Palestina zal nooit ‘vrij’ (van Joden) zijn zolang ze eisen dat Israël moet verdwijnen

Sommigen geloven blijkbaar nog altijd dat de Arabieren op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook bereid zouden zijn om een 2 of zelfs 3-statenplan te aanvaarden in ruil voor vrede in het Midden-Oosten. Niets is minder waar.

De Arabieren accepteren slechts één staat, exact op het grondgebied waar Israël zich bevind, dat door de Arabieren systematisch, in woord en geschrift, wordt aangeduid als de Zionistische Entiteit (om uit walging en haat het woord Israël niet te moeten uitspreken).

Een eengemaakt Palestina, zonder Joden, en onder volledige Arabisch-islamitische controle, is altijd het enige èchte einddoel geweest van de Arabieren.

Elke overeenkomst die de Arabieren ooit met de Israëli’s hebben afgesloten en gelijk welke akkoorden er in de toekomst nog zullen volgen, zijn slechts tussenstappen die enkel de volledige annexatie van de Israëlische staat door de Arabische wereld in het vizier hebben.

Of zoals Yasser Arafat het ooit (eind juni 1994) vertelde aan zijn goede vriend Abdel Ari Arwan, hoofdredacteur van de krant Al-Quds al-Arabi met zetel in Londen:

Luister Abdel-Ari, ik weet dat jij tegen de Oslo-akkoorden bent, maar je moet altijd onthouden wat ik je [nu] ga vertellen. De dag zal komen dat je zult zien dat honderdduizenden Joden Palestina ontvluchten. Ik zal dat niet meer meemaken, maar jij zult het in jouw leven zeker zien gebeuren. De Oslo-akkoorden zullen dat tot stand helpen brengen.

Zelfs de erkenning door Egypte (op 26 mei 1979) en Jordanië (op 26 oktober 1994) van de soevereiniteit van de Joodse staat, is één van de vele fases met het doel Israël uiteindelijk te vernietigen. Ondanks die erkenning (pas nà vele oorlogen die beide landen telkens verloren van Israël) leidde die erkenning nooit tot normale betrekkingen.

Voor diegenen die een en ander moeilijk willen of kunnen geloven, kunnen onderstaande uitspraken van Yasser Arafat en Sjeik Ibrahim Mudeiris wellicht enkele laatste twijfels wegnemen. Op 30 januari 1996 zei Yasser Arafat in Stockholm tegenover een groep Arabische diplomaten:

Wij van de PLO zullen al onze krachten gebruiken om Israël psychologisch in twee kampen te verdelen. Binnen vijf jaar zullen er tussen de vijf en de zeven miljoen Arabieren op de West Bank en in Jeruzalem wonen. Alle Palestijnse Arabieren zullen door ons worden verwelkomd. [Net] als de Joden allerlei Ethiopiërs, Russen, Oezbeken en Oekraïeners als Joden kunnen importeren, kunnen wij allerlei Arabieren bij ons importeren. Wij zijn van plan de staat Israël te elimineren en een pure Palestijnse staat te stichten. Wij zullen het leven voor de Joden ondraaglijk maken, door psychologische oorlogsvoering en een bevolkingsexplosie. Joden zullen niet onder de Arabieren willen wonen. […] Ik heb niets aan de Joden; zij zijn en blijven Joden. Wij hebben van u nu alle mogelijke hulp nodig in onze strijd voor een verenigd Palestina onder volledige Arabisch-islamitische controle.

Sjeik Ibrahim Mudeiris (topfunctionaris op het ministerie van Religieuze Zaken van de Palestijnse Autoriteit) zei op 16 april 2004 in de Sjeik Zayid Moskee in Gaza, dat rechtstreeks op de Palestijnse televisie werd uitgezonden:

Onze strijd met de vijand is groter dan sommige politici en mediamensen denken. Onze strijd is niet met een zionistische premier, een regering of een cipier. Onze strijd is die tussen islam en het [Joodse] ongeloof in dit land. Het is een strijd waarin de kruisvaarders en het wereldzionisme zich hebben verenigd. Zionisten en kruisvaarders zijn twee kanten van een en dezelfde munt. We voeren een oorlog tegen het zionisme, dat de wereld regeert en internationale besluiten en economieën beïnvloedt. Als Allah het wil, zal deze zogenaamde staat binnenkort verdwijnen.

Jong geleerd is oud gedaan
Een en ander om het doel – de vernietiging van de Joodse staat – te bereiken, is in het verleden herhaaldelijk tegengevallen. De vele verloren oorlogen en veldslagen tegen Israël, blijven de arabieren behoorlijk op hun maag liggen. Niets is erger voor een moslim dan vernederd te worden.

Vernedering kan alleen ongedaan worden gemaakt door wraak en bestraffing, als het kan tijdens dit leven anders tijdens een volgende leven. Hoe dan ook, de wraak als vergelding voor vernedering moet doorgegeven worden aan de volgende generaties, van vader op zoon, van kinderen op kleinkinderen en kindskinderen tot in der eeuwigheid, totdat genoegdoening wordt bereikt.

Eén van de middelen om die boodschap door te geven is via de opvoeding en het onderwijs van de kinderen op de moslimscholen in Gaza en de Westbank. Met de vernietiging van Israël kan je blijkbaar nooit vroeg genoeg mee beginnen.


Bronnen:

♦ naar