Aan Joodse Israëlbashers in de Diaspora: ‘Hoe durf je Israël te vertellen een kans op vrede te wagen?’

Yoni Netanjahoe** jammerde:

Ik zie met grote bezorgdheid en woede hoe een deel van het volk zich nog steeds vastklampt aan de hoop dat een vredesakkoord met de Arabieren kan bereikt worden. Het gezond verstand vertelt hen ook, dat de Arabieren hun hoofddoel, de vernietiging van de staat, niet hebben verlaten; maar dat zelfbedrog en die zelfmisleiding die de Joden altijd geteisterd hebben, opnieuw hun werk doen. Dat is onze grote tragedie. Zij willen geloven, dus geloven zij. Zij willen niet zien, dus sluiten zij hun ogen. Zij willen niets leren van duizenden jaren geschiedenis, dus verdraaien zij die. Zij willen een offer brengen, dan doen ze dat inderdaad. Het zou komisch zijn, ware het niet zo tragisch. Wat een droevig en irritant zootje is dat Joodse volkje toch!

[** Yoni Netanjahoe was de broer van de huidige premier Binyamin Netanyahu. Yoni werd in juli 1976 gedood door Palestijnse terroristen van de PFLP tijdens Operation Entebbe, toen een Israëlisch commando onder zijn bevel meer dan 100 gegijzelde Israëliërs bevrijdden in Oeganda]

Onder de meest trieste en irritantste bevinden zich de Amerikaanse rabbijnen en andere Joodse leiders die zich de wijsheid toedichten Israël te bevrijden van zichzelf. Deze salonstrategen, vaak zeven tot tien tijdzones verwijderd [van Israël], proberen hun wonderzalfjes voor vrede in het Midden-Oosten aan de man te brengen.

De prominentste eigenschap van deze gratuite voorschriften is dat Israël een compromis zou moeten sluiten met diegenen die zijn vernietiging nastreven en dat het om het even welke prijs zou moeten betalen om een vijandige wereld te kalmeren. Het enige dat nodig is om de vrede in de Joodse staat te laten uitbreken is door het superieure oordeel van zijn critici te realiseren! Indien Israël terugkeert naar de onderhandelingstafel die het blijkbaar had verlaten, zal het daar een gewillige partner voor de vrede aantreffen.

De critici van Israël stellen voor dat Israël zou moeten zeggen:

Kunnen we nu niet gewoon trachten overeen te komen? Wij kunnen toch praten met elkaar. Laten we nog in onze tijd onderhandelen over vrede! U geeft een beetje toe en wij geven een beetje toe. Wij kunnen vrede bereiken omdat wij u op uw woord kunnen vertrouwen en wij weten dat u echt zij-aan-zij en arm-in-arm met ons wilt leven. Dan kunnen wij de champagnekurken laten knallen. Wij stellen een toast voor: “Op ons, voor het opgeven van land, en op u, voor het maken van beloftes op papier! Het zou toch zo beschaafd zijn! Hoe voorbeeldig toch van ons!”

Herinner u de conclusie van de Amerikaanse senator William Borah in september 1939, nadat Duitsland Polen was binnengevallen:

“O G’d, als ik maar eventjes met Hitler had kunnen praten, dan had dit alles voorkomen kunnen worden.”

Yeah right… 😦

Indien enkel de ingenieuze argumenten van zijn critici door Israël zou worden aangenomen in een volwassen gesprek met zijn vijanden, zou de Joodse Staat kunnen uitrusten onder zijn wijnranken en vijgenbomen!

Het eeuwige verbond van het judaïsme met G’D en het Land van Israël is gebaseerd op het principe dat niet van privileges kan genoten worden zonder het opnemen van de verantwoordelijkheid. Wanneer de Joden in de Diaspora Israël willen intimideren en de les spellen, oefenen zij een voorrecht uit waarop zij geen recht hebben. Omdat het voor hen noch voor hun families gevolgen heeft, moeten hun suggesties als schadelijk worden gezien, en hebben zij ook geen recht van spreken. Omdat zij toch niet zelf de uiteindelijke verantwoordelijkheid voor Israël hoeven te torsen, kan het enige effect voor hen zijn dat hun vrijblijvende bezoeken aan Israël zullen worden verhinderd of zelfs beëindigd worden, indien Israël, dat G’d het verhoedde, zou lijden onder de kwaadaardige gevolgen van hun advies.

Israëliërs zijn de enigen die hun feitelijke levens op het spel zetten en zij zijn ook de enigen die begiftigd zijn met het recht om hun regering te adviseren en te bekritiseren. Het zijn niet onze zonen die aan het front strijden tegen een onverzettelijke gek wiens oplossing van het conflict alles behalve een twee-statenoplossing is. Onze zonen zullen veilig en wel wegkruipen in hun universiteiten en moeten niet de kantelen bemannen tegen genocidale vijanden en hun bloed vergieten. Al dit geblaat over Israël als “ons” land, blijkt niks anders te zijn dan kinderpraat en onthult dat ene nuchtere feit: wij leven daar niet! Het recht om iets te zeggen over “ons land” is enkel voorbehouden voor diegenen die ook leven en sterven in “ons land.” Lidmaatschap heeft zo zijn privileges!

Deze zelf-opgemaakte vredestichters, voor wie de “Tora” de redactiepagina is van The New York Times en die uit het Palestijnse manuscript citeren, berispen elke poging van Israël om zijn burgers te verdedigen, terwijl zij wegkijken van elk vijandig vergrijp en wreedheid of het trachten te verschonen. Dit zijn de mensen die duizelden van geluk en emotie toen Yasser Arafat zijn hand uitstrekte staande op het gazon voor het Witte Huis in Washington D.C. “Ja,” huilden zij, “de vrede is nabij!” Zij zijn bezweken aan een oude Joodse karaktertrek: de gretigheid om te geloven in beloften en om bedreigingen niet ernstig te nemen.

Hoe weinig kennen zij toch van onze geschiedenis! Zij hebben het onmogelijke verwezenlijkt: het herkennen van “gematigden” onder de Palestijnen. Wat ligt die lat inderdaad erg laag, zodat u niet te hard hoeft te krabben om het Palestijnse doel te ontdekken van het “heropeisen” van zijn land door middel van “verzet”, het land dat wordt aangeduid als zich uitstrekkend van de rivier tot aan de zee en van noord tot zuid. Wonen daar nog werkelijk Palestijnen die Tel Aviv niét beschouwen als “bezet” grondgebied en die Haifa niet als een “nederzetting” bekijken? De formule “Land voor Vrede” is enkel een eufemisme voor de fragmentarische vernietiging van Israël. Nota nemend van hun ongelooflijke capaciteit tot zelfbedrog, zou Churchill tegen hen zeggen, zoals hij zei wanneer hem gevraagd werd of Hitler in staat zou zijn om dergelijke macht te bereiken:

“De boosaardigheid van de schurk wordt versterkt door de zwakte van de rechtschapene.”
[“The malice of the wicked is reinforced by the weakness of the virtuous.”]

Het zou verlichtend kunnen zijn om te vernemen over één echte en positieve stap die door de Palestijnen werd gezet die concreet de Palestijnse verplichting aan de vrede zou aantonen. Wat is de waarborg voor al dit vertrouwen? “Neem een kans op vrede,” adviseren zij. Maar Israël heeft absoluut geen foutmarge en om het even welke “kans” die wordt aangegrepen kan resulteren in vernietiging.

De vrede die zou kunnen resulteren in het aannemen van wat deze naïeve advocaten bepleiten, is de vrede van het graf. Zij worden door de auteur duidelijk in Psalm 82: “Zij weten niets, zij begrijpen niets. Zij lopen zowat in de duisternis; de aarde davert op al zijn grondvesten.”

Het zou komisch zijn, ware het niet zo tragisch.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Mark S. Miller “How dare you tell Israel to take a chance on peace” van 20 december 2012 op de site van The Times of Israel

Een gedachte over “Aan Joodse Israëlbashers in de Diaspora: ‘Hoe durf je Israël te vertellen een kans op vrede te wagen?’

  1. Inderdaad….salon strategen en die zijn niet alléén te vinden onder prive burgers maar ook onder journalisten, artiesten & politici.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.