang van de Al-Aqsa Moskee op de Tempelberg in Jeruzalem. De dader, Mustafa Shukri Ashshu, die meteen werd doodgeschoten door de lijfwacht, was een Arabier die lid was van ‘El Jihad’, een militaire eenheid die banden had met Mohammed Amin al-Husseini, de ex-Grootmoefti van Jeruzalem en berucht nazi-collaborateur:

Wat hebben de Israëli’s ooit voor de Palestijnen gedaan? De waarheid is dat Israël het meest pro-Palestijnse land ter wereld is en altijd is geweest. Hoe komt het? Drie indicatoren samen weerspiegelen een werkelijk sterke pro-Palestijnse positie. Dit zijn:

  1. een consequente toezegging voor Palestijnen om een ​​eigen werkbare staat te hebben,
  2. een diepe zorg voor de Palestijnse gezondheid en welzijn, en
  3. het nemen van aanzienlijke risico’s om tot een vreedzame oplossing van het conflict te komen.

Ten eerste, zelfbeschikking: het realiseren van dit universele principe voor zowel Israëli’s als Palestijnen hoeft geen nulsomspel te zijn. Alleen Israël heeft concrete stappen gezet op deze weg naar, in het jargon van vandaag, Two States for Two Peoples (2S2P).

De zionistische drang naar zelfbeschikking voor de Arabieren van Palestina begon in 1919 met de Faisal-Weizmann-overeenkomst. Zowel Joden als Arabieren waren verontwaardigd over de geheime Sykes-Picot-overeenkomst die in 1916 tussen Groot-Brittannië en Frankrijk was gesloten om de buit van het uiteenvallende Ottomaanse rijk onder hen te verdelen.

Hoewel de Balfour-verklaring het jaar daarop de zionistische hoop op een joodse soevereiniteit deed toenemen, begreep Chaim Weizmann, de eerste president van Israël, dat de Arabieren evenzeer soevereiniteit verdienden en spande ze zich uit om een ​​wederzijds ondersteunend verenigd Joods-Arabisch front te creëren in het licht van de perfide Grote Macht. Koning Faisal stemde aanvankelijk toe, maar bedacht zich toen.

Dat weerhield Weizmann er niet van, die in 1922 (met tegenzin) accepteerde dat 78 procent van het Joods Nationaal Huis (Mandaat Palestina) werd afgehakt om een ​​Arabische staat, Transjordanië, op te richten. Een verdere verdeling van de rest van Palestina, zoals voorgesteld door de Peel Commissie in 1937, zou de joodse staat tot een nog kleinere romp hebben teruggebracht, maar de zionistische leiding legde zich neer in het belang van 2S2P.

Tien jaar later accepteerden ze het VN-verdelingsplan dat het Joodse volk van Zion (Jeruzalem) en hun historische kerngebieden van Judea en Samaria (geannexeerd door Jordanië en omgedoopt tot de Westelijke Jordaanoever) beroofde. Dus het ging door tot op de dag van vandaag – poging na poging om de magische 2S2P-formule toe te passen, werd gefrustreerd door Arabisch afwijzend gedrag.

Ten tweede, hoe zit het met de humanitaire inspanningen van Israël namens de Palestijnen? Het is onmogelijk recht te doen aan de enorme energie en middelen die Israël hiervoor heeft uitgegeven.

Aan het einde van de Onafhankelijkheidsoorlog van 1947-1949 keurde Israël een basiswet goed die volledige en gelijke rechten garandeert voor alle Arabieren die in het land bleven. Israël bood vervolgens aan om 100.000 Arabische vluchtelingen onvoorwaardelijk op te nemen om vredesonderhandelingen op gang te brengen, ondanks het feit dat ze enorme aantallen Joodse vluchtelingen moesten opnemen die vluchtten of werden verdreven uit Arabische landen. (Hoewel dat aanbod werd afgewezen, stond Israël vervolgens toch duizenden Palestijnen toe om via het gezinsherenigingsprogramma terug te keren).

Na de defensieve Zesdaagse Oorlog van 1967 voerde Israël enorme verbeteringen door in de Palestijnse gezondheid, onderwijs, huisvesting en werkgelegenheid in de Westelijke Jordaanoever en Gaza, tot 1994, toen de overgrote meerderheid van de inwoners van die gebieden de verantwoordelijk werd van de nieuwe creëerde Palestijnse Autoriteit.

In de steeds weerkerende oorlogen die vanaf 2008 door de Hamas-leiders van Gaza werden uitgelokt, heeft de Israel Defense Force ongekende inspanningen geleverd, gevalideerd door externe militaire experts, om Palestijnse burgerslachtoffers te vermijden en tegelijkertijd Israëli’s te verdedigen tegen raketaanvallen en meer. Israël heeft ook bijna dagelijkse humanitaire hulp geboden aan de inwoners van Gaza, zelfs tijdens perioden van hevige gevechten.

Plaatje hierboven: Gaza City, 5 augustus 2014. Openbare executie door ophanging van een Palestijn die door Hamas werd verdacht van samenwerking met Israël [beeldbron: YNET]

Ten derde is het nemen van Israëls risico’s om tegemoet te komen aan Palestijnse aspiraties verbijsterend geweest. Een voorbeeld van territoriale concessies: in 1978, in Camp David, stemde Menachem (“geen centimeter”) Begin ermee in zich niet alleen terug te trekken uit de hele Sinaï maar ook uit de Westelijke Jordaanoever om een ​​periode van vijf jaar van Palestijnse autonomie mogelijk te maken die ongetwijfeld geleid zou hebben tot een staat. Na de Oslo-akkoorden van 1993-95 met de PLO trok Israël zich terug uit grote delen van de Westelijke Jordaanoever en stemde tegelijkertijd in met de bewapening van de veiligheidstroepen van de Palestijnse Autoriteit.

In 2005 gaf de havikachtige Ariel Sharon opdracht tot volledige Israëlische terugtrekking uit Gaza om te proberen de voortgang naar vrede te stimuleren. Ondanks de gedwongen evacuatie van alle Joden uit Gaza, kreeg het initiatief geen grip. Onverschrokken verbaasde de Israëlische premier Olmert zijn volk met zijn aanbod van 2008 aan Mahmoud Abbas van bijna 100 procent (inclusief landruil) van de Westelijke Jordaanoever.

Samengevat: Israël heeft decennialang geprobeerd het Palestijnse volk een eigen staat te geven. Palestijnen die in Israël wonen, genieten volledige burgerrechten, in tegenstelling tot degenen die in naburige Arabische staten wonen. Verder heeft Israël zich tot het uiterste ingespannen om de levens van Palestijnen die buiten Israël wonen te verbeteren, zelfs terwijl ze door hen werden aangevallen. Ten slotte heeft Israël grote risico’s genomen door vrijwillig land af te staan ​​aan de Palestijnen om vredesinspanningen te ondersteunen, helaas zonder resultaat. Bij al deze inspanningen heeft Israël meer gedaan dan enig ander land op aarde.

Plaatje hierboven: De Palestijnen in Gaza en hun opponenten in Judea & Samaria, bevechten elkaar sinds 2007 (en wellicht al sinds de Middeleeuwen) om als eerste de scalp van Israël te kunnen stropen. Zolang ze tegen elkaar vechten blijft vrede met Israël een drogreden en komt er ook geen soevereine staat Palestina …


Bronnen:

♦ naar een artikel van David Stone “What has anyone ever done for the Palestinians? Part 1” van 20 maart 2021 op de site van The Article