Internationaal Strafhof heeft ‘Palestina’ tot een soevereine staat uitgeroepen

Het sterk gepolitiseerde Internationaal Strafhof heeft zojuist de Palestijnen een staat verklaard. Ze deden het zonder enige onderhandeling met Israël, zonder enig compromis en zonder erkende grenzen.

Ze deden het ook zonder enige wettelijke bevoegdheid, omdat het Statuut van Rome, waarbij het Internationaal Strafhof is opgericht, niet voorziet in de erkenning van nieuwe staten door deze strafrechtbank. Bovendien hebben noch Israël, noch de Verenigde Staten dat verdrag geratificeerd, zodat de beslissingen van het Internationaal Strafhof hen niet binden.

Deze verdeelde beslissing is evenmin bindend voor de ondertekenaars, aangezien zij de bevoegdheid van de zogenaamde rechtbank te boven gaat. Ik zeg ‘zogenaamd’ hof, omdat het Internationaal Strafhof geen echte rechtbank is in de zin van dat woord. In tegenstelling tot echte rechtbanken, die statuten en gewoonterecht hebben om te interpreteren, verzint het Internationaal Strafhof het gewoon.

Zoals de afwijkende rechter zo treffend opmerkte, is de Palestijnse beslissing niet gebaseerd op de bestaande wetgeving. Het is gebaseerd op pure politiek. En de politiek van de meerderheidsbeslissing is op zijn beurt gebaseerd op het toepassen van een dubbele standaard op Israël – zoals de Verenigde Naties, het Internationaal Gerechtshof en andere internationale organen al lang hebben gedaan.

Er zijn talloze andere groepen – onder hen de Koerden, de Tsjetsjenen en de Tibetanen – die een zekere mate van onafhankelijkheid claimen. Toch hebben noch het Internationaal Strafhof, noch andere internationale organisaties er ooit tijd aan besteed.

Maar de Palestijnen – zowel op de Westelijke Jordaanoever als in Gaza – die hebben geweigerd te goeder trouw te onderhandelen en terrorisme hebben gebruikt als hun primaire aanspraak op erkenning, zijn door deze beslissing beloond voor hun geweld. Israël, dat de Palestijnen bij verschillende gelegenheden een staat heeft geboden in ruil voor vrede, is gestraft voor zijn onderhandelingsbereidheid en zijn vastberadenheid om zijn burgers te beschermen tegen Palestijns terrorisme.

Er vinden zoveel ernstige oorlogsmisdaden en andere schendingen van humanitaire wetten overal ter wereld plaats die het Internationaal Strafhof opzettelijk negeert. De hoofdaanklager ziet het als een van haar taken om de aandacht weg te trekken van derdewereldlanden, waar veel van deze misdaden plaatsvinden, en naar westerse democratieën.

Wat zou een beter doelwit kunnen zijn voor deze perverse vorm van ‘vervolgende positieve actie’ dan Israël? Ik zeg pervers omdat de echte slachtoffers van een dergelijke selectieve vervolging de burgers zijn van deze derdewereldlanden waarvan de leiders hen vermoorden en verminken.

Aan de andere kant heeft Israël de beste staat van dienst op het gebied van mensenrechten, de rechtsstaat en bezorgdheid voor vijandige burgers dan enig land dat met vergelijkbare dreigingen wordt geconfronteerd. Volgens de Britse militaire expert Richard Kemp ‘heeft geen enkel land in de geschiedenis van oorlogvoering meer gedaan om burgerslachtoffers te vermijden dan Israël tijdens Operatie Cast Lead.’

Het Israëlische Hooggerechtshof heeft zijn leger ontmoedigende beperkingen opgelegd en heeft zinvolle rechtsmiddelen geboden voor criminele handelingen die door individuele Israëlische soldaten zijn gepleegd. De rol van het Internationaal Strafhof is volgens het verdrag alleen inbreuk te maken op de soevereiniteit van naties als die naties niet in staat zijn om recht te doen.

Het principe van ‘complementariteit’ is bedoeld om rechtbanken in democratische landen, zoals Israël, in staat te stellen hun eigen problemen binnen de rechtsstaat aan te pakken. Alleen als de rechterlijke macht deze problemen totaal niet aanpakt, is de rechtbank bevoegd – zelfs in zaken waarbij partijen bij het verdrag betrokken zijn, wat Israël niet is.

De Verenigde Staten zouden de beslissing van het Internationaal Strafhof moeten verwerpen, niet alleen omdat het oneerlijk is jegens hun bondgenoot Israël, maar omdat het een gevaarlijk precedent schept dat kan worden toegepast tegen de Verenigde Staten en andere landen die volgens de rechtsstaat opereren.

Israël moet de beslissing aanvechten, maar moet meewerken aan elk onderzoek, omdat de waarheid haar beste verdediging is. Of een onderzoek door het Internationaal Strafhof de waarheid kan opleveren, is twijfelachtig, maar het bewijs – inclusief real-time video en audio – zal het voor ICC-onderzoekers moeilijker maken om de werkelijkheid te verdraaien.

Al met al is de uitspraak van het Internationaal Strafhof over Palestina een tegenslag voor één enkele mensenrechtenstandaard. Het is een overwinning voor het terrorisme en een onwil om over vrede te onderhandelen. En het is een sterk argument tegen de toetreding van de Verenigde Staten en Israël tot deze bevooroordeelde ‘rechtbank’ en deze enige legitimiteit te geven.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Alan M. Dershowitz “Is Palestine a State?” van 9 februari 2021 op de site van The Gatestone Institute

2 gedachtes over “Internationaal Strafhof heeft ‘Palestina’ tot een soevereine staat uitgeroepen

  1. The ICC = the International Criminal Court.

    1) Dit hof is geen Justitieel hof, maar een politiek hof!
    2) Palestina is geen staat maar een politiek droom gebied!
    3) Palestiijnen zijn geen volk, maar een politiek leger.

    Deze hele farce is de zovéélste poging om de Joodse bevolking van de planeet te dwingen, door hun veilige haven Israel te vernietigen, waarna de Joden in de Diaspora weer vrij wild worden van de jaloerse hatende meutes.

    1) Israel economisch te boycotten
    2) Israel (politiek) illegaal te verklaren
    3) Israel waar mogelijk/internationaal tegen te werken.
    4) Israel via leugens als misdadiger te presenteren.
    5) Israel aanhangers te censureren en/of uit te sluiten.

    Velen hebben het voor hen geprobeerd…….allen zijn verslagen.

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.