Mark Lewis maakt definitief een einde aan het gezwatel over Israëlische ‘Apartheid’

Middle East Piece” wordt  gerund door een zekere Mark Lewis, die in de totaal verpropagandiseerde “geschiedschrijving” rond Palestina degelijke onderzoekswerk heeft gedaan op essentiële punten: landonteigening, verdrijving, demografie, vluchtelingen, “Apartheid” en Deir Yassin. Hij heeft wijze woorden aangaande al die “kwesties” inzake “Palestina”:

De geschiedschrijving van het Arabisch-Israëlische conflict is ( . . .) door de politiek gegijzeld. De massa’s aan literatuur die over dit conflict zijn geschreven, illustreren veeleer een ideologische oorlog die op boekenplanken wordt gevoerd dan een accurate weergave van historische gebeurtenissen in Palestina.

Over Mark Lewis heb ik niet méér kunnen vinden dan wat hij over zichzelf vertelt op zijn website, namelijk dit:

Mijn naam is Mark Lewis en ik ben de enige onderzoeker/schrijver voor Middle East Piece. Ik bestudeer al meer dan tien jaar het Arabisch-Israëlische conflict, het Midden-Oosten en de islamitische religie. Ik heb een masterdiploma in National Security Studies met een concentratie in het Midden-Oosten en ben momenteel werkzaam als Cyber Security Engineer in het metrogebied van Washington DC.

Israël is een Apartheids-staat net zoals Zuid-Afrika was, zeggen de Israëlhaters en ze krijgen voor die beschuldiging de handen op elkaar in de Algemene Vergadering van de Verenigde Nazi’s. Mark Lewis heeft ook over dit essentiële punt inzake Israël een fundamentele analyse gepleegd. Hij beschrijft eerst de Apartheid in Zuid-Afrika en somt de wetten op die ervoor zorgden dat de mensen-van-kleur geen enkel burgerrecht hadden, de blanken totaal heersten en dat de maatschappelijke wereld van de blanken en de “kleurlingen” zich totaal gescheiden voltrok.

Daar zet Lewis Israël tegenover:

Israëlische Arabieren kunnen regerings-posities bekleden, in het leger dienen (hoewel niet vereist zoals wel voor de meeste Joden) en stemmen. Israëlische Arabieren worden niet verwezen naar buurten voor alleen-Arabieren of buiten wijken gehouden exclusief bestemd voor Joden . Arabieren mogen met joden naar school, behandeld worden in dezelfde ziekenhuizen als joden door Arabische of joodse doktoren, eten in dezelfde snackbars en restaurants, met dezelfde bussen reizen en in dezelfde winkels en winkelcentra te winkelen. Israëlische Arabieren kunnen zwemmen in dezelfde zwembaden en aan dezelfde stranden, picknicken in dezelfde parken, lezen in dezelfde bibliotheken, hun godsdienst beleven in dezelfde kerken, dezelfde uitgaansgelegenheden bezoeken en spelen op dezelfde speelplaatsen. Israëlische Arabieren staan geen Bantustans te wachten. Ze hebben bewegingsvrijheid door het hele land en hebben vrijheid van vergadering. Arabisch is een van de officiële talen van het land.

Kortom: degene die beweert dat Arabieren in Israël te lijden hebben onder een Apartheid te vergelijken met die in Zuid-Afrika van vóór 1994 is domweg totaal krankzinnig en erop uit Israël te demoniseren.

Maar Jodenhaters die er inderdaad per se op uit zijn Israël aan te klagen, zijn niet voor één gat gevangen. Ze stellen dat het feit dat Israël een Joodse staat wil zijn inherent racistisch is. Ja, dat is een lastig puntje want Israël was vanaf de oprichting, bijvoorbeeld door de Volkenbond , bedóéld als een Joodse staat. En de bekende resolutie 181 van 1947 van de VN wilde die overgebleven 30% van het Mandaatgebied verdelen in een “Joodse staat” (30 x zo genoemd in de resolutie) en een “Arabische staat” (ook tig keer aldus aangeduid).

Hoezo is een Joodse staat racistisch, vraagt Lewis, als er ook een Arabische Liga met 22 lidstaten is? We hebben de Verenigde Arabische Emiraten, de Syrische Arabische Republiek, de Arabische Republiek van Egypte, de Islamitische Republiek van Mauritanië, de Islamitische Republiek van Afghanistan en het Hashemitische Koninkrijk van Jordanië. De Arabische landen hebben zich verenigd in de OIC, de “Organisation of the Islamic Conference”. Er zijn expliciet katholieke landen als Argentinië, Bolivia, Colombia, Costa Rica, Guatemala, Italië, Luxemburg, Spanje en Venezuela. Er zijn Boeddhistische landen als  Cambodja, Sri Lanka en Thailand. Protestantse landen als Denemarken, Finland, IJsland, Liberia en Noorwegen. Mag Nepal Hindoeïstisch zijn?

En mag ik daar nog een persoonlijk observatie aan toevoegen? In Israël is geen enkele godsdienst verboden, ook niet de islam, een nazistische ideologie die bol staat van de Jodenhaat en die de inspiratie vormt voor de constante jihad die tegen de Joodse staat wordt gevoerd.

Dat de ster van David in de Israëlische vlag voorkomt is voor sommigen ook als een teken van racisme. Maar, zegt Lewis, ze hebben blijkbaar geen bezwaar tegen de gouden adelaar van Saladin de Veroveraar in de Egyptische vlag. Op de Iraanse vlag staat 22 keer klein geschreven“Allah is de grootste”. Op de Iraakse vlag staat het maar één keer, maar wel heel groot. Dan de vlag van Saoedi-Arabië. Die draagt de tekst “Er is geen andere Allah dan Allah; Mohammed is de boodschapper van Allah”. Oh ja! En onder die tekst is een kromzwaard afgebeeld waarmee al die openbare executies worden uitgevoerd. Hoeveel vlaggen met een islamitische halve maan erop zijn eigenlijk? En dan is er hier of daar ook nog wel eens een Christenkruis op een vlag zichtbaar.

Het is natuurlijk stront- en ook best wel schijtvermoeiend dat je dit soort shit allemaal moet oplepelen om idiote aanklachten van “racisme” tegen Israël te weerleggen puur omdat Israël een Joodse staat wil zijn. Voorts: Christen of Jood zijn in een islamitisch land is moeilijk tot onmogelijk, terwijl de Israëlische Verklaring van Onafhankelijkheid spreekt van “de ontwikkeling van het land ten voordele van al zijn inwoners” en van “totale gelijkheid van sociale en politieke rechten van al zijn inwoners ongeacht religie, ras of geslacht; het land zal waarborgen vrijheid van religie, geweten, taal, opvoeding en cultuur”. Die principes werden herbevestigd in 1994. Dat is toevallig hetzelfde jaar als waarin een einde kwam aan de Apartheid in Zuid-Afrika.

Nog een citaatje uit die Israëlische Verklaring van Onafhankelijkheid:

Temidden van de aanval die nu al maanden tegen ons wordt gelanceerd doen wij een beroep op de Arabische inwoners van de staat Israël om de vrede te bewaren en deel te nemen aan de opbouw van de staat op basis van volledig en gelijk burgerschap en passende vertegenwoordiging in all zijn voorlopige en permanente instellingen.

Maar Jodenhaters die er per se op uit zijn Israël aan te klagen zijn niet voor één gat gevangen. Had ik die zin hierboven al gebruikt? Ja, verdomd!

Hun gebazel over het “racistische” Joodse karakter van de staat Israël menen antisemieten te kunnen adstrueren met de opmerking dat de Wet op de Terugkeer alleen voor Joden en hun naaste verwanten geldt. Dat is inderdaad een geval van etnisch-religieuze voorkeur, maar dat is iets anders dan etnisch-religieuze onderdrukking van de Ander. Ook niet-Joden kunnen in voorkomende gevallen zich in Israël vestigen via een proces dat normaal is in alle beschaafde landen. De Wet op de Terugkeer discrimineert niet tussen de inwoners van Israël. Lewis geeft vervolgens een opsomming van landen die net als Israël die “etnisch-religieuze voorkeur” voor “eigen mensen” in hun wetten hebben opgenomen. Dan gaat het dus om voorkeur voor “landgenoten” bij immigratie en bij hulp-in-nood in het buitenland: Griekenland, Finland, Polen, Ierland, Armenië, Hongarije, Slovenië, Japan, Korea, China, Filipijnen, Slovenië, Macedonië, Kroatië, Oekraïne, Rusland.

De grondwet van Palestina (1996 en 2003) dus die grondwet die ooit bedoeld was als basis voor een “Palestijnse staat” als de Oslo-Accoorden niet door Arafat gesaboteerd waren geworden “is bedoeld om alle Palestijnse Arabieren automatisch burgerschap te verlenen, ongeacht waar ter wereld ze wonen, met de volgende regel vanaf de introductie ervan: ‘De tijdelijke bepalingen van deze wet annuleren of vernietigen de rechten van geen enkel Palestijns individu, waar hij ook is, om gelijke rechten te genieten met andere burgers in het vaderland.

Artikel 1 van diezelfde grondwet definieert “Palestijns” als specifiek Arabisch om elke twijfel weg te nemen over op wie dit favoritisme van toepassing is.

Refererend aan het Report on the Preferential Treatment of National Minorities by their Kin-State van de “Venice Commission” citeert Lewis uit dat rapport:

( . . .) verschillende behandeling van personen in vergelijkbare situaties is niet altijd verboden ( . . .) naar de mening van de Commissie is de omstandigheid dat een deel van de bevolking een minder gunstige behandeling krijgt op grond van het niet behoren tot een bepaalde etnische groep niet op zichzelf discriminerend, noch in strijd met de principes van het internationaal recht. Inderdaad, etnische targeting wordt vaak gedaan, bijvoorbeeld in wetten over burgerschap.

Lewis concludeert:

Dus als het favoritisme dat Joden burgerschap in Israël garandeert niet discriminerend is, niet in strijd met de principes van het internationaal recht en vergelijkbaar met wetgeving die door tientallen andere landen over de hele wereld is aangenomen ( . . .) waarom hebben we het dan over Apartheid?

De onder Trump gesloten Abraham-Akkoorden hebben,  in elk geval voor zolang Iran een bedreiging vormt voor Saoedi-Arabië en de Emiraten, de houding van de Arabische landen richting Israël veranderd. Maar tot voor zeer kort gold onverkort wat Lewis tenslotte zegt:

Algerije, Bangladesh, Brunei, Djibouti, Iran, Koeweit, Libanon, Libië, Maleisië, Pakistan, Saoedi-Arabië, Soedan, Somalië, Syrië, de Verenigde Arabische Emiraten en Jemen laten mensen met een Israëlisch paspoort niet toe in hun land, maar dat lijkt niemand af te schrikken. (Bahrein, Iran, Koeweit, Libanon, Libië, Qatar, Saoedi-Arabië, Soedan, Syrië en Jemen laten zelfs degenen met een Israëlisch stempel op hun paspoort niet toe.) Een [Israëlische] wet die op zijn meest kwaadaardigst gewoon van ieder ander [niet-Jood] eist een standaard naturalisatieprocedure te volgen voordat ze als burger worden verwelkomd, lijkt het niet waard om anti-apartheids-campagnes op de been te brengen.

Maar goed: Israëlische “Apartheid” is dus het probleem.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Martien Pennings “Mark Lewis maakt definitief een einde aan het gezwatel over Israëlische “Apartheid”” van 11 maart 2021 op de site van de auteur

Een gedachte over “Mark Lewis maakt definitief een einde aan het gezwatel over Israëlische ‘Apartheid’

  1. Hier is geen speld tussen te krijgen.

    Verder is hij nog de Universiteiten vergeten waar Israelische Arabieren studeren en ook mogen protesteren op hun Naqbah dag.

    Arabische professoren die daar les geven en dit platform vaak gebruiken om hun anti “zionisme” te propageren.

    Dan is hij ook de Israelische Arabieren vergeten die meedoen aan talenten shows, kookwedstrijden (en ook winnen), acteurs, musici en TV presentatoren.

    Het meest schandalige is dat deze Israel haat word gepropageerd & gelegitimeerd door volwassen intelligente mensen in organisaties als de VN, UNESCO, UNHRC, EU, ICC, Media & co.

    Deze week was er op de NL-TV het sartire programma van Arjan Lubach die, intelligent & scherp als hij is, Israel aanhaalde als positieve tegenpool tegen het geknul met de Europeese vaccinatie…….tot er tóch weer even die sneer kwam over verdeeldheid….want dat begrepen ze toch zó goed in Israel.

    Jammer, het toont dat onze Arjan toch niet zo intelligent & scherp is als hij zelf denkt.

    Geliked door 2 people

Reacties zijn gesloten.