Waarom is de Joodse en Israëlische politieke linkerzijde zo extreem?

Plaatje hierboven: New York, 6 oktober 2015. Al Awda, NYC Students for Justice in Palestine en andere groepen houden een ‘Day of Rage’-bijeenkomst aan het Israëlische consulaat om te protesteren tegen geweld tegen Palestijnen [beeldbron: A. Katz / Shutterstock]

Terwijl de Arabische naties die aan Israël grenzen geen vrouwen toelaten om te stemmen, was Israël de eerste natie in de wereld om een vrouwelijke premier te hebben: Golda Meir. Beschreven als “vastberaden, rechtuit sprekend, grijs-geworden grootmoeder van het Joodse volk,” leidde Meir de Joodse natie vele jaren.

Terwijl veel van de visies op het economische beleid van Golda Meir vandaag zouden verschillen met die van de huidige premier, omdat zij lid was van de linkse politieke partij Mapai [die in 1968 zal opgaan in de linkse Arbeidspartij; Brabosh.com], vallen haar meningen over veiligheid vandaag volledig samen met die van de leiders van de Israëlische regering.

Tegenwoordig, is de linkerzijde opgeschoven naar het extreme uiterst links, veel verder dan de Zionistische voorvaders van de Staat Israël (Golda Meir was één van 24 ondertekenaars, waarvan twee vrouwen waren, van de Israëlische Onafhankelijkheids Verklaring in 1948). Zij zijn ver buiten de perken van consensus getreden.

Plaatje hierboven: Washington, aan het Witte Huis in 1973. De linkse Israëlische premier Golda Meir (1898-1978), de “grootmoeder van het Joodse volk” genoemd. Zij was premier van Israël van 17 maart 1969 tot 3 juni 1974. Tijdens haar ambtstermijn kreeg zij te maken met talloze Palestijnse aanslagen en vooral de Jom Kippoeroorlog van oktober 1973. Naast haar de toenmalige Amerikaanse president Richard Nixon.

De ideeën van Golda Meir in haar eigen woorden:

Nu zeggen zij dat wij terug naar de grenzen van 1967 zouden moeten keren, maar dat is daar waar wij waren, waarom is er dan een oorlog geweest? En wij hadden de grenzen van 1947… wij hielden er niet van maar wij zeiden ja tegen hen. Maar het was nog steeds oorlog. En na de oorlog van 1948 zeiden zij dat we terug moesten keren naar de grenzen van 1947. Maar dat is waar we waren… en dat is waar ze willen dat we weggaan… Zij voedden nog steeds een hoop dat wij op een geven ogenblik zullen verdwijnen.

Men hoeft niet veel verbeeldingskracht te hebben om te realiseren hoe de situatie van de Staat Israël zou geweest zijn indien wij ons hadden opgesteld op de lijnen van 4 juni 1967…. De Arabische regeerders beweren dat hun doel beperkt is tot het bereiken van de lijnen van juni 1967 maar wij kennen hun ware doel: de totale onderwerping van de Staat Israël.

Er kan geen grotere fout zijn in de beoordeling van de huidige situatie in het Midden-Oosten dan om te veronderstellen dat het conflict verdergaat wegens een specifieke Arabische grief: de benarde toestand van de Arabische vluchtelingen, de Israëlische aanwezigheid op de Westbank, de hereniging van Jeruzalem. De kern van het probleem is wat aan de basis lag van de Zesdaagse Oorlog… Neem simpelweg de werkelijke oorzaak van de Arabische houding tegenover het feitelijke bestaan van Israël… Zij willen ons hier niet hebben. Dat is waarover het gaat. Het is niet waar dat zij ons niet in Nabloes of Jenin willen hebben. Zij willen ons niet hebben, zo zit dat.

Vandaag vertelt iedereen ons dat er in de wereld van vandaag niet zoiets bestaat als veilige grenzen. Maar toch heb ik geen mensen gezien die hun grenzen opgaven en zeggende “wij geven er niet om waar onze grenzen liggen.” Zij vertellen ons dat er internationale waarborgen zullen zijn… is er dan nog een ander volk dat zijn lot laat afhangen van internationale waarborgen? Neen. Maar wij zouden dat moeten. En als wij dat niet doen, dan zijn wij koppigaards of onverzettelijk of niet aangepast of wij malen niet om public relations.

Er zijn diegenen die dreigen met een geweer en er zijn diegenen die zich trachten te verdedigen… om een plaag over beide huizen uit te roepen is een onrechtvaardigheid. Als wij worden bekritiseerd omdat wij niet buigen, namelijk omdat wij geen compromis willen sluiten omtrent de vraag “zijn of niet te zijn”, dan is dat omdat wij dat zo besloten hebben; dat kome wat komen mag, we zijn hier en wij blijven hier. Er is niets dat Israël zo hard wil als vrede. In al die troosteloosheid van de woestijn, oogt de woestijn van de haat rondom ons nog zoveel somberder.”

Een andere Zionistische leider, nog vóór Golda Meir, was Ze’ev Jabotinsky (plaatje onderaan) die in 1929 schreef: “Het Joodse volk, wij allemaal, willen voor 100 procent vrede“ – maar belangrijker dan vrede is overleven. De fout die de Linkerzijde vandaag maakt werd benadrukt door Jabotinsky toen hij zei:

Een grote beroering is momenteel aan de gang binnen het Zionisme, die veroorzaakt wordt door de gemeenschap van zoekers naar vrede, waarvan hun bedoeling is om (op een wijze door uiteraard alleen maar voor Joden te prediken).een overeenkomst te bereiken met de Arabieren.

Of iemand zich nu al dan niet zich kan herkennen in een Revisionistische Zionist zoals Jabotinsky, of een Linkse Zionist zoals Meir; dienen Zionisten zich eerder zorgen te maken om de veiligheid van de Joodse staat, eerder dan om “vrede” met een vijand te willen bereiken die niets anders wenst dan Israël beetje bij beetje te vernietigen.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Ronn Torossian “Why is the Jewish and Israeli Left so Extreme?” van 9 november 2012 op de site van The Algemeiner

Een gedachte over “Waarom is de Joodse en Israëlische politieke linkerzijde zo extreem?

  1. Het korte antwoord is arrogantie & ignorantie.

    Bij de Amerikaanse linkerzijde voert totale ignorantie de boventoon + de ijdele hoop om door hun anti Israel positie (hét uithangbordje van links) ze meer geaccepteerd zullen worden als Amerikanen en niet als Jood met een dual loyalty. Deze groep Joodse idioten word dan ook door Israel totaal geignoreerd.

    Israel’s ultra links is arrogant/betweterig maar ‘vooral anti rechts……. en bovenal anti Bibi. Iedere goede/logische beslissing word automatisch door hen afgeschoten. Zij zijn dan ook de vooruitgeschoven post van Abu Mazen/Abbas.

    Centrum links is vooral anti Bibi, maar behalve dat zijn hun denkbeelden niet veel anders dan centrum rechts. In hun arrogantie denken zij echter de beste manier te kennen om ‘vrede’ af te dwingen…… al laten geschiedenis & resultaten iets anders zien.

    Het linkse blok in Israel een fractionele groep, het rechtse een sterk fundament.

    De Joodse US gekkies mogen gewoon lekker doorgaan met hun spandoeken van ‘not in my name & a Jew for palestine’. Ze leven in een vrij land en kunnen daarom zonder consequenties de vijanden van Israel steunen al hebben ze nog niet begrepen dat Israel’s veiligheid ook hun veiligheid is…..daar zijn ze namelijk te dom voor.

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.