Alleen in Israël genieten Arabieren van een échte democratie

Welke van de honderden miljoenen Arabische burgers in het Midden-Oosten zullen dit jaar kunnen stemmen bij vrije en eerlijke verkiezingen?

Het is duidelijk niet Syrië. Zelfs vóór een meedogenloze burgeroorlog waarbij een half miljoen mensen omkwamen en bijna de helft van de bevolking vluchtelingen maakte, was het land een wrede dictatuur. Libië is een slachthuis en Jemen is nog steeds de grootste humanitaire ramp ter wereld.

Egypte bevindt zich in de noodtoestand en de belangrijkste tegenstanders van de president zijn bij de laatste verkiezingen uitgesloten. Hoewel er in de Arabische monarchieën verschillende gradaties van politieke ontwikkeling zijn, behoudt de niet-gekozen monarch het laatste woord in al deze.

De eerste verkiezingen voor negen jaar vonden uiteindelijk in 2018 plaats in Libanon, na drie keer te zijn afgelast door de regering. Verkiezingen vinden ook plaats in Irak, maar worden ontsierd door corruptie en Bagdad haalt snoeihard uit naar iedereen die echt probeert zelfbeschikking te oefenen, zoals de Koerden ontdekten met de militaire actie en blokkade waarmee ze te maken kregen na hun referendum in 2017.

Velen zullen het natuurlijk niet willen horen, maar afgezien van Tunesië is de kans groot dat de enige Arabische burgers in het hele Midden-Oosten die de mensen zullen kiezen die hun land leiden in vrije en eerlijke verkiezingen in Israël.

Bijna 380 miljoen Arabische burgers wonen in twee dozijn landen die zich uitstrekken over vijf miljoen vierkante mijl en de enigen die echt zeggenschap hebben over wie hun land bestuurt, zijn de 1,9 miljoen Arabieren in de kleine staat Israël.

Plaatje hierboven: Jeruzalem 12 december 2019. Arabische leden van Ra’am (Verenigde Arabische Lijst) in het Israëlische parlement [beeldbron: TOI/Olivier Fitoussi/Flash90]

Later deze maand zullen alle negen miljoen Israëlische burgers, ongeacht hun religie, ras, etniciteit of afkomst, precies dezelfde rechten hebben bij de stembus. Alle burgers van Israël stemmen op gelijke basis en de opkomst van de Arabische kiezers voor de verkiezingen van 2020 bereikte 64,8%, het hoogste niveau in de afgelopen twee decennia.

Bezoek de Knesset en je zult een van de meest diverse en controversiële parlementsleden ter wereld zien die elke kleur van mening vertegenwoordigen, van uiterst links tot uiterst rechts.

De Gezamenlijke Lijst, bestaande uit de vier Arabische partijen, was de op twee na grootste groepering in de 23e Knesset en haar leden behoorden tot de strengste critici van de regering. De alliantie won een recordaantal van 15 zetels bij de verkiezingen van vorig jaar, en de islamistische partijleider van Ra’am (Verenigde Arabische Lijst) Mansour Abbas werd in mei 2020 verkozen tot plaatsvervangend parlementsvoorzitter.

Het is belangrijk om te erkennen dat de meningen divers zijn, met veel Arabisch-Israëli’s die hun stem uitbrengen op andere partijen dan de Gezamenlijke Lijst. Er zijn Arabische kandidaten die staan ​​voor de meeste van de belangrijkste door joden geleide partijen – van de linkse Meretz tot Netanyahu’s Likud.

Arabieren en Palestijnse burgers hebben gediend in het kabinet, in het ambtenarenapparaat en in het Hooggerechtshof. Een Israëlisch-Arabische rechter, George Karra, stuurde een voormalige president van Israël, Moshe Katsav, zeven jaar de gevangenis in.

Uit recente peilingen bleek dat de meeste Israëlische Arabieren de normalisatieovereenkomsten tussen Israël en zijn Golfpartners steunen, een veelbelovend teken.

Ondanks de verzekering dat er in mei Palestijnse verkiezingen zullen worden gehouden, is het helaas onwaarschijnlijk dat Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever en in Gaza dit jaar zullen stemmen – zozeer voor de beloften van president Mahmoud Abbas.

Palestijnen hebben niet op hun president kunnen stemmen sinds Abbas in 2005 won en ze hebben niet kunnen stemmen op leden van de Palestijnse Wetgevende Raad sinds Hamas de verkiezingen het volgende jaar won. Het geweld brak uit, Abbas schafte zetels in kiesdistricten af ​​en verbood partijen die de PLO die hij leidt niet erkenden.

President Abbas zit nu in het 17e jaar van een termijn van vier jaar en herhaalde pogingen om stemmen te behouden zijn mislukt. Minder dan een derde van de Palestijnen verwacht niet dat de beloofde verkiezingen zullen worden gehouden.

De Israëli’s trokken zich in 2005 terug uit Gaza, maar er hebben geen verkiezingen meer plaatsgevonden sinds Hamas het jaar daarop de macht overnam. In plaats daarvan legden ze een meedogenloze dictatuur op waarbij tegenstanders werden gearresteerd en zelfs gemarteld of standrechtelijk geëxecuteerd.

Stel je voor hoe anders de dingen hadden kunnen zijn als de hoop die was gewekt door het vredesproces in Oslo was uitgekomen. Israël draagt ​​daar natuurlijk een verantwoordelijkheid voor, maar dat geldt ook voor de leiding van de Palestijnse Autoriteit, die in 2000 en 2008 vredesinitiatieven afwees die zouden hebben geleid tot de oprichting van een Palestijnse staat.

Hamas, de feitelijke heersers van de Gazastrook, lijken meer vastbesloten oorlog te voeren in plaats van te onderhandelen over een vreedzame toekomst voor hun 2 miljoen Palestijnen. De situatie in Gaza is wanhopig. Maar een tweestatenoplossing blijft niet alleen mogelijk, maar ook de beste route naar een duurzame en duurzame regeling.

Ik heb vijfendertig jaar lang campagne gevoerd voor een tweestatenoplossing met een onafhankelijke en levensvatbare Palestijnse staat, en ik wil dat Groot-Brittannië er alles aan doet om een ​​vreedzame en rechtvaardige oplossing van het Israëlisch-Palestijnse conflict te bevorderen, gebaseerd op veiligheid, vrede en gerechtigheid voor zowel de Israëlische als de Palestijnse volkeren.

Alle Israëlische burgers zullen deze maand kunnen stemmen op leiders die zich daarvoor inzetten.

De 13 verkozenen van de Arabische Coalitielijst
voor de 20ste Knesset van 17 maart 2015


Bronnen:

♦ naar een artikel van Ian Austin “Only Arabs in Israel have true democracy” van 12 maart 2021 op de site van The Jewish Chronicle (JC)

Een gedachte over “Alleen in Israël genieten Arabieren van een échte democratie

  1. Gelukkig dat de grootste groep dit ook wel weet en gewoon mee participeert in de Israelische samenleving.

    Het is de kleine groep fanatieke idiologen die menen dat het Arabische / Moslim model beter is……en het verpesten voor de rest.

    Like

Reacties zijn gesloten.