De FABEL van de Palestijnse ‘vluchtelingen’ verhindert vrede met Israël

De afdeling onderhandelingszaken van de PLO tweette op 15 mei 2020 de gekende hoax*: “Elke nakba-herdenkingsdag markeren we de catastrofe die ons volk overkwam in 1948, toen 957.000 Palestijnen vluchtelingen werden.”

  • Een hoax is een leugen die met opzet is verzonnen om zich voor te doen als de waarheid. Het is te onderscheiden van fouten in observatie of oordeel, geruchten, volkslegendes, pseudowetenschappen en 1 april-evenementen die te goeder trouw door gelovigen of als grappen worden doorgegeven.

De waarheid is dat dat aantal is verzonnen, net als het huidige cijfer van 5,7 miljoen dat wordt gebruikt door het VN-Bureau voor Hulp en Werken (UNRWA). Het werkelijke aantal is waarschijnlijk minder dan 30.000.

Palestijnen beweren doorgaans dat 800.000 tot 1.000.000 Palestijnen tussen 1947 en 1949 vluchtelingen zijn geworden. De laatste volkstelling werd gehouden in 1945. Er waren slechts 756.000 permanente Arabische inwoners in Israël.

Op 30 november 1947, de datum waarop de Verenigde Naties voor opdeling stemden, bedroeg het totaal 809.100. Een volkstelling van de regering van Israël in 1949 telde 160.000 Arabieren die na de oorlog in het land woonden, wat betekende dat niet meer dan 650.000 Palestijnse Arabieren vluchtelingen konden worden.

Een rapport van de VN-bemiddelaar over Palestina (vanaf september 1948) kwam uit op een nog lager aantal: 360.000. De CIA-schatting was 330.000. In 2011 analyseerde historicus Efraim Karsh het aantal vluchtelingen per stad en kwam tot een schatting van 583.000 tot 609.000.

Toen de Verenigde Naties UNRWA oprichtten om de Palestijnen bij te staan, werd een vluchteling gedefinieerd als “een behoeftige die, als gevolg van de oorlog in Palestina, zijn huis en zijn middelen van bestaan ​​heeft verloren”.

In eerste instantie had UNRWA een lijst met 950.000 namen, maar het bureau wist dat dit aantal onjuist was. UNRWA accepteerde de meeste claims, maar erkende dat, bijvoorbeeld, veel Palestijnen geen melding maakten van sterfgevallen in hun families, zodat ze rantsoenen voor de overledenen konden blijven verzamelen.

Het bureau gaf toe dat er veel frauduleuze gevallen waren ontdekt, maar was niet in staat om personen die het niet verdienden van de hulplijnen te verwijderen. Het wist ook dat het geen medewerking zou krijgen van de vluchtelingen zelf. UNRWA was echter versteend van kritiek omdat het het humanitaire probleem niet had aangepakt:

Door in eerste instantie de vluchtelingenstatus aan niet-vluchtelingen toe te kennen, is een situatie ontstaan ​​die niet kan worden genegeerd, maar door deze te verwijderen, wordt het Agentschap blootgesteld aan ongegronde en oneerlijke kritiek van het slecht geïnformeerde publiek en aan fanatieke tegenstand van de kant van de niet-verdienstelijke ontvanger en zijn vrienden en supporters.

In 1951 klaagde de UNRWA over het onvermogen om een ​​nauwkeurige volkstelling te houden:

Het is nog steeds niet mogelijk om een ​​absoluut cijfer te geven van het werkelijke aantal vluchtelingen zoals begrepen door de werkdefinitie van “een persoon die normaal in Palestina verblijft, die zijn huis en zijn levensonderhoud heeft verloren als gevolg van de vijandelijkheden, en die in nood verkeert.”

UNRWA zegt nu:

Toen het Agentschap in 1950 met operaties begon, beantwoordde het aan de behoeften van ongeveer 750.000 Palestijnse vluchtelingen. Tegenwoordig komen ongeveer 5 miljoen Palestijnse vluchtelingen in aanmerking voor UNRWA-diensten.

Zelfs als we de overdreven cijfers van UNRWA accepteren, hoe is het aantal vluchtelingen gegroeid van 750.000 naar 5,7 miljoen? We weten dat een van de redenen de voortdurende fraude is, zoals werd ontdekt in de begintijd van het bureau. De belangrijkste verklaring is echter dat UNRWA de definitie van vluchteling heeft gewijzigd.

In plaats van te voorzien in “een behoeftige persoon die, als gevolg van de oorlog in Palestina, zijn huis en zijn middelen van bestaan ​​heeft verloren”, breidde UNRWA de definitie uit tot “de nakomelingen van mannelijke vluchtelingen uit Palestina, inclusief geadopteerde kinderen”. UNRWA pakte een moeilijk probleem aan en maakte het simpelweg onmogelijk door ‘vluchteling’ opnieuw te definiëren.

Het is belangrijk om te onthouden dat de oorspronkelijke vluchtelingen zich kort na de oorlog hadden kunnen vestigen als de Arabische staten bereid waren hen op te nemen. Ze waren echter niet en beperkten hen tot kampen waar ze konden koken en radicaliseren. Israël bood aan om 100.000 terug te nemen in het kader van een vredesovereenkomst, maar de Arabische leiders waren nog steeds toegewijd aan de vernietiging van Israël.

In de tussentijd waren de vluchtelingen nuttige propagandamiddelen – bewijzen, zo beweerden Arabieren, van Israëls agressie en trouweloosheid. Zelfs vandaag, meer dan 70 jaar na de oorlog, heeft alleen Jordanië Palestijnen als staatsburger aanvaard. Meer dan 1 miljoen Palestijnen zijn staatsburgers van Israël, maar geen enkele is staatsburger van Libanon, Syrië, Egypte of andere Arabische landen. Palestijnen kunnen burgers zijn in de Verenigde Staten, Europa – bijna overal anders.

UNRWA exploiteert 58 vluchtelingenkampen met bijna 1,6 miljoen inwoners. Dat is meer dan het dubbele van de Palestijnse bevolking in 1948. Zevenentwintig van die kampen (19 op de Westelijke Jordaanoever, acht in Gaza), met meer dan 800.000 ‘vluchtelingen’, worden gecontroleerd door de Palestijnen.

Niets belet de Palestijnse Autoriteit en Hamas om de kampen te sluiten, de vluchtelingen naar permanente huisvesting te verplaatsen en daarmee het probleem op te lossen. Toen Israël Gaza controleerde, stelde het routinematig voor om de kampen te sluiten en permanente huizen voor de Palestijnen te bouwen, maar de Arabische staten maakten bezwaar en stemden bij de Verenigde Naties om Israël te veroordelen omdat het zelfs maar een dergelijk idee voorstelde.

Waar zijn alle pleitbezorgers voor de Palestijnen die krokodillentranen huilen voor hun welzijn? Ze zwijgen als het gaat om misbruik door de Arabische staten en de Palestijnse leiders.

De Palestijnen worden in kampen vastgehouden om de hoax te bestendigen dat miljoenen vluchtelingen naar hun huizen moeten kunnen terugkeren als er vrede wil worden bereikt. Ze hebben een heel ander idee dan westerse voorstanders van vrede. Ze eisen dat 5 miljoen ‘vluchtelingen’ terugkeren naar hun ‘huizen’ zodat zij de meerderheid van de bevolking zullen worden (5,7 miljoen, plus bijna 2 miljoen Arabische burgers van Israël, vergeleken met 6,9 miljoen Joden).

Dit is hun tweestatenoplossing: een staat op de Westelijke Jordaanoever en Gaza, en een tweede Palestijnse staat in wat vroeger Israël was. Dit zou worden samengevoegd tot hun uiteindelijke doel van een staat van de Jordaan tot de Middellandse Zee. Geen enkele Israëliër zal dit zelfmoordverdrag accepteren. Het vluchtelingenprobleem is gemakkelijk op te lossen als we terugkeren naar de oorspronkelijke definitie die alleen gold voor mensen die in 1948-1949 in Palestina woonden, niet voor hun nakomelingen. Dit is het werkelijke aantal vluchtelingen.

Wat is dat aantal?
Stel dat een baby in 1948 nu ouder dan 70 is. Een volwassene zou op zijn minst eind 80 of 90 zijn. Het percentage Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever en in Gaza boven de 65 jaar is 3,15 procent. Als we Palestijnen in Libanon, Jordanië en Syrië meetellen, kan het cijfer (gemiddeld) oplopen tot 4,48 procent.

Dat betekent dat als er in 1948 400.000 vluchtelingen waren en ze zouden allemaal nog in leven zijn, er vandaag slechts 12.600 tot 17.912 vluchtelingen zouden zijn. Zelfs als je het overdreven aantal van 750.000 vluchtelingen gebruikt, zouden het er hooguit 33.585 zijn.

In de Palestijnse Autoriteit is het percentage mensen ouder dan 72 jaar 1,4 procent, waarmee de schattingen van 5.600 naar 10.500 zijn teruggebracht. Aangezien de levensverwachting in de P.A. Vandaag is 76 jaar, de enige vluchtelingen die waarschijnlijk vandaag nog in leven zijn, waren kinderen in 1948, dus het aantal zou nog kleiner zijn.

Als het geaccepteerde aantal Palestijnse vluchtelingen minder dan 35.000 zou zijn, zoals het hoort, hoe moeilijk zou het dan zijn om het probleem op te lossen? Israël zou geen probleem moeten hebben om dat aantal Palestijnen boven de 65 te accepteren als een humanitair gebaar (in het verleden zijn er meer dan 150.000 toegelaten). Probleem opgelost.

Hoe zit het met de andere 5 miljoen? Welnu, het zijn geen vluchtelingen uit 1948 en zijn niet de zorg van Israël. Ze zijn het probleem van de P.A. en van de Arabische staten waar ze nu wonen.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Mitchell Bard “The Palestinian refugee hoax” van 26 januari 2021 op de site van The Jewish News Syndicate

2 gedachtes over “De FABEL van de Palestijnse ‘vluchtelingen’ verhindert vrede met Israël

  1. “De palestjnse vluchteling”…………hét wapen voor Westerse schuldtrippers & Jodenhaters.

    De grootste leugen uit de moderne geschiedenis word daarom écht niet zomaar opgegeven.

    Het is een onuitputtelijke verdienmodel voor media, politici, NGO’s, wapenhandelaars, schrijvers, theatermakers, experts & alles ertussen in……….., allemaal hebben ze er carriere mee gemaakt!

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.