Verbijsterende cijfers over de Holocaust: ca. 42.500 getto’s en kampen geregistreerd

Plaatje hierboven: Oekraïense Joodse mannen in het Getto van Brody in het Lvov District van Oekraïne, staan in lange rijen opgesteld, wachtend op hun deportatie naar het doodskamp van Belzec, ca. 1943 [beeldbron: Wikimedia Commons]

Zoals ook nu weer blijkt uit het volgend artikel van Eric Lichtblau in The New York Times, is 76 jaar na de bevrijding door het Rode Leger van KZ Auschwitz-Birkenau op 27 januari 1945, de geschiedenis van de Holocaust of Shoah nog steeds niet geschreven.

En zolang de volledige waarheid niet aan het licht is gekomen, zijn wij verplicht om er te blijven over schrijven en spreken uit respect voor de miljoenen slachtoffers van het nationaal-socialisme, waarbij vooral de Joodse gemeenschap de zwaarste klappen kreeg en ei-zo-na compleet uitgeroeid werd in Europa.

Dertien jaar geleden begonnen onderzoekers van het United States Holocaust Memorial Museum aan de grimmige taak om alle getto’s, slavenarbeid sites, concentratiekampen en moordfabrieken te documenteren die de nazi’s in heel Europa hadden opgericht. Wat zij tot dusverre hebben gevonden hebben zelfs de geleerden geschokt die erg diep in de geschiedenis van de Holocaust zijn gedoken.

De onderzoekers hebben zowat 42.500 getto’s en kampen over heel Europa in kaart gebracht die de door Duitsland gecontroleerde gebieden overspanden van Frankrijk tot in Rusland en in Duitsland zelf, tijdens het barbaarse regime van Adolf Hitler vanaf 1933 tot 1945.

getto2

Het cijfer is zo verbijsterend dat zelfs doorwinterde geleerden van de Holocaust zich ervan moesten vergewissen dat zij het wel correct hadden gehoord toen de hoofdonderzoekers hun bevindingen mededeelden op een academisch forum op het einde van januari ’13 in Duits Historisch Instituut in Washington.

“De aantallen zijn zo veel hoger dan wij aanvankelijk dachten,” zei Hartmut Berghoff, de directeur van het instituut, in een interview nadat de nieuwe gegevens werden vrijgegeven. “Wij wisten hoe verschrikkelijk het leven was in de kampen en de getto’s,” zei hij, “maar de aantallen zijn ongelooflijk.”

De gedocumenteerde kampen omvatten niet enkel “moord centra” maar ook duizenden gedwongen arbeidskampen, waar de gevangenen oorlogsmateriaal vervaardigden; krijgsgevangenen kampen; plaatsen die eufemistisch “zorg centra” werden genoemd waar zwangere vrouwen tot abortus werden gedwongen of waar hun babies onmiddellijk na de geboorte werden gedood; tot aan bordelen waar vrouwen tot seks werden gedwongen met het Duitse militaire personeel.

Auschwitz en een handvol andere concentratiekampen zijn in het publieke bewustzijn de nazi-moordmachine gaan symboliseren. Evenzo is het nazi-systeem voor het opsluiten van joodse gezinnen in getto’s in hun geboortestad in verband gebracht met één enkele site: het getto van Warschau, beroemd om de opstand van 1943. Maar deze sites, hoe berucht ze ook zijn, vertegenwoordigen slechts een minuscule fractie van het hele Duitse netwerk, maakt het nieuwe onderzoek pijnlijk duidelijk.

De kaarten die de onderzoekers hebben gemaakt om de kampen en getto’s te identificeren, veranderen grote delen van Europa in oorlogstijd in zwarte clusters van dood, marteling en slavernij – gecentreerd in Duitsland en Polen, maar reikend in alle richtingen.

De hoofdredacteuren van het project, Geoffrey P. Megargee en Martin C. Dean, schatten dat 15 miljoen tot 20 miljoen mensen stierven of gevangen zaten op de sites die ze hebben geïdentificeerd als onderdeel van een multivolume encyclopedie die drie delen beslaat onder de titel: “Encyclopedia of Camps and Ghettos, 1933–1945“, gepubliceerd in 2012, 2014 en 2017.

Het bestaan ​​van veel individuele kampen en getto’s was voorheen alleen per regio gefragmenteerd bekend. Maar de onderzoekers gebruikten gegevens van zo’n 400 medewerkers en hebben de hele schaal voor het eerst gedocumenteerd, waarbij ze bestudeerden waar ze zich bevonden, hoe ze werden beheerd en wat hun doel was.

De meedogenloze ervaring van Henry Greenbaum, een 84-jarige overlevende van de Holocaust die buiten Washington woont, typeert het brede scala aan nazi-sites. Wanneer de heer Greenbaum, een vrijwilliger bij het Holocaustmuseum, bezoekers vandaag vertelt over zijn odyssee in oorlogstijd, concentreren luisteraars zich onvermijdelijk op zijn opsluiting van maanden in Auschwitz, het meest beruchte van alle kampen.

Maar de beelden van de andere kampen waar de nazi’s hem gevangen hielden, zijn net zo diep in zijn geheugen geworteld als het nummer van het concentratiekamp – A188991 – dat op zijn linker onderarm is getatoeëerd. In een interview tikte hij de locaties in snel vuur af, de details nog steeds levendig. Eerst kwam het Starachowice-getto in zijn geboorteplaats in Polen, waar de Duitsers zijn familie en andere lokale Joden hoedden in 1940, toen hij nog maar 12 was.

Vervolgens kwam een ​​slavenarbeidskamp met twee meter hoge hekken buiten de stad, waar hij en een zuster naar Treblinka werden gestuurd om te sterven. Na zijn reguliere dienst in een fabriek dwongen de Duitsers hem en andere gevangenen om loopgraven te graven die werden gebruikt voor het dumpen van de lichamen van slachtoffers.

Hij werd naar Auschwitz gestuurd en vervolgens overgebracht naar een chemische fabriek in Polen, bekend als Buna Monowitz, waar hij en zo’n 50 andere gevangenen die in het hoofdkamp in Auschwitz waren vastgehouden, werden meegenomen om rubber en synthetische olie te vervaardigen. En de laatste was nog een slavenarbeidskamp in Flossenbürg, vlakbij de Tsjechische grens, waar voedsel zo schaars was dat het gewicht op zijn 5-voet-8-inch frame wegviel tot minder dan 100 pond.

Toen hij zeventien was, was dhr. Greenbaum in vijf jaar tijd tot slaaf gemaakt in vijf kampen, en was op weg naar een zesde, toen Amerikaanse soldaten hem in 1945 bevrijdden. “Niemand weet zelfs maar van deze plaatsen af”, zei dhr. Greenbaum. “Alles moet worden gedocumenteerd. Dat is heel belangrijk. We proberen het de jongeren te vertellen zodat ze het weten, en ze zullen het zich herinneren.”

Het onderzoek kan ook juridische implicaties hebben door een klein aantal overlevenden te helpen bij het documenteren van hun voortdurende claims op onbetaalde verzekeringspolissen, geplunderde eigendommen, in beslag genomen land en andere financiële zaken. “HOEVEEL claims zijn afgewezen omdat de slachtoffers in een kamp zaten waarvan we niet eens wisten?” vroeg Sam Dubbin, een advocaat uit Florida die een groep overlevenden vertegenwoordigt die claims willen indienen tegen Europese verzekeringsmaatschappijen.

Dr. Megargee, de hoofdonderzoeker, zei dat het project het begrip onder Holocaustgeleerden veranderde over hoe de kampen en getto’s evolueerden.

getto4

Al in 1933, aan het begin van Hitlers regering, richtte het Derde Rijk ongeveer 110 kampen op die speciaal waren ontworpen om zo’n 10.000 politieke tegenstanders en anderen op te sluiten, ontdekten de onderzoekers. Toen Duitsland binnenviel en Europese buren begon te bezetten, werd het gebruik van kampen en getto’s uitgebreid om niet alleen joden maar ook homoseksuelen, zigeuners, Polen, Russen en vele andere etnische groepen in Oost-Europa te beperken en soms te doden.

De kampen en getto’s varieerden enorm in hun missie, organisatie en grootte, afhankelijk van de behoeften van de nazi’s, hebben de onderzoekers geconstateerd. e grootste geïdentificeerde site is het beruchte getto van Warschau, dat op zijn hoogtepunt ongeveer 500.000 mensen huisvestte.

Maar slechts een dozijn gevangenen werkten in een van de kleinste kampen, de locatie München-Schwabing in Duitsland. Vanuit het concentratiekamp Dachau werden kleine groepen gevangenen onder gewapende bewaking daarheen gestuurd. Ze kregen naar verluidt zweepslagen en moesten handenarbeid verrichten in het huis van een fervente nazi-beschermheer die bekend staat als ‘zuster Pia’, die haar huis schoonmaakte, haar tuin verzorgde en zelfs kinderspeelgoed voor haar bouwde.

Toen het onderzoek in 2000 begon, zei dr. Megargee dat hij op basis van naoorlogse schattingen verwachtte dat er misschien 7.000 nazi-kampen en getto’s zouden worden aangetroffen. Maar het aantal bleef stijgen – eerst tot 11.500, daarna 20.000, daarna 30.000 en nu 42.500.

Het aantal is verbluffend: 30.000 werkkampen voor slaven; 1.150 Joodse getto’s; 980 concentratiekampen; 1.000 krijgsgevangenenkampen; 500 bordelen gevuld met seksslaven en duizenden andere kampen die worden gebruikt voor het euthanaseren van ouderen en zieken, het uitvoeren van gedwongen abortussen, het ‘germaniseren’ van gevangenen of het vervoeren van slachtoffers naar moordcentra. Alleen al in Berlijn hebben onderzoekers zo’n 3.000 kampen en zogenaamde ‘jodenhuizen’ gedocumenteerd, terwijl Hamburg 1.300 locaties bezat.

Dr. Dean, een mede-onderzoeker, zei dat de bevindingen er geen twijfel over lieten bestaan ​​dat veel Duitse burgers, ondanks de veelvuldige claims van onwetendheid na de oorlog, op de hoogte moeten zijn geweest van het wijdverbreide bestaan ​​van de nazi-kampen in die tijd. “Je kon letterlijk nergens in Duitsland heen zonder dwangarbeiderskampen tegen te komen, P.O.W. Kampen, concentratiekampen,” zei hij. “Ze waren overal.”


Bronnen:

♦ naar een artikel van Eric Lichtblau “The Holocaust Just Got More Shocking” van 1 maart 2013 op de site van The New York Times ‘NYT)

♦ naar een artikelOnderzoekers brengen WOII nazi-kampen in kaart en komen tot schokkende conclusies” van 3 maart 2013 op de site van Joods Actueel Magazine

2 gedachtes over “Verbijsterende cijfers over de Holocaust: ca. 42.500 getto’s en kampen geregistreerd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.