VN vormen grootste obstakel voor 2-statenoplossing in het Midden-Oosten

In een jaar dat werd gekenmerkt door zoveel ellende en tegenslagen, waren een zeldzaam lichtpuntje in 2020 de historische diplomatieke doorbraken van Israël met de VAE, Bahrein, Soedan en Marokko.

Decennia lang was de operationele veronderstelling dat vrede tussen Israël en de Arabische wereld afhankelijk was van een ondertekende overeenkomst die aanvaardbaar was voor de Palestijnen. Dat is niet langer het geval.

Toch is vrede met de Palestijnen niet alleen wenselijk; Het is essentieel. Maar om vrede te bereiken, zullen de decennia van demonisering en delegitimisering van Israël in de Palestijnse media, moskeeën en scholen moeten worden overwonnen.

Het neteligste obstakel is de voortdurende officiële Palestijnse naleving van het zogenaamde ‘recht op terugkeer’ – de eis dat meer dan vijf miljoen Palestijnen die afstammelingen zijn (soms heel ver) van vluchtelingen uit de oorlog van 1948, mogen ‘terugkeren’ naar hun huizen in hun oorspronkelijke staat in wat nu Israël is.

Een dergelijke stap zou de demografische aard van Israël veranderen en effectief een einde maken aan zijn bestaan ​​als democratische Joodse staat. Natuurlijk zou geen enkele Israëlische regering ooit instemmen met een eis die zou leiden tot de ondergang van het land.

De Verenigde Staten hebben al lang erkend dat het ‘recht op terugkeer’ een non-starter is en nooit deel zal uitmaken van een definitieve schikking. De ‘Clinton Parameters’, uitgevaardigd door president Bill Clinton bij zijn vertrek uit zijn ambt in 2001 als model voor een vredesregeling, eisten dat ‘de Palestijnen afstand moesten doen van hun aanspraak op een onbeperkt “recht op terugkeer” naar het eigenlijke Israël. De Palestijnse staat zou alle vluchtelingen accepteren die zich op zijn grondgebied willen vestigen.

Evenzo werd in een officiële brief van president George W. Bush aan de Israëlische premier Ariel Sharon in 2005 verklaard:

Het lijkt duidelijk dat een oplossing voor de Palestijnse vluchtelingenkwestie als onderdeel van een definitieve statusovereenkomst zal moeten worden gevonden door de oprichting van een Palestijnse staat, en de vestiging van Palestijnse vluchtelingen daar, in plaats van in Israël.

Ten slotte herhaalde de ‘Visie voor Vrede’ van Trump dit concept en verklaarde: “Er zal geen recht zijn op terugkeer door of opname van een Palestijnse vluchteling in de staat Israël.”

Helaas, in plaats van een constructieve rol te spelen bij het bevorderen van het vooruitzicht van een tweestatenoplossing, moedigt de Verenigde Naties de Palestijnen expliciet aan om de eis van een “recht op terugkeer” te handhaven.

De afgelopen 45 jaar hebben de VN herhaaldelijk hun verzet tegen de Joodse staat getoond en een infrastructuur gecreëerd om anti-Israëlische propaganda te bestendigen. In 1975 nam de Algemene Vergadering van de VN (AVVN) een beruchte resolutie aan waarin het zionisme een vorm van racisme werd genoemd.

Deze resolutie leidde tot de oprichting van twee unieke en snode instellingen binnen het VN-systeem: het Comité voor de uitoefening van de onvervreemdbare rechten van het Palestijnse volk (CEIRPP) en zijn staforgaan, de Afdeling voor Palestijnse Rechten (DPR).

Met een jaarlijks budget van ongeveer $ 3 miljoen (elk jaar opnieuw geautoriseerd en gefinancierd), doen CEIRPP en DPR niets anders dan harde anti-Israëlische propaganda verspreiden, eenzijdige internationale conferenties organiseren die Israël aanvallen en openlijk de boycot, desinvestering en sancties aanmoedigen (BDS) campagne tegen Israël.

Het is veelbetekenend dat de missieverklaringen van deze VN-organen expliciet het “recht op terugkeer” onderschrijven. Het VN-propaganda-apparaat geeft dit grote obstakel voor vrede dus de officiële imprimatur van de internationale gemeenschap. Waarom zouden de Palestijnen onder deze omstandigheden ooit deze eis opgeven?

Toch worden de resoluties die deze organen machtigen elk jaar met grote meerderheid aangenomen in de Algemene Vergadering van de VN. Het is hoogst onwaarschijnlijk dat veel van de leiders van de landen die voor deze organen stemmen, zich bewust zijn van hun ware aard of bedoelingen.

Het wordt tijd dat de Palestijnen zich bij andere Arabieren aansluiten om het bestaan ​​van de staat Israël te accepteren en ermee te onderhandelen over vrede. Een dergelijke vrede zou de Israëli’s, Palestijnen, de Arabische staten en de wereld als geheel enorm ten goede komen.

Een goede eerste stap zou zijn om de ongegronde claim van een “recht op terugkeer” op te geven. Maar om dit te laten gebeuren, moet de internationale gemeenschap, inclusief de Verenigde Naties, stoppen met roekeloos vertroetelen van Palestijnse retoriek en activiteiten.

In de afgelopen twee jaar hebben meer dan een dozijn Europese staten tegen de resolutie gestemd die de Palestijnse Divisie machtigt. Als gevolg hiervan is de steun voor die resolutie sterk gedaald, van 114 “ja” -stemmen in 2011 tot slechts 82 vorig jaar – veel minder dan de helft van het aantal AVVN-leden.

De beste bijdrage die de VN kan leveren aan de zaak van de Israëlisch-Palestijnse vrede, is om deze anachronistische en obstructieve lichamen permanent te sluiten.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Richard P. Schifter en Gil Kapen “The UN Is a Major Obstacle to a Two-State Solution in the Mideast” van 21 januari 2021 op de site van The Algemeiner

2 gedachtes over “VN vormen grootste obstakel voor 2-statenoplossing in het Midden-Oosten

  1. VN vormen het grootste obstakel voor de oplossing van IEDER conflict.

    Zonder conflicten is er voor hen namelijk geen reden van bestaan!

    Het is de legitieme escape route naar Amerika/NY waar de meeste van de Arabische & Afrikaanse afgevaardigden alleen op deze manier kunnen komen en er ook nog goed voor betaald worden.

    Geliked door 1 persoon

  2. Verder worden deze afgevaardigden én de VN nooit afgerekend op hun gebrek aan resultaat…….is dus een win, win, win, win!!

    Like

Reacties zijn gesloten.