De vergeten Palestijnen van Syrië, gediscrimineerd in hun Arabische gastland

Plaatje hierboven: Het Palestijnse vluchtelingenkamp Yarmouk, nabij Damascus, op 22 mei 2018. De gevechten in Yarmouk (ooit de thuisbasis van ongeveer 160.000 Palestijnen) zijn twee jaar geleden beëindigd, maar slechts 435 gezinnen hebben toestemming gekregen om naar hun huizen terug te keren [beeldbron: Louai Beshara / AFP]

Terwijl Palestijnse leiders Israël bijna dagelijks veroordelen, negeren ze het voortdurende lijden van Palestijnen die in een aantal Arabische landen, vooral Syrië, leven.

Sinds het begin van de burgeroorlog in Syrië in 2011 zijn 4.048 Palestijnen omgekomen – maar Palestijnse leiders lijken het nauwelijks te merken. Nog eens 333 Palestijnen zijn vermist, terwijl 1.797 worden vastgehouden in gevangenissen die worden gecontroleerd door het regime van de Syrische president Bashar Assad.

Net als de meeste Arabische landen ontzegt Syrië de Palestijnen het staatsburgerschap. Kinderen die in Syrië worden geboren uit vaders die de Palestijnse staatsburger zijn, worden als Palestijnen beschouwd, niet als Syrische staatsburgers.

Palestijnse leiders die elkaar regelmatig ontmoeten in de stad Ramallah op de Westelijke Jordaanoever, bespreken zelden de tragedie die hun volk in Syrië is overkomen. Evenzo lijken de leiders van Hamas in de Gazastrook, die graag interviews geven aan de media, zich niet bewust van het bestaan ​​van Palestijnen in Syrië.

Palestijnse leiders zien geen kwaad als hun volk wordt vermoord, gewond, ontheemd, gearresteerd en gemarteld in een Arabisch land. De aandacht van deze leiders is uitsluitend gericht op Israël, dat ze dag en nacht aan de kaak stellen, niet alleen om wat het doet, maar ook om wat het niet doet.

De PA en Hamas veroordelen Israël nu voor het uitvoeren van renovatiewerkzaamheden aan het Westelijke Muurplein onder de Tempelberg, de meest heilige plaats ter wereld voor het Joodse volk, in de Oude Stad van Jeruzalem.

De Palestijnse Autoriteit (PA) en Hamas maken de surrealistische bewering dat Israël probeert de Westelijke Muur – alles wat overblijft van de Tweede Tempel van de Joden, verwoest door Romeinse legioenen in 70 CE – in een Joodse plaats te veranderen.

De belangrijkste slachtoffers van deze obsessie met Israël zijn de Palestijnen die in Syrië wonen, wier dagelijkse verzoeken om hulp hun weg niet lijken te vinden in de oren van PA-president Mahmoud Abbas of de Hamas-leiders in de Gazastrook, Qatar en Turkije.

Palestijnse mensenrechtenorganisaties op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook, evenals ‘pro-Palestijnse’ groepen over de hele wereld, zwijgen ook over de catastrofale mensenrechtenschendingen van Palestijnen in Syrië. De stemmen van deze organisaties en groepen worden alleen verheven als ze iets slechts te zeggen hebben over Israël.

Hier zijn enkele cijfers uit Syrië waarover Palestijnse leiders, mensenrechtenorganisaties en ‘pro-Palestijnse’ groepen in de VS en Europa het niet prettig vinden om over te praten: 40% van de Palestijnen in Syrië is ontheemd sinds het begin van de burgeroorlog, en 91% van hun gezinnen leeft in absolute armoede.

Deze statistieken verschijnen in een rapport van januari 2020, gepubliceerd door de Action Group For Palestinians of Syria (AGPS), een in Londen gevestigde waakhondgroep voor mensenrechten die de situatie van Palestijnse vluchtelingen in het door oorlog verscheurde Syrië volgt.

Verwijzend naar de verslechterende veiligheid en economische omstandigheden van de Palestijnen daar, spreekt het AGPS-rapport, getiteld ‘Palestinian Victims of Destruction’, over de opkomst van ‘vrouwen- en kinderarbeid, bedelen, zoeken naar voedsel in afvalbakken en schooluitval’.

Tegelijkertijd, zo blijkt uit het rapport, blijven duizenden Palestijnen vluchten naar Libanon, Turkije, Libië en Egypte. Bij aankomst in deze landen worden veel Palestijnen gearresteerd of worden ze het slachtoffer van afpersing door mensensmokkelaars en mensenhandelaars:

De Syrische economische crisis heeft de humanitaire en levensomstandigheden van de Palestijnen in Syrië verergerd, die nu te maken hebben met een sociale, gezondheids-, milieu- en onderwijsramp, naast de verspreiding van sociale ziekten als gevolg van de hoge armoede.

In 2020 werden veel Palestijnen gedood door de Syrische veiligheidsdiensten, vooral in het Daraa-gouvernement in het zuidwesten van Syrië. Het AGPS-rapport onthulde dat sinds 2011 in verschillende Syrische detentiecentra ten minste 620 Palestijnen zijn doodgemarteld. Uit het rapport blijkt verder dat de Syrische autoriteiten naast de moorden ook de huizen en eigendommen van veel Palestijnse vluchtelingen in beslag hebben genomen.

Hoewel de gevechten tussen het Syrische leger en oppositiegroepen in het Palestijnse vluchtelingenkamp Yarmouk (nabij Damascus) twee jaar geleden zijn geëindigd, hebben slechts 435 gezinnen toestemming gekregen om naar hun huizen terug te keren.

Volgens het United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees (UNRWA) woonden in Yarmouk ongeveer 160.000 Palestijnse vluchtelingen vóór het uitbreken van de burgeroorlog in Syrië 10 jaar geleden. UNRWA rapporteerde:

In december 2012 braken er hevige schermutselingen uit in Yarmouk, waarbij veel burgerslachtoffers vielen, ernstige schade aan eigendommen werd toegebracht en duizenden Palestijnen en Syriërs op de vlucht sloegen. Nu is het kamp grotendeels verwoest en bevat het slechts enkele tientallen gezinnen. Dit zijn veelal oudere Palestijnse vluchtelingen.

Wat doen Palestijnse leiders om de honderdduizenden Palestijnen die nog in Syrië leven te helpen? In wezen niets. Ze zijn zo druk bezig met het aanzetten tot geweld tegen Israël dat ze hun volk zijn vergeten.

Op 9 januari ging Abbas het 17e jaar van zijn vierjarige termijn in. Hij heeft het opnieuw over zijn wens om nieuwe verkiezingen te houden. Deze schertsvertoning wordt minstens een of twee keer per jaar gespeeld, zodat mensen zullen geloven dat hij echt verkiezingen wil.

Het is moeilijk in te zien hoe verkiezingen de Palestijnen van Syrië zouden helpen (die er hoe dan ook niet aan zouden deelnemen). Palestijnse verkiezingen kunnen sommige mensen in de regering-Biden en de Europese Unie blij maken – hoewel Palestijnen misschien weer de terreurgroep Hamas kiezen – maar voor de Palestijnen verandert er niets, zeker niet voor degenen die bijna dagelijks het doelwit zijn in Syrië.

De Palestijnen hebben geen nieuwe verkiezingen nodig. Ze hebben nieuwe leiders nodig die hen vanuit hun langdurige moeras naar een toekomst van belofte en vrede zullen leiden. In de huidige omstandigheden lijkt het er echter niet op dat dergelijke leiders noch op de Westelijke Jordaanoever noch in de Gazastrook te vinden zijn.


Bronnen:

♦ naar een artikel van Khaled Abu Toameh “Palestinians: Victims of an Arab Country” van 21 januari 2021 op de site van The Gatestone Institute

2 gedachtes over “De vergeten Palestijnen van Syrië, gediscrimineerd in hun Arabische gastland

  1. “Palestijnen in gastlanden zoals Syrie, Libanon, Jordanie etc.etc.etc. gediscrimineerd”………….. écht?

    Gelukkig kunnen ze binnenkort naar een nieuw gastland Belgie verhuizen waar ze met open armen zullen worden ontvangen en hun geen haarbreed in de weg zal worden gelegd om de daar al Jaren wonende kleine Joodse gemeenschap te jennen…………als begin.

    Later, als ze al geintegreerd zijn en alle papieren in orde …..da

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.